Βράδυ Σαββάτου

Posted: June 10, 2007 in Uncategorized
Tags:

Και εσύ είσαι κάπου. Εδώ γύρω, αλλά αλλού.

Δεν νομίζω να ξεχάσω ποτέ εκείνο το τηλεφώνημα. Μόλις είχα γυρίσει από την δουλειά και καθόμουν να φάω.

Στην άλλη γραμμή μια πολύ γνώριμη – τον τελευταίο καιρό τουλάχιστον – φωνή. Σήμερα ήταν διαφορετική. Προσπαθούσα να καταλάβω τι ήταν διαφορετικό μια και ο τρόπος που μιλούσες ήταν το ίδιο φιλικός με τις άλλες φορές. Τελικά σε ρώτησα.

– Τι με ήθελες; (είχα συνηθίσει να μου τηλ. για δουλειά, δεν φταίω)

– Τίποτα.

– Τίποτα;

– Τίποτα. Απλά πήρα να δω τι κάνεις. Κακό είναι;

– Εεεε, όχι. Απλά είχα συνηθίσει… αλλιώς.

Φρόντισες όλες τις επόμενες φορές που με έπαιρνες τηλ. να υπάρχει κάποιος… λόγος. (πως πήγαν τα μαθήματα οδήγησης, πως ήταν ο καιρός)

Και ακολούθησε μια γλυκειά συνήθεια. Μια συνήθεια που μας επέβαλλε “να τα λέμε” καθημερινά. Μιλούσαμε αρκετά. Τόσο ώστε να μην κουραζόμαστε. Πάντα κλείναμε το τηλ. λίγο πριν βαρεθούμε. Ήμουν ο πρώτος άνθρωπος που ήθελες να δεις μόλις θα τελείωνε η εξεταστική. Και ας ήμουν ο τελευταίος που είχες γνωρίσει.

Η εξεταστική τελείωσε. Βγήκαμε. Μιλήσαμε. Είπαμε ίσως πολλά πράγματα που όμως μας οδήγησαν σε μια πολύ δυνατή φιλία. Γιατί κανείς δεν ήθελε να χάσει τον άλλο από την ζωή του.

Δεν θα ξεχάσω την έκπληξη που μου έκανες κλείνοντάς μου ραντεβού για test drive στο αυτοκίνητο που σκόπευα να πάρω. Τι γέλιο ρίξαμε όταν ο πωλητής μας διαβεβαίωνε ότι μπορεί να βγει άδεια και στα 2 ονόματα…

Ή όταν έτρεξες να δεις τι έχει το αυτοκίνητο όταν έμεινα στο δρόμο. Ήξερες ότι όλα αυτά κάποιοι τα παρεξηγούσαν, αλλά δεν μας ένοιαζε.

Δεν θα ξεχάσω τις φορές που ήσουν δίπλα μου όχι όταν το ζητούσα, αλλά όταν ήξερες ότι το ήθελα πολύ. Ότι το είχα ανάγκη.

Με ήξερες καλύτερα και από μένα πολλές φορές.

Και τώρα;

Δεν ξέρω τι ακριβώς φταίει που δεν μιλάμε καν (τρομάζω στην ιδέα ότι μπορεί να φταίει που δεν σου είπα σ’ αγαπώ όταν με ρώτησες) , μια και όταν ζόρισαν τα πράγματα και σε “χρειάστηκα” ήσουν πάλι εκεί.

Στο είχα πει στην πρώτη μας “ανοιχτή” κουβέντα: “θέλω εσύ να είσαι ευτυχισμένος. όπου και να είσαι. Αυτό θα μου αρκεί πάντα”. Τότε μου αφιερώσες το “I’m in love with an alien”. Λίγο καιρό αργότερα ακούγαμε μαζί το “My heart will go on” (και όμως ποτέ δεν εγινε το αγαπημενο μου τραγουδι).

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια. Εξακολουθώ να θέλω να είσαι ευτυχισμένος. Με στενοχωρεί που όσες φορές σε συναντώ τυχαία με το αυτοκίνητο, δεν είσαι γελαστός. Καλή τύχη. Να ξέρεις ότι είσαι ακόμη το καλύτερο φιλαράκι. Και θα περιμένω να χτυπήσει ξανά το τηλ. απλά για να δεις τι κάνω. Έχουμε τόσα να πούμε…

Comments
  1. Anonymous says:

    Δεν είναι παράξενο που κάποιοι άνθρωποι μας αγγίζουν τόσο πολύ,
    που η παρουσία τους παραμενει σαν αίσθηση ακόμα κι όταν έχουν πια
    απομακρυνθεί…;Που όταν συμβεί κάτι σκεφτόμαστε ;Κι ας έχουμε να
    τους μιλήσουμε μήνες ή χρόνια;

    Που μας λείπουν και που σκεφτόμαστε

    Εσύ το αντιμετωπίζεις πολύ θετικά….εγώ σε αντίστοιχες περιπτώσεις
    ΘΥΜΩΝΩ!!!

    Θυμώνω γιατί νιώθω οτι αυτά τα α΄τομα για μένα ήταν κάτι πολύ πιο
    σημαντικό απο αυτό που σήμαινα εγώ γι αυτούς!!

  2. elenastamo says:

    Δεν μου φαίνεται παράξενο. Όλοι οι άνθρωποι που περνάνε από την
    ζωή μας έχουν κάτι να μας δείξουν, να μας διδάξουν (καλό ή κακό).
    Το θέμα είναι να μπορούμε εμείς να έχουμε κάτι καλό να τους
    δείξουμε.

    Δεν χρειάζεται να θυμώνεις, σκέψου ότι και εσύ υπήρξες σημαντική
    για αυτούς ή για κάποιους άλλους.

    Όταν δίνεις απλόχερα την αγάπη σου (αυτό εννοώ εγώ σημαντικά άτομα,
    άτομα που με “ωθούν” να τα αγαπήσω και να κάνω ότι μπορώ για να
    ειναι ευτυχισμένα) δεν πρέπει περιμένεις αντάλλαγμα (ή
    ανταπόκριση).

    Αγαπάς γιατί το θές. Ούτε γιατί πρέπει, ούτε γιατί έτσι θα
    αγαπηθείς.

  3. supermalina says:

    Δεν υπάρχει πιο μπερδεμένο συναισθημα από αυτό που νιώθεις για
    έναν φίλο που είναι παραπάνω από φίλος, και δεν κατάφερε ποτέ να
    γίνει αυτό το παραπάνω ολοκληρωμένα, και που πια, λόγω καταστάσεων
    αλλά κυρίως λόγω της μη αν(τ)οχής του συναισθήματος αυτού συνέχεια,
    έχει πάρει ο ενας απόσταση από τον άλλο. Θα θες πάντα να είναι καλά
    γιατι νοιάζεσαι και αυτό δεν είναι κακο, απλά είναι επίπονο.

    Δεν ξέρω τι γινεται στην ζωή του αλλά ίσως θα έπρεπε να βρεις ένα
    τρόπο να του θυμίσεις το φιλαράκι που έχει ακόμα. Αυτό δεν θέλεις;
    Να είσαι κοντά του ώστε να χαμογελάει που και που;

  4. elenastamo says:

    Ναι, Μενεξεδιά μου, αυτό θέλω. Γιατί μαζί με αυτόν έχασα και μια
    φίλη (την τωρινή αρραβωνιαστικιά του) αλλά δεν νομίζω ότι θα είναι
    εύκολο να ξαναμπω στη ζωή τους. Καλώς ή κακώς, η φίλη μου (κολλητή
    μου τότε) ήξερε τη δύναμη των συναισθημάτων μας, όπως ξέρει και την
    αδυναμία των δικών τους.

  5. Anonymous says:

    Ζητάω λοιπόν βοήθεια. Την δική σας. Περιμένω προτάσεις… που
    δεν θα περιέχουν καφεΐνη.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s