Archive for August, 2007

Και μη βιαστείτε να μου απαντήσετε διακοπές γιατί μπορεί να κάνετε λάθος.

Σίγουρα έφυγαν πολλοί. Οι δρόμοι έχουν αδειάσει αρκετά. Βρίσκεις να παρκάρεις ακόμη και σε περιοχές που έκανες τάμα την περασμένη βδομάδα για να βρείς μια θεσούλα. Προσοχή όμως! Αυτή την περίοδο κάνουν την εμφάνιση τους οι γερανοί και πεζοί αστυνομικοί που δίνουν κλήσεις. Και επειδή είναι τσαντισμένοι που βρίσκονται στην Αθήνα και όχι στο χωριό τους, δίνουν αβέρτα κλήσεις. Αν πριν λίγο καιρό “έπαιζε” να γλύτωνες κλήση για παρκάρισμα, τώρα δεν υπάρχει καμία περίπτωση. Και ας μην ενοχλείς. Και ας γκρινιάζεις που την περασμένη εβδομάδα περίμενες πίσω από ένα λεωφορείο ένα τέταρτο προσπαθώντας να κάνει μανούβρα για να περάσει ανάμεσα στα διπλοπαρκαρισμένα. Όχι, τότε έλειπε διακοπές ο κύριος αστυφύλαξ.

Ας προσπεράσουμε το παρκάρισμα και ας έρθουμε στον κόσμο. Που πήγαν όλοι. Όχι αυτοί που έφυγαν… Αυτοί ξέρουμε. Διακοπές. Για τους υπόλοιπους λέω. Αυτούς που έμειναν να απολαύσουν την Αθήνα. Να σας πω εγώ λοιπόν. Όλοι όσοι μείναμε Αθήνα μάλλον είχαμε τα ίδια σχέδια. Δεν εξηγείται αλλιώς.

Εχθές, αποφάσισα να παω στο ΙΚΕΑ. Άδειασε η Αθήνα, θα απολαύσω την εκδρομή μου άνετα… Έλα όμως που όλοι το ίδιο σκέφτηκαν ΠΡΟΦΑΝΩΣ. Έκανα 15 λεπτά να βρω να παρκάρω. Αρχικά ήθελα να είμαι κοντά στην πόρτα (ε, μα, άδειασε η Αθήνα, δεν θα βρω μια θεσούλα εκεί που την θέλω). Σιγά σιγά απομακρυνόμουν… Τελικά πάρκαρα λίγο πριν την έξοδο…

Σήμερα λέω δεν θα πάω παραλία γιατί όλοι όσοι έχουν μείνει στην Αθήνα (και προφανώς αύριο δουλεύουν) θα πάνε για μπάνιο κάπου κοντά. Άσε που απεχθάνομαι την παραλιακή. Ακόμη και άδεια με τρομάζει. Η αλήθεια είναι ότι τότε με τρομάζει περισσότερο. Που να πάω, που να πάω… Ας πάω Θησείο. ΠΑΛΙ. Έχω πάει τόσες πολλές φορές τον τελευταίο καιρό, αλλά μ’ αρέσει πολύ. Ε, λοιπόν όλοι ήταν εκεί. Κανείς δεν έλειπε. Όσοι έμειναν στην Αθήνα έκαναν παρέλαση στην Ηφαίστου, στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, στην Αδριανού…

Αύριο, θα πάω σε τράπεζες. Το τρενάρω τόσο καιρό για να μην πέσω σε ουρά. Κανονίστε να σας δω όλους εκεί.

… κάτι σαν φλασάκι.

Kαι εκεί που όλα ήταν καλά, σε διάθεση διακοπών (άσχετα αν θα έμενα Aθήνα), χαλαρή, ευτυχισμένη… τσάφ! όλα άλλαξαν.

Mελαγχόλησα. Xωρίς λόγο (που να μπορώ να καταλάβω τουλάχιστον).

Γύρισα τα λεπτά πίσω. Προσπάθησα να βρω την στιγμή που έγινε το τσαφ. Tι συνέβη? Tι μου συνέβη? Γιατί είμαι έτσι? Aφού ξέρω ότι δεν μου αρέσει όταν είμαι έτσι.

Θέλω πίσω την καλή μου διάθεση… Ή έστω, θέλω να μάθω τι είναι αυτό που μου προκάλεσε την μελαγχολία.

Greek lover

Posted: August 3, 2007 in Uncategorized
Tags: ,

Και καθόμαστε ήρεμα ήρεμα στο τραπεζάκι μας χωρίς ιδιαίτερη όρεξη για σχολιασμό των γύρω μας. Έλα όμως που ακούγεται η φωνή του νεαρού από δίπλα “Ε, στη Δηλωτή… τι ακριβώς κάνουν τα ….”. Δεν θέλαμε και πολύ. Δίπλα μας ακριβώς ήταν ένα ζευγάρι που έπαιζε αρκετή ώρα ένα παιχνίδι με την τράπουλα. Δεν ήξεραν όμως τους κανόνες. Και οι ερώτησεις στο γκαρσόνι και όποιον ήταν εύκαιρος εκείνη την ώρα, έδιναν και έπαιρναν.

Και εμείς με κόπο συγκρατούσαμε τα γέλια μας… Αλλά τα συγκρατούσαμε. Εκεί που δεν αντέξαμε ήταν όταν μπαίνει στο μαγαζί (αλήθεια, αφού σε αυλή ήμασταν, μάλλον βγήκε…) ένας σχετικά νεαρός μεν , ψαρομάλλης δε συνοδευόμενος από μια κοπελίτσα αρκετά μικρότερη. Δεν ήταν η διαφορά ηλικίας (η οποία, δεν πολυφαινόταν) που μας κίνησε το ενδιαφέρον.

Το “παλικάρι” ήταν – κατά τα λεγόμενά του – ντόπιος και μάλιστα μηχανικός. Η κοπελίτσα από την άλλη, ήταν απλά μια τουρίστρια. Και άρχισε ο Ελληνάρας να της δείχνει τα διάφορα σπίτια και να της λέει ότι τα έχει χτίσει εκείνος και δώστου η κοπελίτσα τα “Ουάου…”. Και ο “δικός μας” επιδεικνυόταν, και επιδεικνυόταν…

Και κάπου εκεί μου κολλάει το άσμα “Greek lover, με τρίχα για πουλόβερ” και στο καπάκι το “Είναι μύθος, είναι μύθος το βασύτριχό σου στήθος” και λυθήκαμε πάλι στα γέλια.

Φτου!!! Mε αυτά και με εκείνα ξέχασα να ρωτήσω τον Πολύβιο τι σημαίνει η κάρτα STOP στο UNO. 🙂 🙂 🙂

Η αγαπημένη μου γειτόνισσα άγγιξε μια ευαίσθητη χορδή μου – τα ψάρια – και έτσι θα κάνω μια παρένθεση από τις φετεινές καλοκαιρινές διακοπές.

Και εγώ (όπως πολύς κόσμος νομίζω), δεν μπορώ να καθαρίσω ψάρια (ωμά και ψημένα) αν δεν γίνω χάλια και αν δεν τα κάνω νιανιά. Αυτός είναι και ο βασικότερος λόγος που δεν έχω μάθει να τρώω ψάρι, εκτός σπιτιού. Και κάθε χρόνο το ίδιο σκηνικό. Όλοι γύρω μου να με παρακαλάνε να φάμε ψάρι, αστακομακαρονάδα και εγώ να αντιστέκομαι.

Πριν 2 χρόνια – πάλι στη Σκύρο – ο Κωσταντής με έπεισε να δοκιμάσω φρέσκο ψάρι, Σκαθάρι μου το είπε. Τώρα γιατί εγώ πάντα το λέω σκαραβαίο δεν ξέρω…

Μια και ο άνθρωπος μου το ζήτησε πολύ ευγενικά, δεν του χάλασα χατήρι. Όντως ήταν γευστικότατο. Για μια φορά όμως. Μη μας γίνει συνήθεια.

Φέτος λοιπόν είδαμε τον Κωσταντή, ευτυχώς όμως δεν θυμήθηκε καν το γεγονός με το ψάρι. Κάθε βράδυ να βγαίνουν βόλτα στα διπλανά τραπέζια οι αστακοί και εγώ να περιμένω την χοιρινή μου…

Το τελευταίο μας βράδυ στο νησί, ήθελα οπωσδήποτε τραπέζι που να βλέπει το φεγγάρι (δεν είχε πανσέληνο, αλλά δεν πειράζει). Και εκεί που είχα χαλαρώσει, κοιτούσα το φεγγαράκι και μελαγχολούσα… άρχισαν οι μυρωδιές να με περικυκλώνουν. Τόσες αστακομακαρονάδες δεν είχα ξαναδει. Και δώστου να έρχονται οι αστακοί, και εγώ να ανακατεύομαι…

Ωσπου τελικά με νίκησαν! Μάζεψα να πραγματάκια μου και πήγα στο δωμάτιο. Φαντάζεστε τι όνειρο είδα…

Η επόμενη μέρα – Κυριακή – ξεκίνησε λίγο περίεργα για τον περισσότερο κόσμο. Πήγαμε εκκλησία. Για την ακρίβεια πήγαμε στο μετόχι του Αγ. Γεωργίου, ένα μέρος που αγαπάμε πάρα πολύ. Εκεί είδαμε για άλλη μια φορά τον γραφικό μοναχό που πάντα ξεχνάω ότι μου θυμίζει τον Πανούση και πάντα σκάω τουλάχιστον ένα χαμόγελο όταν τον βλέπω και ο οποίος μας είπε 2 λόγια για το μοναστήρι του Αγ. Γεωργίου και τον σεισμό.

Την δεύτερη φορά που είχα πάει στην Σκύρο, ήταν αμέσως μετά τον σεισμό του 2001 που το μοναστήρι του Αγ. Γεωργίου είχε μεν καταστραφεί, όμως κανένας κάτοικος δεν έπαθε τίποτα. Τότε όλοι μιλούσαν (ακόμη μιλάνε δηλαδή) για θαύμα. Ο Αγ. Γεώργιος πήρε στην κυριολεξία πάνω του την καταστροφή. Η χώρα είναι έτσι χτισμένη που πραγματικά αν επέτρεπε να γίνουν ζημιές θα είχε καταστραφεί ολόκληρη (ένα ντόμινο).

Μάθαμε λοιπόν ότι ο σεισμός έγινε ξημερώνοντας της Αγ. Παρασκευής και του Αγ. Ερμολάου (άγιος στη Σκύρο) και αμέσως μετά από αγρυπνία που κάνει κάθε χρόνο ο μοναχός. Τελείωσε η αγρυπνία, έφυγε ο κόσμος και έγινε ο σεισμός, όπου κανείς δεν έπαθε τίποτα. Μας έπιασε ένα ρίγος…

Επειδή όμως βρισκόμασταν σε διακοπές ετοιμαστήκαμε γρήγορα για μπάνιο και συγκεκριμένα για τις πρώτες βουτιές κατα παραγγελία. Όσοι πικραμένοι είχαν μείνει στην Αθήνα και μας ζήτησαν να κάνουμε μια βουτιά και για αυτούς είχαν ειδικό κομμάτι στις βουτιές μας. Είδαμε επίσης ένα ερωδιό ή πάπια – ένα πουλί τέλος πάντων – να σουλατσάρει στα βραχάκια και έναν κύριο να ψάχνεται να δει μήπως έφυγε από… πάνω του.

Το βραδινό φαγητό (όπου κάναμε τις υπόλοιπες … βουτιές στη σαλάτα όμως) ήταν που αλλού… στο γνωστό στέκι.  Σήμερα λοιπόν γνωρίσαμε την οικογένεια της κυρίας Γκρίνια. Τέτοια γκρινιάρικη φωνή δεν θυμάμαι να έχω ακούσει ποτέ. Συνεχώς γκρι γκρι γκρι… Στον άντρα της, στο παιδάκι τους, παντού. Στον άντρα της:  \\\\\\\”Να πας να δεις τα ταψιά με τα φαγητά. Είσαι ο άντρας και πρέπει να το κάνεις. Όλοι οι άντρες που έχω βγει έτσι κάνουν\\\\\\\”. Και συνεχίζει στο κοριτσάκι \\\\\\\”Μην κάθεσαι έτσι (σαν κοριτσάκι που νυστάζει και βαριέται δηλαδή), θα γελάνε από τα άλλα τραπέζια. Και πηγαίνεις στις Ουρσουλίνες…\\\\\\\”.

Να μην ξεχάσω την επόμενη φορά να κάτσω από την πλευρά των αλλοδαπών.