Archive for May, 2007

Ποτέ δεν συμπαθούσα ιδιαίτερα τους οδοντιάτρους. Όχι, δεν τους φοβόμουν. Κάθε άλλο μάλιστα. Απλά τους λυπόμουν. Ναι, τους λυπόμουν γιατί κανείς δεν τους συμπαθεί, όλοι προσπαθούν να τους αποφύγουν και αν καταφέρουν να καθήσουν κάποιον στην καρέκλα τους, τότε αυτός δεν είναι σε θέση να τους μιλήσει. Τι ερωτήσεις του κάνουν, τι κουβέντα πάνε να του πιάσουν, αυτός τίποτα. Ένα μουγκριτό και ένα λοξό βλέμμα στην καλύτερη περίπτωση.

Τα τελευταία χρόνια εκτός από λύπηση, τους βαριόμουν κιόλας. Βαριόμουν να κλείνω ραντεβού για να χρειαστεί να περιμένω… (γενικώς εκνευρίζομαι με τις αναμονές). Βαριέμαι να πρέπει να πηγαίνω περισσότερες από μια φορές για να τελειώσει μια “επισκευή”.

Σήμερα όμως ήταν αλλιώς. Είχα τελειώσει με όλα αυτά τα βαρετά πήγαινε – ελα. Θα πήγαινα για εξαγωγή. Δεν είχα κάνει ποτέ μου και παραδόξως χαιρόμουν. Ήταν και φρονιμήτης, άλλη αίγλη. Επιτέλους θα γινόμουν φρόνιμη…

Πήγα λοιπόν εγκαίρως για το ραντεβού μου. Μόλις έφτασα θυμήθηκα ότι είχα ξεχάσει να πάρω κάτι να ζωγραφίζω… Πως θα περάσει η ώρα? Ώσπου ξαφνικά ακού ένα αγοράκι από την καρέκλα του ασθενούς να σφαβάζει στο κλάμα. Όχι, αυτό δεν θα μου το κάνει… Δεν αντέχω να ακούω άνθρωπο να κλαίει και να παρακαλάει να σταματήσουν. Ειδικά ένα παιδί.

Το μαρτύριο κράτησε περίπου δέκα λεπτά. Μετά ως δια μαγείας σταμάτησε.

Ήρθε η σειρά μου. Όση ώρα κρατούσε η “επέμβαση” εγώ σκεφτόμουν πόσο διαφορετική θα είναι η ζώη μου τώρα που θα γίνω φρόνιμη. Φανταζόμουν διάφορα… Με φανταζόμουν σοβαρή, επιμελή, μια κυρία δηλαδή. Ανατρίχιασα. Λίγο από τις σκέψεις, λίγο από το κρακ κρακ του αντιδραστικού μου εαυτού/ δοντιού, πάντως ανατρίχιασα.

Όλα τελείωσαν. Η νάρκωση δεν έχει περάσει ακόμη όμως εγώ νοιώθω ήδη άλλος άνθρωπος.

Τόσο διαφορετικός που αποφάσισα να μην ξαναφήσω να με πονέσει το δοντάκι…

Τελικά αυτή η εξαγωγή ήταν μια συμβολική κίνηση…

Υπομονή, υπάρχουν άλλοι 3 φρονημήτες, οι οποίοι θα ζουν και θα βασιλεύουν στο στοματάκι μου. Για όσους πίστεψαν στο όνειρο της σοβαρής, κυρίας ας αλλάξουν πλευρό…

Θυμάμαι από μικρή η Πρωτομαγιά δεν μου πήγαινε καλά…

Στα πολύ παιδικά μου χρόνια, θυμάμαι να ξεχυνόμαστε στα διπλανά οικόπεδα για να μαζέψουμε μαργαρίτες. Ποτέ δεν μου άρεσε που τραυματίζαμε τα λουλουδάκια για να φτιάξουμε ένα στεφάνι. Ποτέ δεν μου άρεσαν τα στεφάνια. Γενικώς.

Λίγο αργότερα, στα εφηβικά μου χρόνια, με πρόφαση μια αλλεργία κατάφερα να μην λαμβάνω μέρος σε αυτό το “φονικό” των λουλουδιών. Τότε η Πρωτομαγιά σήμαινε βόλτα στην εξοχή, καφές με φίλους. Και όμως πάλι η Πρωτομαγιά δεν ήταν η καλύτερη μου ημέρα. Λες και όλο το σύμπαν συνομωτούσε εναντίον μου εκείνη την ημέρα. Μια λάθος συννενόηση, ένας εκνευρισμός και η ημέρα χαλούσε.

Κάποια χρονιά όλα έδειχναν τέλεια. Η κολλητή μου θα έβγαινε επιτέλους ραντεβού με τον μεγάλο της έρωτα. Είχα χαρεί και εγώ τόσο πολύ… Μια αναφορά σε λάθος άτομο τα χάλασε όλα…

Λίγα χρόνια αργότερα οργανώναμε εκδρομή (εκτός Αττικής) με τα καινούργια αυτοκίνητα. Θα πηγαίναμε στην Πάρνηθα. Πολλά άτομα. Άτομα που αγαπούσα πολύ. Ένας λάθος δρόμος, μια υπερευαισθησία για το αυτοκίνητο, μια “βαριά” κουβέντα και όλα χάλασαν…

Πρόσφατα Πρωτομαγιά μίλησα για τελευταία φορά με τον πατέρα μου. Μετά η απόλυτη σιωπή. Μετά μόνο νοήματα…

Φέτος… Είπαμε δεν μου πάει η Πρωτομαγιά!

Και ας με έλεγαν Το κορίτσι του Μάη…