Ήταν μια συνάντηση που επρεπε να γίνει καιρό. Blind date και έτσι… (δεν υπήρχαν social τότε).

-Να βρεθούμε στον τάδε κινηματογράφο; (Ο φόβος υπήρχε)

-δεν τρελαίνομαι αλλα οκ. Καταλαβαίνω γιατι θες.

Βρεθήκαμε. Υπήρχε αμηχανία και άνεση ταυτόχρονα. Δε θυμάμαι καν ποιο έργο είδαμε. Το μονο που θυμάμαι ήταν κατάφερε να μου ανακουφισει τον πόνο απο μια τενοντίτιδα που με ταλαιπωρούσε στο χέρι.

Πριν αποχαιρετιστούμε πήγαμε στο αμάξι να μου δώσει ενα δώρο που ειχε για μενα. Ήταν μια υπέροχη αφίσα -πίνακας για το δωμάτιο μου και μια λευκή κόλλα χαρτί. Ρώτησα τι σημαίνει αυτο και με παρέπεμψε στο τραγούδι…

Κάθε φορά που το ακούω, σκέφτομαι αυτή τη στιγμή και αυτή τη λευκή κόλλα χαρτί που ακομη κρατάω.

Χρονια πολλα! Να τα εκατοστήσεις…

-Τι θα κανεις σημερα;

– μόλις άραξα να δω μια ταινία. Δεν ειμαι για πολλα.

-ουτε εγω. Να ερθω να δούμε μαζί;

– χμμμμ δε νομιζω οτι θες

– γιατι;

– δε θα σου αρέσει η ταινία που θα δω.

– πως το ξερεις;

– την εχουμε ξαναδεί και δεν…

– πάλι το slidding doors?

– χαχαχα οχι. Την…(μαντέψτε)

– ελεος! Τι σου αρέσει σε αυτή την ταινία;

– ταυτίζομαι στη σκηνή με τα αυγά!

Σε παρακαλώ παρά πολυ, μην το Κανεις αυτο. Μη θεωρείς τον χρόνο μου λιγότερο σημαντικό απο το δικό σου. Δεν ειναι.

Μη με θεωρείς δεδομένη και τσαντίζεσαι όταν δε μπορω να σε ακολουθήσω. Εγω στενοχωριέμαι περισσότερο απο σένα. Μη με κανεις να αισθάνομαι άσχημα.

Μη με προκαλεις να σχεδιάζω πράγματα που ουσιαστικά δε θες να κανεις μαζί μου αλλα απλά έτυχε να ειμαι εύκαιρη εκείνη τη στιγμή. Μπορεις να μου ζητήσεις να τα σχεδιάσω για εσάς. Θα το κανω με μεγάλη μου ευχαρίστηση. Αρκεί να μου το ζητήσεις.

Μη μου φέρεσαι σα να ειμαι κάποιος σούπερ ήρωας. Δεν ειμαι. Πονάω, τσαντιζομαι, θυμώνω, κλαίω…

Εποχή προ αυτοκινήτου (δικού μου).  Οι μισοί φοιτητές, οι άλλοι μισοί μόλις ξεκινούσαν δουλειά.

– Έλα, σχόλασες;

-Όχι ακόμη, σε λίγο. Θες κατι;

-Βασικά, θα βγούμε; Γιατί μπορώ να περάσω να σε πάρω με μια μικρή παράκαμψη

-Ρε συ, θέλω να πάω από το σπίτι λίγο. Θέλω τουλάχιστον 1 ώρα. Θες να το αφήσουμε για σήμερα μην περιφέρεσαι τόση ώρα;

-ΟΚ, πάω σπίτι τότε.

-Ναι. Μιλάμε στο τηλέφωνο.

-Πάρε με όταν φτάσεις.

Πάω σπίτι… Επικρατεί μια αναστάτωση. Κάτι έχει γίνει. Ένας χωρισμός. Αγαπημένου προσώπου. Το έβλεπα να έρχεται αλλά τώρα με ρίχνει πολύ. Με προβληματίζει, με αναστατώνει. Πιάνω το τηλ. ασυναίσθητα.

-Έλα, γύρισες;

-Ναι. Εσύ οκ;

-Μόλις τώρα έφτασα κι εγώ. Είχε πολύ κίνηση. Τι έχεις; Δε σε ακούω καλά.

-Δεν είμαι καλά. Ίσως έπρεπε να είχαμε βγει.

-Τι έγινε;

-Χώρισαν…

-Θες να έρθω;

-Μόλις τώρα μπήκες σπίτι. Εσύ είπες οτι έχει κίνηση. Μην ταλαιπωρηθείς.

-Ετοιμάσου! Έρχομαι να σε πάρω. Πάρε ομπρέλα. Ο καιρός πάει για βροχή.

Ετοιμάστηκα. Ομπρέλα δεν πήρα φυσικά. Απόλαυσα την βροχή που έπεφτε στο πρόσωπο μου. Όταν χρειάστηκε, μοιραστήκαμε μια μισοσπασμένη που υπήρχε στο αμάξι.

 

 

 

«Οι Ταύροι δε χωρίζουν ποτέ». Αυτό είναι νόμος.

Έχω γελάσει πάρα πολύ με αυτή την ατάκα. Όχι μόνο γιατί δεν πιστεύω στα ζώδια αλλά γιατί μου φαίνεται πολύ γενικό και δεσμευτικό. Τι εννοείς δε χωρίζουν; Δε γίνεται αυτό. Όλοι οι Ταύροι είναι καταδικασμένοι να μένουν με όσους ανθρώπους γνωρίζουν; Και αν κατά τύχη είναι κοινωνικοί Ταύροι και γνωρίζουν πολλούς ανθρώπους, τι θα κάνουν; Δεν μπορώ να το δεχτώ. Σε οποιαδήποτε μορφή σχέσης.

Και κάπου λίγο μετά, το γέλιο έρχεται να το αντικαταστήσει ο προβληματισμός.

–  Εσύ, δηλαδή, με πόσους ανθρώπους έχεις «χωρίσει»;

– Τι εννοείς με πόσους; Είναι προσωπική η ερώτηση.

– Ξέρεις πολύ καλά τι εννοώ. Μιλάω για όλα τα είδη σχέσεων. Δε μπορεί να ταιριάζεις με όλους όσους έχεις γνωρίσει. Ειδικά εσύ. Που ξέρεις ένα σκασμό κόσμο.

– Κάτσε να σκεφτώ… Ε… μμμ… Τότε που… όχι… όχι… δεν … Έλα ρε φίλε δε μπορεί. Μη με πιέζεις, θα σκεφτώ… εντάξει;

Και σκέφτομαι… Και προσπαθώ να θυμηθώ ανθρώπους που έχουμε χαθεί, που κάποια στιγμή τραβήξαμε διαφορετικούς δρόμους. Και πραγματικά η σκέψη και μόνο με κάνει να χαμογελάω. Δε θεωρώ ότι έχουμε «χωρίσει» με κανέναν από όλους αυτούς τους ανθρώπους. Απλά κάπου στην πορεία, η πορεία έπαψε να είναι κοινή. Τα ενδιαφέροντα άλλαξαν, οι προτεραιότητες άλλαξαν. Η ανάμνηση όμως ειναι γλυκειά. Συνήθως μετά από ένα «χωρισμό» δεν υπάρχει πιο πικρή γεύση;

– Eντάξει, μπορεί και να έχεις δίκιο. Όχι για τους Ταύρους. Για μένα.

Όχι απαραίτητα εγώ. Αλλά και εγώ…

Πριν δύο χρόνια σε ερώτηση «περιέγραψέ μου τον εαυτό σου σε 5 χρόνια» είχα φτιάξει 2 σενάρια. Ένα αισιόδοξο και ένα απαισιόδοξο. Και τα δύο ήταν ρεαλιστικά. Και τα δύο ήταν εφικτά. Οι δικές μου κινήσεις και αποφάσεις θα έκριναν – στο περίπου πάντα – ποιο θα συμβεί. Και φυσικά φύση και θέση αισιόδοξη άρχισα να δουλεύω το αισιόδοξο σενάριο. Και πήγαινε καλά. Είχαν βρεθεί ισορροπίες, είχαν παρθεί αποφάσεις, είχαν αλλάξει πολλά.

Και όμως… 2 χρόνια μετά, βλέπω το απαισιόδοξο σενάριο να μου κλείνει το μάτι. Δεν ξέρω τι δεν πήγε καλά. Ή μήπως ξέρω; Φταίει το γεγονός οτι ήμουν διαλακτική; Οτι συζητούσα; Ότι άφηνα χρόνο στον άλλο; Ότι δικαιολογούσα την κάθε συμπεριφορά;  Ότι έκανα όλα τα χατήρια; Ότι προσαρμοζόμουν εγώ αντί να απαιτώ να προσαρμοστούν και οι άλλοι λίγο;

Είναι δύσκολο να «μεγαλώνεις» παράλληλα με έναν άνθρωπο που «μικραίνει» και που λόγω αυτης της αλλαγής ρόλων, γίνεται ένα κακομαθημένο παιδί που απαιτεί προσοχή ΤΩΡΑ, να γίνει το δικό του ΤΩΡΑ. Να κάνεις ότι θέλει ΤΩΡΑ. Να μην υπάρχει βοήθεια ή έστω κατανόηση. Έμπρακτη. Όχι στη θεωρία. Να έχεις κάνει αγώνα να «απαιτήσεις» τα αυτονόητα και με μια γελοία δικαιολογία, απλά να μένουν θεωρία.

Το ξερω έλειψα πολυ. Οχι ομως μονο απο εσάς, τους λίγους που επιλέγετε να με διαβάζετε. Απο τον ίδιο μου τον εαυτό. Μπήκα λιγο στον αυτόματο. Άφησα την καθημερινότητα να με ρουφήξει.

Σε αυτή την πορεία ανακάλυψα πολλα και συνειδητοποίησα ακομη περισσότερα. Έχασα πολλές φορές την ψυχραιμία μου, έκλαψα, θύμωσα… ομως κατι με κρατούσε να μην καταρρεύσω. Ήταν αυτή η δύναμη που έπαιρνα απο τα μικρά -ασήμαντα ίσως – γεγονότα που διέγραφαν ενα μεγάλο χαμόγελο στα χείλη μου. Ήταν οι στιγμές που κοιτούσα πίσω μου και ελεγα “καλα τα πηγες και σημερα, προχωρά”. Ήταν οι επιλογές που έκανα πιο συνειδητοποιημένες. Έμαθα να αφιερώνω τον ελάχιστο πλέον ελεύθερο μου χρόνο, μονο σε όσα, η ανάμνηση τους θα με εκανε να χαμογελώ. Να λεω όσα νιώθω – εντάξει αυτο ειναι ακομη σε πειραματικό στάδιο. Να μιλάω για όσα με ενοχλούν. Να μην αφήνω χωρο σε οτι μου στερεί το χαμόγελο. Να λεω πως αισθάνομαι ( ειναι το πρώτο βήμα πριν το πως νιώθω).

Στο ερώτημα λοιπόν που ξαφνικά μου ηρθε στο μυαλό αν μετριέται η ευτυχία, η απάντηση ειναι ναι. Μετριέται σε όλες εκείνες τις μικρές στιγμές που σε έκαναν να χαμογελάς. Να ερωτεύεσαι ξανά. Να ονειρεύεσαι. Να ταξιδεύεις. Να αγαπάς.

Σε όλες εκείνες τις στιγμές που μας κάνουν καλύτερους και πιο δυνατούς.

Έχω να γράψω αρκετό καιρό. Όχι γιατί δεν υπήρχε η ανάγκη αλλά γιατί δεν υπήρχε ο χρόνος να μπουν σε λέξεις όλα αυτά. Ούτε τώρα υπάρχει ο χρόνος, αλλά τώρα υπάρχει η «ἐκρηξη». Δεν ξέρω αν είναι θυμού ή γενικότερα αρνητικών συναισθημάτων που προκαλούνται. Είναι όμως πολλά, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Έχω βαρεθεί να μην αναγνωρίζεις αυτό που κάνω. Και -μάλλον-το κάνω καλά. Μπορεί να έχεις την ψευδαίσθηση ότι κάποιες καλές κουβέντες σε τρίτους – που θα ακολουθήσουν απίστευτη πίεση και υποτιμητικά σχολια – είναι αναγνώριση. Ε, λοιπόν ΔΕΝ είναι.

Έχω βαρεθεί να λέω κάτι, να το αντιμετωπίζεις ειρωνικά και υποτιμητικά και αρκετό καιρό αργότερα να το παρουσιάζεις σα δική σου ιδέα. Και φοβερή έμπνευση. Που σου ήρθε εκείνη τη στιγμή. Ε, λοιπόν ΔΕΝ είναι έτσι.

Έχω βαρεθεί την ειρωνεία.

Έχω βαρεθεί να λειτουργώ ως σάκος του μποξ κάθε φορά που θέλεις να ξεσπάσεις κάπου.

Έχω βαρεθεί να «προλαβαίνω» καταστάσεις, να σε δικαιολογώ. Όχι πια.

Όλα αυτά τα ανέχτηκα. Όχι αγόγγυστα – το ομολογώ. Αλλά τα ανέχτηκα.

Αυτό που δε μπορώ να ανεχτώ είναι να με αμφισβητείς. Πολλές φορές θα μπορούσα να σου πω ψέματα για πολλά. Δεν το έκανα όμως. Παρόλο που ήξερα ότι θα το μετάνιωνα. Πολλές φορές σου εμπιστεύτηκα πράγματα και σκέψεις μου και το μόνο που έκανες ήταν να τα μεταφέρεις σε τρίτους. Αφέλεια, βλακεία, κουτοπονηριά; Δεν ξέρω.

Το να σε εμπιστευτώ, ήταν επιλογή μου. Εσύ έπρεπε απλά να μου αποδείξεις ότι είχα δίκιο. Και δεν το έκανες!

 

Όχι δε μιλάω για το ποδόσφαιρο. Παρόλο που θα μπορούσα. (τσάμπα παίζουμε top eleven τόσα χρόνια;)

Μιλάω για τις άλλες ομάδες. Αυτή τη νέα μάστιγα της χαμένης επικοινωνίας.

Νέα; όχι και τόσο τελικά.

Αρχικά εμφανίστηκαν σαν ομαδικές αποστολές email όπου έτσι και έκανες ένα λάθος και πατούσες reply all, λάμβαναν όλοι την απάντησή σου και αν δεν το καταλάβαινες εγκαίρως γινόταν ένας ωραίος χαμούλης. Αυτό λύθηκε σε ένα σημείο, «κρύβοντας» τους υπόλοιπους παραλήπτες όταν φοβόσουν ότι κάποιος θα έκανε ΤΟ λάθος. Βέβαια, συνήθως οι ομαδικές αποστολές γίνονταν για να ανακοινώσεις κάποια πρόσκληση ή να ενημερώσεις για κάποιο γεγονός.

Στην εποχή του Facebook οι ομαδικές αποστολές γίνονταν κυρίως στις ευχές. Ιδιαίτερα στα πολύ συνηθισμένα ονόματα π.χ. Κωνσταντίνος και Ελένη, έγραφες μια ευχή, με 250 ονόματα tagαρισμένα και μετά τίγκαρε το σύστημα από απαντήσεις και κόντρα απαντήσεις και των 250 εορταζόντων καθώς και φίλων τους που έβρισκαν ευκαιρία να προσθέσουν το λιθαράκι – ευχούλα τους. Δεν κάνουμε δουλειά έτσι παιδιά…

Χαίρομαι που με σκέφτηκες, αλλά θα προτιμούσα να με έπαιρνες ένα τηλέφωνο (Συντηρητική ε; Παλιομοδίτικη;). Έστω και δέκα μέρες μετά.  Πραγματικά το εκτιμώ περισσότερο.

Ξεφεύγουμε όμως από το θέμα μας…

Ξαφνικά, εμφανίζεται το messanger και το viber. Ουάου… Μπορώ να βάλω όσα άτομα θέλω σε μια ομάδα. Και πλέον να μιλάω συγχρόνως με όλους. Ότι ώρα και να είναι. Και να ξεκινάω με κάτι συγκεκριμένο και να καταλήγω σε… κάτι. Και δώστου μπλίκι μπλικι όλη την ώρα (γιατί κακά τα ψέματα, δεν έχουμε όλοι τον ίδιο ελεύθερο χρόνο), όλες τις ώρες της ημέρας και της νύχτας. Αφήνεις το κινητό σε μια άκρη και σε «ώρα αιχμής» επιστρέφεις και το βρίσκεις με 99+ νέα μηνύματα. Άντε τώρα να τα διαβάσεις όλα για να δεις τι λένε. Το μεγάλο «γέλιο» είναι όταν αυτή η ομάδα πρέπει να κανονίσει κάτι κοινό. Και κανείς δεν παίρνει την πρωτοβουλία να πει: προτείνω αυτό. Ξεκινάει με τι λέτε να κάνουμε; Και φυσικά ο καθένας θέλει ή μπορεί, κάτι εντελώς διαφορετικό. Σε διαφορετικό χρόνο. Αντί τελικά να βρεθούν ή να κάνουν κάτι κοινό, απλά μιλάνε όλη την ώρα στην κοινή ομάδα. Άλλες πάλι φορές αρχικά κανονίζει η ομάδα κάτι που στην πορεία αλλάζει και δεν το μαθαίνεις ποτέ, παρά μόνο το στιγμή που διαβάζεις όολλλλα εκείνα τα μηνύματα. Η μπάλα αρχίζει να χάνεται όταν δεν έχεις σιγουρευτεί ότι όλοι έχουν διαβάσει ή ενημερωθεί για αυτό το οποίο δήλωσες, εσύ όμως είσαι ήσυχος και άμοιρος ευθυνών γιατί το έγραψες σε μια «ενεργή» ομάδα.

Θα σας πω ένα μυστικό: Κάποιοι βάζουν τις ομάδες σε σίγαση (και εγώ μέσα σε αυτούς). Να μας αγαπάτε και εμάς. Και να μη θεωρείτε δεδομένο ότι διαβάζουμε τα πάντα. Γιαυτό να μας εύχεστε και να μας προσκαλείτε και προσωπικά.

Υ.Γ. Δεν βγάζω τον εαυτό μου έξω από αυτή τη μάστιγα. Και εγώ έχω φτιάξει ομάδες ατόμων για κοινές ανακοινώσεις ή κοινές εξόδους, δώρα κ.λ.π. και ειλικρινά σας μιλάω είμαι… στην απεξάρτηση.

Υ.Γ. 2 η φωτογραφία ειναι απο την Παυλιανη.

Ε, ναι! Τόσα χρόνια νονά, έχω αγοράσει πολλές λαμπάδες για  βαφτιστήρια και φίλους. Και πάντα έλεγα: «Του χρόνου θα την φτιάξω μόνη μου…» Και αυτό το «του χρόνου» δεν ερχόταν ποτέ.

Το πλησίασε λιγάκι πέρυσι, που το ένα βαφτιστήρι μεγάλωσε αρκετά και εγώ ήθελα να του κάνω δώρο ένα usb stick. Η ιδέα του να «κρεμάσω» το δώρο πάνω στο κερί, στέφθηκε με μεγάλη… αποτυχία. Δεν την έλεγες και ωραία αλλά ουσιαστικά το δώρο ήθελα να του δώσω.

Φέτος, αποφασίσαμε με το κατηχητικό να φτιάξουμε λαμπάδες. Για έναν περίεργο λόγο, αυτόματα προθυμοποιήθηκα να αναλάβω και εγώ κάποιες. Η αλήθεια είναι ότι αυτή τη χρονιά, η σχέση μου με τις κατασκευές αναθερμάνθηκε και έτσι μου βγήκε αυθόρμητα. Ιδέες είχα πολλές. Και τα αντίστοιχα υλικά. Την εμπειρία δεν είχα. Άρχισα λοιπόν να ψάχνω στο διαδίκτυο tips για αποφυγή λαθών και κυρίως λαμπαδιάσματος.

Και τα κατάφερα. Βρήκα το χρόνο (κάνοντας κοπάνα από ένα μάθημα), δημιουργήσα το χώρο (ένα μικρό κομμάτι στο γραφείο μου), έκανα ανασκαφές σε κουτιά και κουτάκια για να συγκεντρώσω τα υλικά (που δε χωρούσαν εύκολα πάνω στον μικρό χώρο του γραφείου) και ξεκίνησα.

Ήταν μια υπέροχα διασκεδαστική διαδικασία που εναλλάσονταν τα άααααου με τα ουάααου. Κάψιμο το πρώτο, θαυμασμός το δεύτερο.

Και ιδού το αποτέλεσμα:

12efaa66-0c75-465e-a5f7-8bd79e1b6796.jpeg

Χάρηκα πολυ γιατι άρεσαν και σε άλλους, όσο σε μενα και ετσι… συνέχισα.

Νομιζω οτι θα το καθιερωσω…