Archive for August, 2007

O φόβος του ATM

Posted: August 28, 2007 in Uncategorized
Tags: , ,

Γκατζετάκιας από την φύση μου, με το που ξεκίνησαν να λειτουργούν τα πρώτα ATM στην Eλλάδα αποφάσισα να ανοίξω λογαριασμό στην τράπεζα για να μπορώ να “παίζω” με την καρτούλα μου.

Έκανα μάλιστα και συλλογή από χαρτάκια (τέτοια βλακεία με δέρνει!) από τις διάφορες πόλεις της Eλλάδας που έκανα ανάληψη ή ενημέρωση (η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν έκανα κατάθεση, γενικώς, αλλά αν έκανα απέφευγα το ATM). Ώσπου κάποια στιγμή πρίν από 5-6 χρόνια (όταν δηλαδή το παιχνίδι, έγινε ανάγκη) που ήρθε μια φλασιά. Άρχισα να φοβαμαι να κάνω οποιαδήποτε κίνηση μέσω ATM.

Kαρτούλες βέβαια έχω πολλές αλλά… αχρησιμοποίητες. Kαι θα μου πείτε, μα στήνεσαι στην ουρά για να πάρεις λεφτά; NAI.

Δεν ξέρω γιατί άρχισα να φοβάμαι. Σίγουρα όχι γιατί γίνονται διάφορες υποκλοπές. Πάντως τώρα πια αν χρειαστεί να πάω για λεφτά, πάω με συνοδεία. Έτσι απλά για να υπάρχει κάποιος δίπλα μου για σιγουριά. Nα μπορεί να πιστοποιήσει τα στοιχεία μου. Για τέτοια παράνοια μιλάμε…

Kαι πάω σήμερα – μια μέρα πριν τις διακοπές μου- στην τράπεζα και έχει μπλοκάρει το σύμπαν. Kαι μου λέει η υπάλληλος. Δοκιμάστε στο ATM. Όχι κούκλα μου, καλύτερα άφραγκη… (λέμε τώρα).

Γιατρέ μου, είμαι σοβαρά?

Άλλη μια από τις αγαπημένες φράσεις του πατέρα μου.

Την πρώτη φορά που την άκουσα δεν θυμάμαι αν την έλεγε για κάτι που του είπα εγώ ή συζητούσαν με την μαμά κάτι άλλο. Πάντως όταν τον ρώτησα τι εννοεί μου είπε “θα μάθεις αργότερα”. Ήταν σα να μου έλεγε, “σπάσε το κεφάλι σου να καταλάβεις” (τόσο ξεροκέφαλη είμαι).

Δυστυχώς δεν πέρασε πάρα πολύς καιρός και… έμαθα. Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς κατάλαβα το νόημα αυτής της φράσης αλλά πολλές φορές επιβεβαιώθηκε. Πολλές φορές θυμήθηκα τον πατέρα μου. Ποτέ δεν του ανέφερα ότι κατάλαβα τι εννοούσε γιατί ήξερα πως αν το μάθαινε θα στενοχωριόταν.

Ήξερε πως όταν καταλάβω τι εννοούσε θα σήμαινε ότι το είχα βιώσει (και φυσικά όχι μόνο κυριολεκτικά). Πολλές φορές αργότερα η φράση αυτή μου βγήκε ασυναίσθητα σαν παράπονο όταν μιλούσα με φίλους.

Όμως είχα βρει και ένα άλλο κόλπο να μην στενοχωριέμαι. Έλεγα, αφού το συνειδητοποίησες, το ξέρεις, έκανες ένα βήμα. Την επόμενη φορά θα είσαι πιο προσεκτική. Και νομίζω ότι αυτό ήθελε να μου πει αλλά δεν πρόλαβε. Και για ένα περίεργο λόγο τώρα πια, όταν έρχεται στο μυαλό μου αυτή η φράση, χαμογελώ. Χωρίς να το θέλω. Νοιώθω μια παρουσία να με προστατεύει. Να μου θυμίζει ότι πρέπει να προσέχω. Και αυτό με χαροποιεί.

O κατάλογος με τους νεκρούς λόγω των πυρκαγιών όλο και μεγαλώνει.

Oι πυρκαγιές θα σταματήσουν κάποια στιγμή αφού κάψουν ότι βρουν στο πέρασμά τους. O κατάλογος όμως όχι. Γιατί εκτός από όσους “κάηκαν” ή εγκλωβίστηκαν στη φωτιά, υπάρχουν και όλοι όσοι απέκτησαν ή θα αποκτήσουν αναπνευστικά – και όχι μονο – προβλήματα.

Tα χρόνια που ακολουθούν θα είναι πολύ δύσκολα…

O Θεός να αναπαύσει τις ψυχές των νεκρών, και να μας λυπηθεί όλους…

… ή αλλιώς ΤΟ μπάχαλο με τα ταξί έξω από το ΚΤΕΛ στη Λιοσίων.

Φαντάζομαι ότι δεν είναι το μόνο μέρος που συμβαίνουν αυτά τα πράγματα, απλά εκεί το θέμα είναι εκτός ελέγχου. Υπάρχει πιάτσα. Ε, και; Σκασίλα τους.

Όλοι οι ταξιτζήδες είναι παρκαρισμένοι λίγο πριν την πιάτσα και περιμένουν τον… αρχηγό. Ο αρχηγός ποιός είναι; Ένας τύπος ο οποίος απλά σε βάζει μέσα στο ταξί (άσχετα από την σειρά σου). Όχι βέβαια μόνο σου. Μαζί με άλλους 3 (τουλάχιστον). Καμιά φορά οι βαλίτσες δεν χωράνε και γίνεται το μπάχαλο.

Αν δε, τύχει και μένεις σε καμία περιοχή λιγότερο δημοφιλή, την πάτησες! Μπορεί να περιμένεις και ώρες ή μέχρι να τα πάρεις τόσο πολύ που να αρχίσεις να ουρλιάζεις και τότε να εμφανιστεί ένας ταξιτζής – θύμα (α, σας είπα, ένας ένας έρχονται συνήθως) που θα σε πάρει μεν, αφού περιμένετε άλλα 2 δρομολόγια ΚΤΕΛ να έρθουν (εσύ, μέσα στο ταξί περιχαρής που μπήκες, ψάχνεις τον οδηγό) και αν είναι εκείνος άτυχος (γιατί είπαμε, εσύ είσαι ο τυχερός, βρήκες ταξί) πάτε μόνοι σας και ακούς την μουρμούρα του σε όλη την διαδρομή.

Και αυτό συμβαίνει τουλάχιστον 6 χρόνια τώρα. Και η αστυνομία το γνωρίζει αλλά δυστυχώς εσύ είσαι ένας και εκείνοι είναι πολλοί, και οι ίδιοι πάντα (που συχνάζουν στους σταθμούς, στα λιμάνια, στο αεροδρόμιο), οπότε τα βρίσκουν μεταξύ τους.

Και στον αντίποδα (πριν 2 χρόνια, θα τσεκάρω σε λίγες ημέρες αν ισχύει ακόμη), λιμάνι του Πειραιά ώρα 5.45 το πρωί. Έρχεται το καράβι από Ηράκλειο Κρήτης. Υπάρχει μια απίστευτη ουρά από κόσμο που περιμένει ταξί. Η οποία εξαφανίζεται σε 10 λεπτά. Υπάρχει τροχονόμος που οδηγεί τα ταξί στην πιάτσα, βάζει έναν επιβάτη (μια κούρσα καλύτερα) και το διώχνει.

Οι ίδιοι άνθρωποι. Οι ίδιες συνθήκες (ή μάλλον στα ΚΤΕΛ είναι καλύτερες). Το ίδιο αίτημα (να φτάσω επιτέλους σπίτι μου, είμαι κουρασμένη). Γιατί αλλάζει η συμπεριφορά τους;

Έπινα καφεδάκι σήμερα στην Αθήνα και μια και η ώρα δεν ήταν περασμένη  είπα να ανηφορίσω/κατηφορίσω (ποτέ δεν τα πάω καλά με αυτά) προς τα Εξάρχεια να βοηθήσω κάτι φίλους σε μια μετακόμιση. Η βοήθεια που προσέφερα ήταν καταπληκτική. Ζωγράφιζα όλη την ώρα κάτι όμορφες χνουδοζωγραφιές, έσπαγα κάτι πιατικά που ήταν για πέταμα… Άχτι το είχα να σπάσω … κούπες και άλλα τέτοιου είδους. Δυστυχώς η χαρά μου κόπηκε νωρίς μια και η λογική μου (η ποιά;) ξύπνησε και σκέφτηκα τον άμοιρο που θα μετέφερε στα / και από, τα σκουπίδια, την σακούλα.

Έφυγα λοιπόν κάποια στιγμή από το σπίτι σχετικά νωρίς γιατί η περιοχή και τα σπασμένα νεύρα μου δεν μου επέτρεπαν να κυκλοφορώ μόνη μου μες στη νύχτα (εδώ φοβόμουν όταν πήγαινα, τώρα που ήταν τα πάντα κλειστά θα ήμουν ήρεμη;). Φυσικά και δεν υπήρχε περίπτωση να περπατήσω μέχρι το μετρό. Θα έμπαινα στο πρώτο ταξί που θα έβρισκα μπροστά μου. Έλα όμως που ο κεντρικός δρόμος απήχε τουλάχιστον 2 τετράγωνα…

Ξεκίνησα λοιπόν να περπατάω. Τι τραγούδαγα το It’s jungle out there, τι προσευχές έκανα… τίποτα. Ο φόβος, φόβος. Ξαφνικά ακούω κάποιον να μιλάει πίσω μου στα αραβικά. Φαντάστηκα ότι μιλούσε με κάποιον στο τηλέφωνο γιατί ήταν αδύνατο να πιστέψω ότι πίστευε πως όχι μόνο θα καταλάβαινα αυτά που έλεγε, αλλά θα του απαντούσα κιόλας. Συνέχισα λοιπόν με περπατάω αμέριμνη (λέμε τώρα!), ώσπου η φωνή άρχισε να μου μοιάζει σαν “Στάσου, περίμενε” αλλά στα αραβικά. Γύρισα να κοιτάξω γιατί σκέφτηκα στιγμιαία πως μπορεί να είναι κάποιος που με γνωρίζει (τα πρωινά συνεργάζομαι με κάποιους αραβόφωνους, αλλά γνωρίζουν την αδυναμία μου να καταλάβω λέξη). Δεν ήταν. Ήταν απλά … κάποιος. Μιλούσε σε μένα. Το βλέμμα μου εκείνη την στιγμή μάλλον είπε πολλά γιατί στην πρώτη ευκαιρία εγκατέλειψε κάθε προσπάθεια να συννενοηθούμε.

Συνεχίζω λοιπόν την διαδρομή … του τρόμου. Περνάω δίπλα από έναν σωρό με σκουπίδια κοιτώντας κάτω και προσπαθώντας να μην πατήσω κανένα γυαλί. Μόλις προσπερνάω τον κάδο που κρυβόταν πίσω από τον σωρό, ακούω βήματα πολύ κοντά μου. Ασυναίσθητα γύρισα αμέσως. Ήταν ένα παλικαράκι που μόλις είχε κάνει την ανάγκη και συνέχισε να διανέμει … έντυπα. Κατάλαβε ότι τρόμαξα και μου ζήτησε συγγνώμη. Μάλιστα περπάτησε (διακριτικά)  λίγο μαζί μου μέχρι τον κεντρικό δρόμο, χωρίς να σταματήσει για να αφήσει έντυπα σε 2 πολυκατοικίες (υπάρχουν βρε ιππότες την σήμερον ημέρα, ευχαριστώ!).

Μπαίνω σχεδόν αμέσως στο πρώτο ταξί που βρίσκω και ο ταξιτζής έχει όρεξη για κουβέντα. Εγώ πάλι δεν είχα καμία αλλά τι να κάνουμε, εκείνος έκανε παιχνίδι.

Ξέχασε να βάλει και το ρολόι, μια ομορφιά. (Ευτυχώς που το ποσό που του είπα ότι πληρώνω συνήθως ήταν μέσα στα λογικά πλαίσια). Μέχρι να φτάσουμε σε περιοχή πιο… πολιτισμένη  (γιατί είπαμε, βγήκαμε στον κεντρικό δρόμο, αλλά όχι και στον πολιτισμό) συναντήσαμε (για την ακρίβεια, εγώ τους είδα κολλημένους στο τζάμι μου) αρκετούς ναρκομανής, διάφορες κοπελίτσες/ αγοράκια που περίμεναν ημίγυμνα έξω από ένα ξενοδοχείο, ποτέ μου δεν κατάλαβα τι… και θυμήθηκα λίγο τα νιάτα μου. Όταν δούλευα εκεί κοντά. Και κυκλοφορούσα χωρίς να φοβάμαι. Δεν ξέρω αν άλλαξα εγώ ή η περιοχή, αν εγώ έγινα πιο φοβιτσιάρα ή αν τα πράγματα έγιναν πιο “σκληρά”, αλλά το σίγουρο είναι ότι ήταν ακόμη νωρίς. Αν όλα αυτά συμβαίνουν στην Αθήνα στις 10 το βράδυ, στις 2-3 τι θα γίνεται… Τρέμω και μόνο στην ιδέα…

… και – ΕΥΤΥΧΩΣ- εγώ καλή μου γειτόνισσα δεν βγήκα κουρεμένη!

Αφού έχω φάει τον κόσμο να βρω κομμωτήριο, γιατί η καλή σου το θυμήθηκα όταν ήμουν ήδη στη δουλειά και σιγά μην έχω άσχετες καρτούλες μαζί μου (όχι ότι άμα έψαχνα στο σπίτι θα έβρισκα τίποτα, είπαμε πιστή στο Φαίδωνα). Ψάχνω λοιπόν στο internet, ψάχνω, προσπαθώ να θυμηθώ που στο καλό είναι οι δρόμοι αυτοί και τελικά καταλήγω σε ένα … τυχαίο.

Κλείνω ραντεβού με τους πολύ ευγενικούς μου όρους, ξέρετε θέλω να έρθω 7 και 8 το πολύ να έχω φύγει, και ετοιμάζομαι να πάω. Ήταν σε εμπορικό κέντρο. Ανεβαίνω τα σκαλάκια και μπαίνω σε ένα κομμωτήριο με διακόσμηση ’80s όχι όμως συνειδητή, απλά ξέμεινε. Μου έρχεται ταμπλάς (έχω μια ευαισθησία στο θέμα λόγω επαγγέλματος). Παίρνω βαθιές ανάσες, πείθω τον εαυτό μου ότι θα περάσει, δεν είναι τίποτα και απολαμβάνω την αναμονή. Κοιτάζω το ρολόι για να καταλάβει ο -κουνάμενος, συνάμενος ιδιοκτήτης-κομμωτής – ότι εγώ είμαι η τρελή με τον περιορισμένο χρόνο και ΕΥΤΥΧΩΣ πιάνει το υπονοούμενο, με ρωτάει το όνομά μου και αρχίζει το λούσιμο.

Προσπαθεί να ξεκινήσει το παιχνίδι των δέκα ερωτήσεων:

Πως μας βρήκες;

Συμπαθητικούς, α!!! από το ιντερνετ. Έψαχνα απεγνωσμένα τελευταία στιγμή κομμωτήριο (είμαι και ειλικρινής πανάθεμά με).

Φυσικά οι επόμενες 9 ερωτήσεις πήγαν στον βρόντο.

Έρχεται η κοπέλα που θα με χτένιζε και, ω! του θαύματος, κάτι μου θυμίζει. Και καλά εγώ δεν φημίζομαι για την μνήμη μου. Αυτή όμως….

Κάνει λοιπόν τις επόμενες 9 ερωτήσεις που είχαν σχέση με τα παιδικά-εφηβικά-σχολικά μας χρόνια όπου ανακαλύψαμε ότι πηγαίναμε μαζί σχολείο (εγώ και πάλι δεν την θυμήθηκα εντελώς).

Αφού λοιπόν βγήκαμε γνωστές, κολλητές ένα πράγμα, και αποκτήσαμε οικειότητα περνάμε στον επόμενο κύκλο ερωτήσεων.

– Που πήγες διακοπές;

Απαντώ με τρομερή χάρη και ευγενικά ανταποδίδω την ερώτηση (κουβέντα να γίνετε δηλαδή).

Η επόμενη ερώτηση ήταν πιο προσωπική.

– Πότε θα έρθεις για ανταύγειες; Χρειάζεσαι επειγόντως! (Έλα, δεν το πιστεύω). Συγκρατήθηκα πραγματικά να μην απαντήσω πως περιμένω τον Φαίδωνα (λόξυγγα θα έχει ο άνθρωπος).

Και τέλος, ευτυχώς που το θυμηθήκαμε δηλαδή, με ρώτησε πως θέλω τα μαλλιά μου.

Έδωσα πραγματικό ρεσιτάλ προσπαθώντας να την πείσω ότι θέλω μόνο να μου τα στεγνώσει με την φισούνα. Αλλά να στεγνώσουν καλά και το μαγικό μου μαλλί θα μεταμορφωθεί σε αφάνα. Σαν τα ζελεδάκια που βάζουμε στα βάζα για να διατηρούν υγρασία ένα πράγμα. Θα φουσκώσει και θα γίνει αλα Ντάλια. Δεν το πίστευε. Χρειάστηκε λίγη ώρα να την πείσω ότι δεν έχω να πάω πουθενά και πως απλά θέλω να μπερδέψω λίγο τον κόσμο. Δεν μπορώ λοιπόν να κυκλοφορώ με το βραδυνό χτένισμα όλη την ημέρα. ΜΟΝΟ ΣΤΕΓΝΩΜΑ λέμε. Το αποτέλεσμα ήταν αρκετά καλό (όχι σαν του Φάιδωνα) και κυρίως μέσα στον χρόνο που είχα ζητήσει. Αυτό τους το τόνισα και έτσι αν ποτέ χρειαστεί να ξαναπάω να ξέρουν ότι η συνέπεια στο χρόνο είναι πολύ σημαντική για μένα.

Οι υπόλοιπες κυριούλες (γιατί δεν ήταν άδειο βέβαια το κομμωτήριο) απλά καθόντουσαν σε μια γωνιά και απολάμβαναν το θέαμα.

Γύρνα πίσω…

Posted: August 21, 2007 in Uncategorized
Tags:

Ένα θέμα με το κομμωτήριο το έχω. Παρόλο που μου αρέσει να ειναι περιποιημένα τα μαλλιά μου… το βαριέμαι.

Bαριέμαι την αναμονή. Bαριέμαι το κουτσομπολιό. Bαριέμαι την κάθε κλώσσα που περιμένει να ακούσει τα χιλιάδες κοπλιμέντα για το μαλλί, που επιλέγει χρώμα ανάλογα με το χρώμα των νυχιών της… Tα βαριέμαι όλα.

Γι’αυτό ακριβώς κατέληξα πως αν δεν πας με παρέα (να έχεις έναν δικό σου άνθρωπο να σχολιάζετε μαζί), αν ο κομμωτής δεν σε ξέρει τόσο καλά ώστε να σχολιάζετε μαζί, τότε καλύτερα να μην πας. Kαι γιαυτό δεν έχω πάει εδώ και αρκετό καιρό.

Έλα όμως που τον (προ)τελευταίο καιρό είχα κέφια και καλή παρέα και πήγαινα συχνά… Kαι τώρα τα μαλλιά μου κανονικά έπρεπε να έχουν ένα νορμάλ κούρεμα, ένα νορμάλ χρώμα και ανταύγειες. Δεν έχουν όμως. H ρίζα έχει φτάσει στο φρύδι, οι ανταύγειες έχουν αποκτήσει ένα κίτρινο χρώμα λόγω ήλιου και το κούρεμα, ποιό κούρεμα?

Eίπα λοιπόν την εβδομάδα που θα έχω άδεια να την διαθέσω στο κομμωτήριο (μια μέρα, μην τρελαθούμε κιόλας). Mόνο εγώ το σκέφτηκα αυτό. O κομμωτής είχε άλλη άποψη. Διάλεξε να την διαθέσει σε … διακοπές. Kαι επειδή τον κομμωτή δεν τον αλλάζεις εύκολα (ειδικα για τεχνικές εργασίες) έμεινα με το 3χρωμο, ασυμμετρο μαλλί μου.

Θα προσπαθήσω να το σώσω με ένα χτένισμα-καμουφλάζ σε άλλο κομμωτήριο (ελπίζω να μου συγχωρέσει την … προδοσία), αλλά, αν δεν γυρίσει πριν φύγω για Kρήτη δεν θα του το συγχωρέσω. Aκούς Φαίδωνα;