Archive for June, 2007

Το επάγγελμα που εξασκώ (γραφίστας – τρομάρα μου!) το επέλεξα. Η μήπως με επέλεξε;

Το σίγουρο είναι ότι παρόλο που αγαπούσα από μικρό παιδί όλα αυτά που κάνει ή μπορεί να κάνει ο γραφίστας, δεν ήξερα καν ότι υπάρχει αυτό το επάγγελμα. Αγαπούσα λοιπόν τα “προϊόντα” του αλλά δεν ήξερα ΠΩΣ είχαν δημιουργηθεί. Ήταν για μένα κάτι το μαγικό. Τα κοιτούσα με δέος και αυτός ίσως ήταν ο λόγος που ποτέ δεν πίστεψα ότι είναι κάτι που μπορώ να κάνω και εγώ.

Για την γραφιστική/φωτογραφία (διπλή αγάπη, τελικά) έμαθα όταν ήταν πια αρκετά αργά. Αργά για τι; Για να ζωγραφίσω, να μελετήσω, να δώσω πανελλήνιες. Μια σειρά από “τυχαίες” – “άτυχες” – θα έλεγε κανείς – συγκυρίες με “έσπρωξαν” να δω τα πράγματα λίγο διαφορετικά. Δεν πέρασα στις πανελλήνιες (μα σχολές ήταν αυτές που είχα επιλέξει;) και κάπου στην δεύτερη προσπάθεια μου, εμφανίστηκαν μπροστά μου κάποια σεμινάρια. Δεν μπορούσα να αναγνωρίσω ανάμεσα στους περίεργους (;) τίτλους (μα καλά στραβή ήμουν;) ποιό θα με ενδιέφερε και επειδή δε με ενδιέφερε κανένα (;) αλλά ήθελα τα χρήματα από τα σεμινάρια επέλεξα “Ηλεκτρονική τυπογραφία”. Ε, ρε γλέντια… τι είναι αυτό; Ηλεκτρονική είναι, υπολογιστές θα έχει…

Αυτό ήταν. Από τότε άλλαξε ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ η ζωή μου. Ξέχασα τις Πανελλήνιες, τα ξέχασα όλα. Πλέον είχα αποφασίσει ότι θα πήγαινα σε ιδιωτικό ΙΕΚ (το οποίο ήταν ακριβώς στο τέρμα των λεωφορείων από το σπίτι μου, και ποτέ δεν το είχα προσέξει!!!) να ακολουθήσω αυτό που είχα αγαπήσει από μικρή.

Τα πράγματα στη σχολή φυσικά και δεν ήταν εύκολα. Για έναν άνθρωπο που δεν έχει σχεδιάσει ποτέ του, ήταν πολύ δύσκολα. Παρόλα αυτά δεν υπήρχε περίπτωση να το παρατήσω. Προσπαθούσα να κερδίσω κάτι από τα χαμένα χρόνια άγνοιας. Τελείωσα, βρήκα αμέσως δουλειά πάνω στο αντικείμενο, πολύ σύντομα εξειδικεύτηκα και εργάζομαι ήδη δέκα χρόνια.

Και μετά από δέκα χρόνια έρχεται η στιγμή να αναρωτηθώ. Μήπως έχω κάνει λάθος επιλογές; Μήπως όντως δεν ήταν για μένα αυτό το επάγγελμα μια και τελικά εξασκώ το πιο μη δημιουργικό κομμάτι του; Δεν έχω σταματήσει να μελετάω και να ενημερώνομαι για τις εξελίξεις. Αλλά γιατί; Για να “κερδίσω” τον χαμένο χρόνο; Θα χρησιμοποιήσω ποτέ τις γνώσεις αυτές; Μαθαίνω για μένα ή για να “χρησιμοποιήσω” τις γνώσεις μου; Και μέχρι που θα με αφήσουν να φτάσω; Ποιοί; Στην καλύτερη περίπτωση τα πραγματικά ταλέντα, τα “παιδιά θαύματα” που μπορεί να με κάνουν να νιώσω άβολα, μειονεκτικά. Στην χειρότερη οι “κακοί” επαγγελματίες που είτε γιατί βρήκαν έτοιμα κάποια πράγματα είτε γιατί θεωρούν πως γνωρίζοντας ένα πρόγραμμα μπορούν να μετατραπούν σε “super – duper” γραφίστες, είτε γιατί μπορούν εύκολα να δουν κάτι, να το αντιγράψουν και σιγά… πολλοί θα το δουν λίγοι θα το καταλάβουν. Αυτοί απλά θα με κάνουν να νιώσω “ηλίθια”.

Επέλεξα να ακολουθήσω ένα επάγγελμα που δεν θα σταματήσει (θέλω να πιστεύω) ποτέ να ανανεώνεται και να με ανανεώνει. Θέλω να πιστεύω (αν και πολλές φορές αναρωτιέμαι γι’αυτό) ότι δεν έκανα λάθος επιλογή.

Θα επανέλθω με περισσότερες “λάθος” επιλογές.

Βράδυ Σαββάτου

Posted: June 10, 2007 in Uncategorized
Tags:

Και εσύ είσαι κάπου. Εδώ γύρω, αλλά αλλού.

Δεν νομίζω να ξεχάσω ποτέ εκείνο το τηλεφώνημα. Μόλις είχα γυρίσει από την δουλειά και καθόμουν να φάω.

Στην άλλη γραμμή μια πολύ γνώριμη – τον τελευταίο καιρό τουλάχιστον – φωνή. Σήμερα ήταν διαφορετική. Προσπαθούσα να καταλάβω τι ήταν διαφορετικό μια και ο τρόπος που μιλούσες ήταν το ίδιο φιλικός με τις άλλες φορές. Τελικά σε ρώτησα.

– Τι με ήθελες; (είχα συνηθίσει να μου τηλ. για δουλειά, δεν φταίω)

– Τίποτα.

– Τίποτα;

– Τίποτα. Απλά πήρα να δω τι κάνεις. Κακό είναι;

– Εεεε, όχι. Απλά είχα συνηθίσει… αλλιώς.

Φρόντισες όλες τις επόμενες φορές που με έπαιρνες τηλ. να υπάρχει κάποιος… λόγος. (πως πήγαν τα μαθήματα οδήγησης, πως ήταν ο καιρός)

Και ακολούθησε μια γλυκειά συνήθεια. Μια συνήθεια που μας επέβαλλε “να τα λέμε” καθημερινά. Μιλούσαμε αρκετά. Τόσο ώστε να μην κουραζόμαστε. Πάντα κλείναμε το τηλ. λίγο πριν βαρεθούμε. Ήμουν ο πρώτος άνθρωπος που ήθελες να δεις μόλις θα τελείωνε η εξεταστική. Και ας ήμουν ο τελευταίος που είχες γνωρίσει.

Η εξεταστική τελείωσε. Βγήκαμε. Μιλήσαμε. Είπαμε ίσως πολλά πράγματα που όμως μας οδήγησαν σε μια πολύ δυνατή φιλία. Γιατί κανείς δεν ήθελε να χάσει τον άλλο από την ζωή του.

Δεν θα ξεχάσω την έκπληξη που μου έκανες κλείνοντάς μου ραντεβού για test drive στο αυτοκίνητο που σκόπευα να πάρω. Τι γέλιο ρίξαμε όταν ο πωλητής μας διαβεβαίωνε ότι μπορεί να βγει άδεια και στα 2 ονόματα…

Ή όταν έτρεξες να δεις τι έχει το αυτοκίνητο όταν έμεινα στο δρόμο. Ήξερες ότι όλα αυτά κάποιοι τα παρεξηγούσαν, αλλά δεν μας ένοιαζε.

Δεν θα ξεχάσω τις φορές που ήσουν δίπλα μου όχι όταν το ζητούσα, αλλά όταν ήξερες ότι το ήθελα πολύ. Ότι το είχα ανάγκη.

Με ήξερες καλύτερα και από μένα πολλές φορές.

Και τώρα;

Δεν ξέρω τι ακριβώς φταίει που δεν μιλάμε καν (τρομάζω στην ιδέα ότι μπορεί να φταίει που δεν σου είπα σ’ αγαπώ όταν με ρώτησες) , μια και όταν ζόρισαν τα πράγματα και σε “χρειάστηκα” ήσουν πάλι εκεί.

Στο είχα πει στην πρώτη μας “ανοιχτή” κουβέντα: “θέλω εσύ να είσαι ευτυχισμένος. όπου και να είσαι. Αυτό θα μου αρκεί πάντα”. Τότε μου αφιερώσες το “I’m in love with an alien”. Λίγο καιρό αργότερα ακούγαμε μαζί το “My heart will go on” (και όμως ποτέ δεν εγινε το αγαπημενο μου τραγουδι).

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια. Εξακολουθώ να θέλω να είσαι ευτυχισμένος. Με στενοχωρεί που όσες φορές σε συναντώ τυχαία με το αυτοκίνητο, δεν είσαι γελαστός. Καλή τύχη. Να ξέρεις ότι είσαι ακόμη το καλύτερο φιλαράκι. Και θα περιμένω να χτυπήσει ξανά το τηλ. απλά για να δεις τι κάνω. Έχουμε τόσα να πούμε…

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να έχεις νέυρα με κάτι προσωπικό, επαγγελματικό, άσχετο βρε αδελφέ και να υπάρχουν άνθρωποι που σε αντιμετωπίζουν σαν να έχεις κατι που πρέπει να λύσουν.

Και σε σκανάρουν καθε φορά που μιλάς ή αντιδράς νευρικά, αναζητώντας να βρουν ΤΙ είναι αυτό που σε ενόχλησε, που σε απασχολεί, που σε προβληματίζει. Και αρχίζει ένας αγώνας εσύ να προσπαθείς να “κρυφτείς” και εκείνοι να προσπαθούν να “βρούν” την αίτια σε λόγια ή πράξεις τους.

Και μετά έρχεται η λύπηση. Το κακόμοιρο, στενοχωρήθηκε με αυτό ή με εκείνο. Ε, λοιπόν, άμα έχω κάτι που πρέπει να μάθετε θα σας το πω.

Τώρα, αν πιστεύετε ότι όντως έχετε κάνει κάτι για το οποίο μπορεί να στενοχωρήθηκα, τι να πω…

Αφιερωμένο σε σένα που από το πρωί προσπαθείς να καταλάβεις κάτι…

Το χαμομήλι μου αρέσει. Όσο είναι ζωντανό και στο φυσικό του περιβάλλον.

Μου αρέσει το λευκό του χρώμα, το ωραίο του άρωμα, το ταπεινό της φύσης του. Μου αρέσει. Να το βλέπω.

Όχι να το βάζω στα μαλλιά μου για να διατηρήσω το ξανθό τους χρώμα (χάθηκαν οι βαφές, οι ανταύγειες) που αργότερα θα προσπαθώ να καλύψω για να μην με λένε όλοι… ξανθιά.

Επίσης δεν μου αρέσει να το βάζω στο πρόσωπό μου. Για να ανοίξουν οι πόροι, να καταπραϋνθούν τα σπυράκια (που τα είδατε μου λέτε;), να ξεπρηστούν τα μάτια μου από το χθεσινοβραδινο ξενύχτι μπροστά στον υπολογιστή.

Και τέλος, δεν μου αρέσει να το πίνω. Και ας έχω τρελά νεύρα (δεν φαντάζεστε τι νεύρα θα έχω αν προσπαθήσω να το πιω), και ας πονάει το στομάχι μου απο το άγχος.

Και για να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Έχω συνδυάσει στο μυαλό μου όλα αυτά τα ζεστά αψεφήματα με μια άλφα ηλικία που ακόμη απέχει από την δική μου.

Καλή αρχή

Posted: June 5, 2007 in Uncategorized

Πέρυσι στο τέλος του καλοκαιριού η φράση αυτή συνοδεύτηκε από μια σαμπάνια, ένα φιλί, μια υπόσχεση, έναν αποχαιρετισμό.

Λίγο καιρό αργότερα η αρχή… έφτασε στο τέλος. Λυπάμαι αλλά σε αυτά τα πράγματα δεν χωράνε διαλείμματα. Για μένα τουλάχιστον.

Ποτέ δεν είπα ότι είναι εύκολο να μένεις σε έναν χώρο γεμάτο αναμνήσεις. Μην προσπαθείς λοιπόν να με κάνεις να νοιώσω τύψεις που δεν είμαι εκεί.

Δεν χρειάζεται να με περιμένεις. Στο είπα πολλές φορές. Ας το γράψω και μια… Μια και τα γραπτά μένουν.

Καλή αρχή λοιπόν στην νέα σεζόν. Μη συνεχίσεις να κάνεις όνειρα για δύο. Είσαι μόνος σου.

Υ.Γ. Δεν συνηθίζω να είμαι τόσο σκληρή. Αλλά κάποια πράγματα πρέπει να μπαίνουν στη θέση τους. Για το καλό όλων μας. Γιατί η ζωή πρέπει να συνεχίζεται…

… και μάλιστα απροειδοποίητη.

Και εσύ πρέπει όχι μόνο να ξυπνήσεις αλλά να συνεχίσεις να δουλεύεις (γιατί όταν έρχεται νωρίς, έρχεται στη δουλειά!) με εντατικότερους ρυθμούς.  Γιατί το άτιμο το deadline πλησιάζει απειλητικά και εσύ νοιώθεις τόσο, μα τόσο dead.

Ζητάω λοιπόν βοήθεια. Την δική σας. Περιμένω προτάσεις… που δεν θα περιέχουν καφεΐνη.

Έχω κουραστεί τα τελευταία χρόνια να ακούω από ανθρώπους να κατηγορούν και να κρίνουν τους άλλους για πράξεις που λίγο καιρό αργότερα επαναλαμβάνουν με ιδιαίτερη μαεστρία.

Έχω κουραστεί να πρέπει να στηρίζω ανόητες δικαιολογίες για να “καλύψω” λάθη  ανθρώπων που θα θεωρούσαν ανόητες τις ίδιες δικαιολογίες.

Έχω κουραστεί να ακούω και να δέχομαι αυστηρή κριτική για επιλογές που για τους ίδιους ανθρώπους είναι απλά δικαιολογημένες.

Βαρέθηκα τα ΠΡΕΠΕΙ μόνο για μένα και τα ΘΕΛΩ για τους άλλους.

Βαρέθηκα, οι δικές που επιθυμίες να λέγονται εγωισμός και οι επιθυμίες των άλλων, επιθυμίες.

Βαρέθηκα να “πληρώνω” το τίμημα της κοινωνικότητας.

Βαρέθηκα να μπλέκεστε στη ζωή μου. Δεν σας το ζήτησα.

Ο καθένας κάνει τις δικές του επιλογές. Αν δεν μπορεί να τις υπερασπιστεί, λυπάμαι.

Αφιερωμένο σε όσους θέλουν να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στις ζωές των άλλων, ενώ δεν παίζουν στις δικές τους.