Σάββατο πρωί (σχεδόν!). Ημέρα λαϊκής. Ξεκινάω λοιπόν, ψωνίζω και ετοιμάζομαι να επιστρέψω στο σπίτι. Μπαίνω στο αυτοκίνητο, στέλνω ένα μήνυμα και πάω να ξεκινήσω. Ούπς! Μάλλον δεν γύρισα το κλειδί. Πάμε πάλι. Χμ… δεν ανάβει το ready (το αυτοκίνητο ειναι υβριδικό, η μηχανή δεν κάνει θόρυβο ούτως ή άλλως). Μάλλον έμεινα από μπαταρία.

Ψύχραιμα, ψύχραιμα παίρνω τηλ. τον ασφαλιστή μου.

-Είσαι σίγουρη ότι έχεις οδική βοήθεια;

-Ναι. Μη μου λες τέτοια!

-Όχι απλώς δε θυμάμαι.

Παίρνω τηλ. στην ασφαλιστική.

-Ξέρετε, δεν έχετε οδική…

Παράλληλα με καλεί ο ασφαλιστής.

-Μόλις το έμαθα. Τι κάνουμε τώρα;

-Κλείσε θα δω τι μπορώ να σου στείλω.

Παράλληλα, παίρνω τηλέφωνο διάφορους γνωστούς. Η λύση του αδελφού μου μοιάζει καλή. Βρες ένα ηλεκτρολογείο εδώ κοντά και πάρε τον τηλ. μήπως μπορέσει να έρθει να βάλει καλώδια.

Αρχίζω να ψάχνω… παίρνω διάφορα τηλ.

Το ένα είχε κλείσει εδώ και χρόνια, στο άλλο απάντησε ένας παππούς… Η ώρα περνάει. Με καλεί κάποιος από όλους αυτούς. Νομίζω ότι είναι ένας που ξέρω.

-Κε Κώστα εγώ είμαι που είχα έρθει πριν λίγες μέρες.

-Ναι, για πες…

Μετά από συνεννοήσεις για το που βρίσκομαι… έρχεται. Δε μου μοιάζει γνωστός. Δεν πειράζει. Αρκεί να γίνει η δουλειά.

Ανοίγω περήφανα το καπό.

-Εδώ είναι η υβριδική μπαταρία. Δεν είναι αυτό. Κάτι άλλο είναι. τι ένδειξη σου έβγαλε;

-Δεν έβγαλε τίποτα. Απλά δεν ξεκινάει. Έχει σίγουρα και άλλη μπαταρία. Το ξέρω. (αρχίζω και νιώθω ξανθιά). Να πάρω τον αδελφό μου να τον ρωτήσω; (τόση απελπισία πια).

-Άσε, παίρνω εγώ τηλ. να ρωτήσω

Παράλληλα παίρνω και εγώ τον αδελφό μου.

-Έλα, που είναι η μπαταρία; (το ξέρετε το ανέκδοτο με τις ξανθιές και τη μηχανή;)

-Εμάς είναι στο πορτμπαγκάζ.

Το τερματίσαμε… Ανοίγουμε πορτμπαγκάζ. Μεταφέρουμε όλα τα ψώνια μπροστά αλλά μπαταρία πουθενά. Εν τω μεταξύ απαντάνε και στον άνθρωπο.

-Είναι στο κάθισμα του συνοδηγού.

Τι στο καλό; Που χωράει; Σκύβει, βγάζει κάτι πλαστικά που δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν αλλά τζίφος. Ξανά τηλ. στο συνεργείο.

-Στα πίσω καθίσματα κοίτα.

Ξανά κατσαβίδια…

Βουαλά. Η μπαταρία ήταν εκεί. Βάζουμε καλώδια, παίρνει μπρος.

-Λοιπόν πας στο τάδε μέρος και σε περιμένουν. Θα πεις από εμένα.

Φτάνω 2.15. Το μαγαζί κλείνει στις 3.

-Είσαι η κοπέλα που έρχεται από τον κο Δημήτρη; (Δημήτρη τον έλεγαν τον κύριο, τελικά)

-Ναι. Τη βρήκαμε την μπαταρία τελικά.

Αναλαμβάνουν 2 άτομα. Τσακ μπαμ αλλάζει η μπαταρία.

-Να ρωτήσω κάτι;

-Φυσικά.

-Πόσο γελάσατε όταν ψάχναμε τη μπαταρία;

Συμπέρασμα: Όσοι έχετε υβριδικά αυτοκίνητα, ψάξτε να βρείτε που είναι η μπαταρία σας, από που φορτίζει με καλώδια (υπάρχει και εύκολος τρόπος), που είναι ο γρύλος (αυτό το έψαχνα άλλη φορά).

Συχνά παλεύουμε να ξεπεράσουμε τύψεις που νιώθουμε για πράγματα που κάναμε ή δεν κάναμε ή μήπως θα μπορούσαμε να το κάνουμε καλύτερα;

Μήπως δεν έδωσα τον καλύτερο εαυτό μου; Μήπως δεν το πάλεψα αρκετά; Μήπως… μήπως… μήπως…

Πάντα σε σχέση με τους άλλους. βάζοντας τον εαυτό μας απέναντι και ζητώντας του να απολογηθεί για τις οποίες επιλογές έκανε.

Και στο υποθετικό σενάριο που καταλήγουμε πως όλα έγιναν καλά και δεν υπάρχει λόγος να νιώθουμε τύψεις, νιώθουμε ήρεμοι. Είμαστε όμως;

Σε όλη αυτή την προσπάθεια μήπως ξεχάσαμε να αναρωτηθούμε για μένα τι έκανα; Και φτάνουμε να ζούμε μια ζωή που δε χαρήκαμε όσο θέλαμε, όσο μας άξιζε γιατί κάναμε ότι περνούσε απο το χέρι μας για να μη κάνουμε κάτι που θα το «στερήσουμε» από κάποιον άλλο.

Και τελικά το στερούμε απο τον εαυτό μας.

Top ten

Posted: September 9, 2021 in daily challenge
Tags: , ,

Γειά σας!Σας έλειψα το ξέρω. Άλλο ένα challenge με έφερε πάλι εδώ…Να διευκρινίσω οτι σπανίως θυμάμαι μετά από καιρό τα βιβλία που διαβάζω (όπως και τις ταινίες και τις ονομασίες των παραλιών – αλλά αυτό θα σας το πω σε άλλο top ten που χρωστάω). Αυτό σημαίνει οτι η λίστα θα περιλαμβάνει βιβλία των τελευταίων ετών και κυρίως την αίσθηση που μου έχουν αφήσει.

Εννοείται πως δεν είναι με σειρά προτίμησης.

1. Kiss and Tango (λατρεύω το tango και το συγκεκριμένο βιβλίο με ταξίδεψε σε μέρη που θέλω να επισκεφτώ)

2. Κάπου χωρίς να το ξέρουμε (απο τα βιβλία του καλοκαιριού που ταυτίστηκα)

3. Ο κορσές της Σταχτομπούτας (για έναν περίεργο λόγο με ενέπνευσε – άσχετα από τη θεματολογία του)

4. Το κόκκινο καρνέ (εντάξει, και αυτό πρόσφατο βιβλίο που με βοήθησε να κατανοήσω κάποια πράγματα)

5. Ο χορός των ψευδαισθήσεων

6. Οι βιολέτες του Μαρτίου

7. Πως ερωτεύτηκα τον άντρα που ζούσε στους θάμνους

8. Δε θέλω (από τα βιβλία που θα ήθελα να είχα διαβάσει σε μικρότερη ηλικία)

9. Να σου πω μια ιστορία;

10. ΧΧΧ ημέρες καραντίνας (νομίζω ότι όταν τελειώσει όλο αυτό που ζούμε τα τελευταία χρόνια, θα το ξαναδιαβάσω με χαρά για να το απολαύσω)

Θα επανέλθω με άλλα top ten γιατί χρωστάω μερικά…

– Θείεεεεεε, φέτος έμαθα να κολυμπάω χωρίς μπρατσάκια.

-Αχα, και τι σημαίνει αυτό;

– Θείε, δεν καταλαβαίνεις; Πλέον δε θα στέκομαι στην επιφάνεια. Θα μπαίνω στα βαθιά.

– Ουάου…


«Θείε», δεν ξέρω αν το κατάλαβες αλλά η μικρή μόλις σου έδωσε ένα μάθημα ζωής. Φρόντισε να της το θυμήσεις λίγο μετά την εφηβεία.

Η Α. ήταν καλόβολη και ίσως – αφελής. Ήταν παιδί. Κυριολεκτικά. Με μονοψήφιο αριθμό στην ηλικία της. Λίγο πιο ανεξάρτητη από τα υπόλοιπα παιδιά. Φαινομενικά τουλάχιστον. Πολύ αργότερα κατάλαβε ότι απλά είχε μεγαλύτερη αλυσίδα που την κρατούσε δεμένη και έτσι δεν το καταλάβαινε τότε.

Η Α. λοιπόν κυκλοφορούσε μόνη της στη γειτονιά χωρίς να φοβάται τίποτα και κανέναν. Της είχαν πει οι γονείς της να προσέχει στο δρόμο και να μην παίρνει καραμέλες από αγνώστους. Τα τηρούσε και τα δύο ευλαβικά. Δεν της είπαν όμως ποτέ γιατί. Καραμέλες από αγνώστους δεν έπαιρνε. Δεν χρειαζόταν. Σε όλες τις βόλτες της περνούσε από ένα συγκεκριμένο σημείο όπου ήταν το μαγαζί του Δ. Ο Δ. λοιπόν της έδινε πάντα καραμέλες. Κάτι ροζ με ζάχαρη γύρω γύρω. Πολύ της άρεσαν. Γιαυτό και πάντα έκανε κύκλο για να περάσει από το μαγαζί του.

Δεν ήταν κάτι μυστικό. Ο Δ. ήταν οικογενειακός φίλος. Ήταν καλός άνθρωπος. Όλοι το ήξεραν. Δεν ανήκε στην κατηγορία των αγνώστων. Της φώναζαν οι γονείς της να μην γίνεται ενοχλητική αλλά εκείνος έλεγε ότι δεν τον ενοχλεί και έτσι πήγαινε. Δεν έλεγε όλες τις φορές ότι έφαγε καραμέλα ή ότι πέρασε για να μην την μαλώσουν.

Το μαγαζί είχε μια πολύ συγκεκριμένη μυρωδιά (ταίριαζε με το είδος των υπηρεσιών που προσέφερε) και είχε κάποια εντυπωσιακά μηχανήματα. Πολλές φορές του ζητούσε να της δείξει πως δουλεύουν. Υπήρχε ένα σκαλάκι που έπρεπε να πατήσει για να φτάσει το μηχάνημα. Δεν έφτανε. Περίμενε… Κάθε φορά δοκίμαζε αν ψήλωσε και αν τώρα φτάνει. Κάθε βδομάδα.

Η Α. ήταν αρκετά ανεπτυγμένη οπότε σε μερικές εβδομάδες τα κατάφερε να φτάσει το μηχάνημα. Αυτό ήταν! Τώρα μπορούσε να μάθει να το χρησιμοποιεί. Την βοηθούσε λίγο στην αρχή αλλά μετά μπορούσε μόνη της.Η χαρά της ήταν απερίγραπτη. Τώρα πια ο λόγος που πήγαινε τρέχοντας στο μαγαζί δεν ήταν οι καραμέλες αλλά το τεράστιο μηχάνημα. Της έδειχνε πως να το χρησιμοποιεί. Ερχόταν πολύ κοντά της. Ο ενθουσιασμός της ήταν τεράστιος. Δεν την ενοχλούσε κάτι. Δεν υποψιαζόταν κάτι. Ήταν ένα παιδί. Με μονοψήφιο αριθμό στην ηλικία της.

Κάποια στιγμή και ενώ της έδειχνε ένα μηχάνημα στο πίσω μέρος του μαγαζιού, της λέει, δε νομίζω να λες στους γονείς σου ότι σου δείχνω τα μηχανήματα και σε μαλώσουν. Δεν τους το έλεγε. Ήθελε κάποια στιγμή να τους κάνει έκπληξη. Όμως για έναν περίεργο λόγο ο τρόπος που της το είπε την ταρακούνησε λίγο.

Τα χρόνια περνούσαν. Πλέον ήταν ξεκάθαρο ότι ο Δ. την άγγιζε σε σημεία που δε θα έπρεπε. Το περίεργο ήταν ότι ένιωθε άνετα. Το είχε συνηθίσει; Φοβόταν; Ποτέ δεν μπόρεσε να το κάνει ξεκάθαρο μέσα της. Δεν μιλούσε σε κανέναν. Πίστευε οτι δεν ήταν κατι περίεργο; Ένιωθε αποδεκτή. Γυναίκα. Πίστευε ότι μεγάλωσε. Μετά τον Δ. εμφανίστηκαν άλλα 2 άτομα από το φιλικό και οικογενειακό της περιβάλλον. Ήταν λίγο μεγαλύτεροι από εκείνη. Πιο κοντά στην ηλικία της. Ένιωθε καλά. Αποδεκτή.

Δεν το ήθελε πάντα. Αλλά είχαν τον τρόπο τους να την πείθουν ότι δεν φταίνε, τους προκαλεί. Η Α. ήταν πάντα αγαπητή σε όλους αλλά δεν είχε σχέσεις με παιδιά της ηλικίας της. Δεν ανήκε στα πρότυπα της εποχής. Το ότι προκαλούσε λοιπόν και γινόταν ποθητή από μεγαλύτερους την εξιτάρε. Ή έτσι την είχαν πείσει οτι συνέβαινε. Δεν το έμαθε ποτέ.

Κάποια στιγμή οι συνθήκες την απομάκρυναν από όλους αυτούς τους ανθρώπους. Το κακό όμως είχε ήδη γίνει. Όλες της οι σχέσεις ήταν αποτυχημένες. Πίστευε ότι όποιος την πλησίαζε ήθελε το ίδιο πράγμα. Δεν άξιζε κάτι άλλο. Αν κάποιος ήταν τρυφερός, το έκανε για συγκεκριμένο λόγο. Και όσες φορές δε συνέβαινε αυτό, προσπαθούσε να επισπεύσει τις διαδικασίες με καταστροφικά αποτελέσματα.

Δεν ήθελε να κάνει έρωτα γιατί πίστευε ότι θα κατέληγε σε οίκο ανοχής κάποια στιγμή και γιαυτό προσπαθούσε να το καθυστερήσει. Αναζητούσε την αγκαλιά και το χάδι αλλά όταν το έπαιρνε ήξερε οτι πρέπει να δώσει αντάλλαγμα. Και έτσι κατέστρεφε με τον τρόπο της όλες της τις σχέσεις.

Δεν είχε μιλήσει σε κανέναν. Πάλευε μόνη της να ξεδιαλύνει όλο αυτό το θολό τοπίο που ήταν ανάμνηση απο την παιδική της ηλικία. Σε πολλά σημεία έχει κενό. Άμυνα; Ίσως.

Προσπάθησε να το τακτοποιήσει μέσα της. Να συγχωρέσει. Να το αφήσει πίσω της. Πάντα όμως εμφανιζόταν μαζί με τα πρώτα της σκιρτήματα. Ήξερε πως έπρεπε να το αντιμετωπίσει. Κατάματα. Να σταματήσει να κατηγορεί τον εαυτό της. Να προχωρήσει μπροστά.

Και τότε μου μίλησε. Η αρχή έγινε…

Καλοκαίρι 1997. Γυρίζω από τη δουλειά. Δύσκολη μέρα. Μιλάω με 2-3 φίλους στο σταθερό (ναι δεν είχα κινητό τότε) και αφού δεν κανονίσαμε τίποτα, αράζω στο μπαλκόνι.

Ωρα 8.45 χτυπάει το τηλέφωνο.

– έλα, τι κανεις τώρα;

– εεεε δεν άλλαξε κατι το τελευταίο μισάωρο. Τιποτα.

– ωραια. Ετοιμάσου. Έρχομαι να σε παρω να παμε σινεμά.

-δεν προλαβαίνουμε. Αρχίζει σε λιγο. (Ουτε καν τι παιζει…).

– εχει προβολή στις 11.

– εεεεε

-εκτός αν θες να πάρεις χαμπάρι αυριο οτι έχασες τον «γάμο του καλύτερου μου φίλου» και στενοχωρηθείς.

– ετοιμάζομαι!!

(Τελικα τον πραγματικό γάμο τον έχασα αλλα αυτο θα ειναι σε άλλο challenge).

Το στοιχείο μου. Λατρεύω και τα γλυκά και τα φαγητά. Πιο πολύ όμως μου αρέσει να τα μοιράζομαι με αγαπημένα πρόσωπα. Παίζει λοιπόν μεγάλο ρόλο όχι μόνο το τι θα φάω αλλά με ποιον. Και πολλές φορές και του που.

Η λίστα μου λοιπόν περιλαμβάνει αγαπημένα φαγητά και γλυκά απο συγκεκριμένα μαγαζιά ή μαγειρεμένα απο συγκεκριμένους ανθρώπους. Η σειρά είναι εντελώς τυχαία.

  1. Φωλιά με αυγά και πατάτες αλλά και συκώτι τα δυο πιο αγαπημένα μου πιάτα σε μαγαζί στο περιστέρι
  2. Κοτόπουλο με κρέμα γάλακτος και μανιτάρια απο το μαγαζί με την ωραιότερη θέα στην κηπούπολη
  3. Πάπια με ανανά απο αγαπημένο μαγαζί στον Κεραμεικο
  4. Φλαουνες από την Καλλιόπη
  5. Καρυδόπιτα. Γενικώς. Αρκεί να είναι ομοιόμορφα και όσο πρέπει σιροπιασμένη
  6. Παβλοβα. Γενικώς.
  7. Φωλιά καραμέλας απο μαγαζί στην Ερυθραία που δυστυχώς έκλεισε.
  8. Brunch στη Σιφνο
  9. Ρεβύθια στο φούρνο στα Ήλια
  10. Ο,τιδηποτε είναι φτιαγμένο με αγάπη ειδικά για μένα.

Ελπίζω μόνο να μην υπάρχει #daily_challenge φάε τη λίστα με τα αγαπημένα σου σε μια μέρα!!

Πριν πολλά χρόνια με κάλεσε μια φίλη στο πάρτυ της. Περάσαμε υπέροχα και στο τέλος μας χάρισε απο ενα cd (είπαμε πολλά χρόνια πριν) με τραγούδια που είχε επιλέξει. Σαν δώρο, για να θυμόμαστε εκείνη τη μέρα. Μου φάνηκε πολύ τρυφερό σαν κίνηση.

Η ανάμνηση αυτή ήρθε όταν φέτος, έλαβα «δώρο» ενα καινούργιο άλμπουμ που συμπτωματικά συνέπεσε με τη γιορτή του φίλου που μου την χάρισε.

Και βάζω να το ακούσω. Ψυχαναγκαστική γενικά, δεν ξέρω πως το κατάφερα και άκουσα πρώτο, το πέμπτο τραγούδι. Και κόλλησα. Άσχημα. Το άκουγα συνέχεια. Ήθελα να ακούσω και τα υπόλοιπα αλλά αυτό κάτι είχε που δε με άφηνε να ξεκολλήσω.

Σύγχρονο τραγούδι που όμως με πηγαίνει πίσω στην εφηβεία. Στα παρτυ, στα μπλουζ, στους πειρατικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς.

Σας αφήνω να το απολαύσετε…

Πριν λίγες μέρες είχα μια συζήτηση σχετικά με τις αλλαγές που βιώνουμε και πως τις αντιμετωπίζουμε. Κάποιος είπε, πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τους φόβους και τις φοβίες μας. Η συζήτηση συνεχίστηκε και εγώ έφυγα.

Με προβλημάτιζε όμως όλο αυτό. Άρχισα να αναζητώ τους όποιους φόβους και φοβίες μου πρέπει να μάθω να ζω μαζί τους. Και κάπου εκεί, φτίαχνοντας την αναρίθμητη λίστα, συνειδητοποίησα ότι αυτά που έχασα τελικά φοβούμενη μηπως συμβεί το ένα ή το άλλο είναι πολύ περισσότερα από αυτά που θα «έχανα» αν συνέβαινε αυτό που φοβόμουν.

Από το πιο απλό πράγμα που μπορεί να είναι ένα λευκό παντελόνι ή πουκάμισο που δεν έβαλα από το φόβο μη λερωθεί ή από το ταξίδι που Δεν έκανα γιατί μπορεί να κουραστώ αλλά να πρέπει να επιστρέψω, μέχρι πράγματα και συναισθήματα που δεν εξέφρασα από φόβο μην παρεξηγηθούν ή επιθυμίες που δεν είπα ποτέ για να μη στενοχωρήσω κάποιον με τον φόβο ότι δεν μπορούσε να τις πραγματοποιήσει.

Και έμεινε το παντελόνι και το πουκάμισο στην ντουλάπα.

Και έκανα ταξίδια μακρινά μόνο στα όνειρα μου.

Και δεν είπα πολλές φορές συγγνώμη, σε ευχαριστώ, σε αγαπώ. Εκείνη τη στιγμή.

Και έμεινα με το παράπονο ότι δεν καταλαβαίνουν τις επιθυμίες μου.

Τι θα είχε συμβεί αν τα είχα κάνει όλα αυτά δεν ξέρω. Και το χειρότερο, δε θα μάθω ποτέ. Παρά μόνο όταν αρχίσω να τα κάνω. Όταν αρχίσω να ζω με τους φόβους και τις φοβίες μου. Όταν αρχίσω να με αγαπώ και να μη με στενοχωρώ από φόβο μήπως…

Υ.Γ. Όχι, δεν σκεφτόμουν ποτέ να βάλω άσπρο παντελόνι με λευκό πουκάμισο…

Το σημερινό daily challenge ζητάει να μοιραστώ ένα πλεονέκτημα και ένα μειονέκτημα μου.

Να ξεκαθαρίσω οτι φυσικά δεν έχω μόνο ένα. Να διευκρινίσω επίσης ότι ένα πλεονέκτημα κάποιου μπορεί να είναι μειονέκτημα γενικά ή το αντίθετο. Και φυσικά να ευχηθώ παγκόσμια Ειρήνη.

Ξεκινάω λοιπόν με το μειονέκτημα για να σας αφήσω με καλή εντύπωση.

Είμαι πολυ ανεκτική με τους ανθρώπους. Ανέχομαι ανθρώπους και καταστάσεις που ξεπερνάνε κατα πολύ τα όρια της ηλιθιότητας. Και μη μου πείτε οτι αυτό δεν ειναι μειονέκτημα γιατί για μένα είναι. Και εξηγώ. Είναι ψυχοφθόρο γιατί φυσικά όλοι μετά σε βρίζουν. Και πρώτη από όλους, με βρίζω εγω. Κάθε φορά λεω δε θα το ξανακάνω και κάθε φορά πάλι τα ίδια κάνω.

Και αν δε σας αρέσει σα μειονέκτημα, σας λέω ότι η συνέχεια αυτού είναι μια «έκρηξη» ή μια συμπεριφορά που γκρεμίζει όλη την υπομονή που έχω κάνει. Η μαμά μου χρησιμοποιεί τη φράση, είσαι σαν την αγελάδα που κάθεται και την αρμέγουν και μετά με μια κλωτσιά ρίχνει την καρδάρα και χύνει το γάλα. Ε ναι, λοιπόν. Αυτή είμαι εγώ.

Το πλεονέκτημα μου είναι ότι είμαι φουλ αισιόδοξη. Σε κάθε τι βρίσκω και κάτι θετικό ή ελπίζω ότι κάτι θετικό θα βγεί. Μαντέψτε γιατί λοιπόν έχω το προηγούμενο μειονέκτημα.

Αυτά για σήμερα. Τα υπόλοιπα σε μελλοντικό daily challenge.