Archive for August, 2007

Η επόμενη μέρα – Κυριακή – ξεκίνησε λίγο περίεργα για τον περισσότερο κόσμο. Πήγαμε εκκλησία. Για την ακρίβεια πήγαμε στο μετόχι του Αγ. Γεωργίου, ένα μέρος που αγαπάμε πάρα πολύ. Εκεί είδαμε για άλλη μια φορά τον γραφικό μοναχό που πάντα ξεχνάω ότι μου θυμίζει τον Πανούση και πάντα σκάω τουλάχιστον ένα χαμόγελο όταν τον βλέπω και ο οποίος μας είπε 2 λόγια για το μοναστήρι του Αγ. Γεωργίου και τον σεισμό.

Την δεύτερη φορά που είχα πάει στην Σκύρο, ήταν αμέσως μετά τον σεισμό του 2001 που το μοναστήρι του Αγ. Γεωργίου είχε μεν καταστραφεί, όμως κανένας κάτοικος δεν έπαθε τίποτα. Τότε όλοι μιλούσαν (ακόμη μιλάνε δηλαδή) για θαύμα. Ο Αγ. Γεώργιος πήρε στην κυριολεξία πάνω του την καταστροφή. Η χώρα είναι έτσι χτισμένη που πραγματικά αν επέτρεπε να γίνουν ζημιές θα είχε καταστραφεί ολόκληρη (ένα ντόμινο).

Μάθαμε λοιπόν ότι ο σεισμός έγινε ξημερώνοντας της Αγ. Παρασκευής και του Αγ. Ερμολάου (άγιος στη Σκύρο) και αμέσως μετά από αγρυπνία που κάνει κάθε χρόνο ο μοναχός. Τελείωσε η αγρυπνία, έφυγε ο κόσμος και έγινε ο σεισμός, όπου κανείς δεν έπαθε τίποτα. Μας έπιασε ένα ρίγος…

Επειδή όμως βρισκόμασταν σε διακοπές ετοιμαστήκαμε γρήγορα για μπάνιο και συγκεκριμένα για τις πρώτες βουτιές κατα παραγγελία. Όσοι πικραμένοι είχαν μείνει στην Αθήνα και μας ζήτησαν να κάνουμε μια βουτιά και για αυτούς είχαν ειδικό κομμάτι στις βουτιές μας. Είδαμε επίσης ένα ερωδιό ή πάπια – ένα πουλί τέλος πάντων – να σουλατσάρει στα βραχάκια και έναν κύριο να ψάχνεται να δει μήπως έφυγε από… πάνω του.

Το βραδινό φαγητό (όπου κάναμε τις υπόλοιπες … βουτιές στη σαλάτα όμως) ήταν που αλλού… στο γνωστό στέκι.  Σήμερα λοιπόν γνωρίσαμε την οικογένεια της κυρίας Γκρίνια. Τέτοια γκρινιάρικη φωνή δεν θυμάμαι να έχω ακούσει ποτέ. Συνεχώς γκρι γκρι γκρι… Στον άντρα της, στο παιδάκι τους, παντού. Στον άντρα της:  \\\\\\\”Να πας να δεις τα ταψιά με τα φαγητά. Είσαι ο άντρας και πρέπει να το κάνεις. Όλοι οι άντρες που έχω βγει έτσι κάνουν\\\\\\\”. Και συνεχίζει στο κοριτσάκι \\\\\\\”Μην κάθεσαι έτσι (σαν κοριτσάκι που νυστάζει και βαριέται δηλαδή), θα γελάνε από τα άλλα τραπέζια. Και πηγαίνεις στις Ουρσουλίνες…\\\\\\\”.

Να μην ξεχάσω την επόμενη φορά να κάτσω από την πλευρά των αλλοδαπών.