Archive for April, 2007

peslacTo ταξίδι λοιπόν που ανεφερα σε προηγούμενη δημοσίευση δεν ήταν άλλο από την προετοιμασία μιας έκπληξης για τα 30ά γενέθλια του Βασίλη.

Άξιζε η αγωνία και το άγχος αν θα πετύχει…

Γιατί… ΠΕΤΥΧΕ!!!

Ελπίζω να το χάρηκε ο αποδέκτης τουλάχιστον όσο κι εμείς που το προετοιμάζαμε…

Χρόνια Πολλά Βασίλη…

ταξίδιΤο είχε πει ο ποιητής… “σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη να εύχεσαι να’ναι μακρύς ο δρόμος” αλλά εγώ δεν το είχα ποτέ συνειδητοποιήσει τόσο έντονα.

Ένα πρόσφατο περιστατικό (το οποίο είναι ακόμη σε εξέλιξη…) με έκαναν να το πάρω απόφαση:

Θα “συλλέγω” στιγμές… Όμορφες στιγμές, ξέγνοιαστες στιγμές, ήρεμες στιγμές… αλλά μόνο στιγμές!

Δεν με νοιάζει που θα καταλήξει η διαδρομή, αρκεί στην πορεία της να συγκεντρώσω όσο περισσότερες στιγμές μπορώ.

Και αν αυτή τη διαδρομή την κάνεις με σκοπό την αγάπη ή από αγάπη, τότε… όλα είναι όμορφα.

Καλό μου ταξίδι…

κυκνος“Το ασχημόπαπο”. Πάντα μου άρεσε αυτό το παραμύθι. Είχα μάλιστα ταυτιστεί μαζί του για πολλά χρόνια (και ακόμη είμαι…).

Όχι γιατί ευελπιστούσα – όπως ίσως οι περισσότερες συμμαθητριές μου – να γίνω κάποια μέρα ο κύκνος που όλοι θα θαυμάζουν.

Το αγαπώ αυτό το παραμύθι γιατί μου έμαθε μια μεγάλη αλήθεια.

Δεν έχει νόημα να προσπαθείς να γίνεις ίδιος με όλους τους ανθρώπους. Σε κάνει δυστυχισμένη.

Ούτε έχει νόημα να προσπαθείς να ευχαριστήσεις όλους τους άλλους. Και μόνο τους άλλους.

Όχι, δεν ειναι εγωιστικό! Απλά είναι μια αλήθεια που πρέπει να αποδεχθείς.

Τους αγαπάς όλους αλλά απλά δεν ταιριάζεις με όλους…

Είχαμε πάντα έναν δικό μας τρόπο να επικοινωνούμε – έτσι τουλάχιστον πιστεύω – και δεν χρειαζόταν να λέμε πολλά.

Τώρα όμως βρίσκω πολλά πράγματα που θα ήθελα να στα έχω πει, έστω και τυπικά. Να τα ακούσεις!

Σ’ ευχαριστώ!

Το ξέρω ότι σπάνια στο έλεγα. Η αλήθεια είναι πως προσπαθούσα τις περισσότερες φορές να στο δείξω με τις πράξεις μου. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα.

Σ’ ευχαριστώ λοιπόν!

Για τις στιγμές που ήσουν δίπλα μου όταν σε χρειαζόμουν.

Για τις στιγμές που ήσουν πίσω μου και πρόσεχες μη μου συμβεί κάτι κακό. Όχι δεν το απέτρεπες. Πίστευες ότι από τα λάθη μαθαίνεις. Ήσουν όμως εκεί.

Για τις στιγμές που ήσουν μπροστά και μου έδειχνες τον δρόμο. Άσχετα αν εγώ γκρίνιαζα, ήξερα ότι θα βγει κάτι για το καλό μου. Και τελικά έτσι ήταν.

Σ’ ευχαριστώ!

Γιατί πίστεψες σε μένα. Μου έδωσες, με βοήθησες να αποκτήσω όλα όσα μπορούν να με κάνουν ευτυχισμένη.

Δεν ξέρω αν εγώ κατάφερα να σε κάνω να γελάς λίγο από ικανοποίηση για μένα, αλλά προσπάθησα και προσπαθώ.

Μου λείπεις!

Πολύ. Τώρα μπορώ να το πω. Δεν με βλέπει κανείς.

Τώρα μπορώ να κλάψω. Και ας μην υπάρχει το χέρι που θα σκουπίσει τα δάκρυά μου.

Ξέρω ότι δεν σου άρεσε να με βλέπεις να κλαίω. Για την ακρίβεια, μια φορά σε είδα κλαμένο. Ήταν επειδή δεν άντεχες να με βλέπεις να πονάω και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα. Ούτε εγώ όμως μπόρεσα. Όχι όσα ήθελα. Είμαστε πάτσι τώρα?

Μπαμπά θα σ’ αγαπώ για πάντα…

Το κοριτσάκι σου

Θα σε στηρίξω!

Posted: April 11, 2007 in Uncategorized
Tags:

Ναι, είμαι αντίθετη με αυτά που θέλεις να κάνεις.

Θα στα πω. Θα σε βρίσω, αλλά…

… όταν χρειαστεί θα στηρίξω τις απόψεις σου σαν να είναι δικές μου!

exelixi tentomeno skoini.jpgΔυστυχώς σε αυτό το σχοινί δεν χωράνε δυο.

Και έχω υψοφοβία…

Και δεν μ’ αρέσει να’μαι μόνη…

Αλλά πρέπει. Πρέπει να περάσω μόνη μου απέναντι. Θα σε περιμένω ή θα με περιμένεις – ελπίζω – απέναντι…

5 – τουλάχιστον – διαφορετικές ιστορίες.

5 – τουλάχιστον – διαφορετικά “ζευγάρια” ανθρώπων.

5 – τουλάχιστον – διαφορετικές πορείες.

5 – τουλάχιστον – ίδιες καταλήξεις. Η εξαφάνιση.

Αρχικά όλες (γιατί μιλάμε πάντα για γυναίκες, δυστυχώς!) πίστευαν ότι κάτι είχαν κάνει εκείνες λάθος.

Κάτι δεν είχαν εκτιμήσει σωστά…

Κάτι δεν έπρεπε να πουν και το είπαν…

Κάτι έπρεπε να πουν και δεν το είπαν…

Κάπου δεν έδωσαν χώρο στον άλλο…

Κάπου έδωσαν παραπάνω χώρο στον άλλο…

Κάπου βιάστηκαν…

Κάπου άργησαν…

Έτσι νόμιζαν. Και πάλι ξεκινούσαν από την αρχή. Σίγουρες ότι αυτή τη φορά δεν θα κάνουν λάθη.

Κι όμως η κατάληξη ήταν πάλι η ίδια. Πάντα η ίδια.

Μοναξιά και απορία. Γιατί? Τι έκανα λάθος? Τι έπρεπε να κάνω? Τι δεν έπρεπε να κάνω?

Απορίες που δεν έχουν βρει ακόμη απάντηση. Μήπως τελικά είναι νέα επιδημία?

Η επιδημία της εξαφάνισης!