Archive for April, 2007

Είχαμε πάντα έναν δικό μας τρόπο να επικοινωνούμε – έτσι τουλάχιστον πιστεύω – και δεν χρειαζόταν να λέμε πολλά.

Τώρα όμως βρίσκω πολλά πράγματα που θα ήθελα να στα έχω πει, έστω και τυπικά. Να τα ακούσεις!

Σ’ ευχαριστώ!

Το ξέρω ότι σπάνια στο έλεγα. Η αλήθεια είναι πως προσπαθούσα τις περισσότερες φορές να στο δείξω με τις πράξεις μου. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα.

Σ’ ευχαριστώ λοιπόν!

Για τις στιγμές που ήσουν δίπλα μου όταν σε χρειαζόμουν.

Για τις στιγμές που ήσουν πίσω μου και πρόσεχες μη μου συμβεί κάτι κακό. Όχι δεν το απέτρεπες. Πίστευες ότι από τα λάθη μαθαίνεις. Ήσουν όμως εκεί.

Για τις στιγμές που ήσουν μπροστά και μου έδειχνες τον δρόμο. Άσχετα αν εγώ γκρίνιαζα, ήξερα ότι θα βγει κάτι για το καλό μου. Και τελικά έτσι ήταν.

Σ’ ευχαριστώ!

Γιατί πίστεψες σε μένα. Μου έδωσες, με βοήθησες να αποκτήσω όλα όσα μπορούν να με κάνουν ευτυχισμένη.

Δεν ξέρω αν εγώ κατάφερα να σε κάνω να γελάς λίγο από ικανοποίηση για μένα, αλλά προσπάθησα και προσπαθώ.

Μου λείπεις!

Πολύ. Τώρα μπορώ να το πω. Δεν με βλέπει κανείς.

Τώρα μπορώ να κλάψω. Και ας μην υπάρχει το χέρι που θα σκουπίσει τα δάκρυά μου.

Ξέρω ότι δεν σου άρεσε να με βλέπεις να κλαίω. Για την ακρίβεια, μια φορά σε είδα κλαμένο. Ήταν επειδή δεν άντεχες να με βλέπεις να πονάω και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα. Ούτε εγώ όμως μπόρεσα. Όχι όσα ήθελα. Είμαστε πάτσι τώρα?

Μπαμπά θα σ’ αγαπώ για πάντα…

Το κοριτσάκι σου

Θα σε στηρίξω!

Posted: April 11, 2007 in Uncategorized
Tags:

Ναι, είμαι αντίθετη με αυτά που θέλεις να κάνεις.

Θα στα πω. Θα σε βρίσω, αλλά…

… όταν χρειαστεί θα στηρίξω τις απόψεις σου σαν να είναι δικές μου!

exelixi tentomeno skoini.jpgΔυστυχώς σε αυτό το σχοινί δεν χωράνε δυο.

Και έχω υψοφοβία…

Και δεν μ’ αρέσει να’μαι μόνη…

Αλλά πρέπει. Πρέπει να περάσω μόνη μου απέναντι. Θα σε περιμένω ή θα με περιμένεις – ελπίζω – απέναντι…

5 – τουλάχιστον – διαφορετικές ιστορίες.

5 – τουλάχιστον – διαφορετικά “ζευγάρια” ανθρώπων.

5 – τουλάχιστον – διαφορετικές πορείες.

5 – τουλάχιστον – ίδιες καταλήξεις. Η εξαφάνιση.

Αρχικά όλες (γιατί μιλάμε πάντα για γυναίκες, δυστυχώς!) πίστευαν ότι κάτι είχαν κάνει εκείνες λάθος.

Κάτι δεν είχαν εκτιμήσει σωστά…

Κάτι δεν έπρεπε να πουν και το είπαν…

Κάτι έπρεπε να πουν και δεν το είπαν…

Κάπου δεν έδωσαν χώρο στον άλλο…

Κάπου έδωσαν παραπάνω χώρο στον άλλο…

Κάπου βιάστηκαν…

Κάπου άργησαν…

Έτσι νόμιζαν. Και πάλι ξεκινούσαν από την αρχή. Σίγουρες ότι αυτή τη φορά δεν θα κάνουν λάθη.

Κι όμως η κατάληξη ήταν πάλι η ίδια. Πάντα η ίδια.

Μοναξιά και απορία. Γιατί? Τι έκανα λάθος? Τι έπρεπε να κάνω? Τι δεν έπρεπε να κάνω?

Απορίες που δεν έχουν βρει ακόμη απάντηση. Μήπως τελικά είναι νέα επιδημία?

Η επιδημία της εξαφάνισης!

Τι γίνεται όταν άτομα που σε έχουν πληγώσει στο παρελθόν, επανέρχονται?

Και μάλιστα δίνοντας σου εξηγήσεις για ανεξήγητες πράξεις στο παρελθόν?

Όταν έχεις δυσκολευτεί να κατανοήσεις αυτές τις πράξεις? Και όμως τώρα φαίνονται τόσο λογικές?

Τους συγχωρείς? Φυσικά. Τους συγ-χωρείς όμως? Τους δίνεις χώρο στη ζωή σου. Όμως τους επιτρέπεις να καταλάβουν όσο χώρο θέλουν, αναστατώνοντας την και πάλι?

Όλοι οι άνθρωποι δικαιούνται μια δεύτερη ευκαιρία. Όταν όμως αυτή η ευκαιρία μπορεί να σε διαλύσει ή να σε πληγώσει ξανά, την δίνεις? Και αν έχεις ήδη κάνει ένα βήμα μπροστά? Ή αν έχεις αποφασίσει ότι το παρελθόν απλά σε δίδαξε κάποια πράγματα που δεν θέλεις να ξαναζήσεις?

σταύρωσηΚαθώς βρισκόμαστε ήδη στην Μεγάλη Παρασκευή δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω καποιες σκέψεις σχετικά με την σταυρική θυσία του Ιησού.

Πριν κάποια χρόνια στην Κρήτη, ένας ιερέας είχε μοιραστεί μαζί μας την εξής εικόνα: Ένα μικρό παιδί αν το ρωτήσεις πόσο σε αγαπάει αμέσως θα ανοίξει όσο μπορεί τα χεράκια του για να δείξει την μεγάλη του αγάπη. Αυτό ακριβώς είναι το σημείο του Σταυρού.

Φετος, συζητώντας με μια φίλη, μοιράστηκε μαζί μου μια άλλη εικόνα. Ο σταυρικός θάνατος ήταν ο πιο ατιμωτικός εκείνη την εποχή. Και ο πιο επώδυνος. Επέλεξε λοιπόν ο Χριστός την σταυρική θυσία. Και το άνοιγμα των χεριών είναι η αγκαλιά του Θεού η οποία είναι πολύ μεγάλη και δέχεται όλους τους ανθρώπους.

Καλή Ανάσταση!

από το online περιοδικό CandyΠόσες φορές έχουμε μετανιώσει για κάτι που είπαμε και πόσες άλλες για κάτι που δεν είπαμε…

Πόσο ποιο όμορφη θα ήταν η ζωή μας αν είχαμε μάθει να ακούμε. Τα λόγια, τις σιωπές…

Δυο άνθρωποι μπορεί να μιλούν με την σιωπή τους. Αρκεί να έχουν μάθει να ακούνε τα μικρά αυτά… κενά.

Άλλες φορές πάλι η σιωπή είναι τόσο θορυβώδεις που κλείνουμε τα αυτιά μας.

Τα λόγια όμως? Αν είναι αληθινά, μέσα από την καρδιά μας, αλήθεια πόση χαρά μπορούν να δώσουν!

Ένας λόγος παρηγορητικός, εμψυχωτικός μπορεί να αλλάξει ζωές…

Θέλει πολύ μεγάλη δύναμη σε κάποιες περιπτώσεις να προτιμήσεις την σιωπή από τα λόγια.

Σκόρπιες σκέψεις για προβληματισμό σχετικά με τα λόγια και τις σιωπές…

Αφορμή ήταν η ανωτέρω καταχώρηση  από το online περιοδικό Candy.