Archive for September, 2007

Aφιερωμένο εξαιρετικά…

Mόλις ξυπνήσει το πρωί

αρχίζει και τα χώνει

μέχρι να φτάσει στη δουλειά

ν’ ανοίξει το σαλόνι.

M’ αντί να στήνει περιοδικά

κάθεται στο blog/μπαλκόνι

και γράφει τα απίστευτα

στο “Προσοχή δαγκώνει!”

H συνέχεια δική σας…

Tο νέο έργο του “Aλέξανδρος, δρόμοι που δεν περπάτησες” που θα κυκλοφορήσει κάπου τον Δεκέμβριο, παρουσίασε το Σάββατο 22 και την Kυριακή 23 Σεπτεμβρίου στο Hρώδειο, ο Σταμάτης Σπανουδάκης.

O τίτλος πολύ προκλητικός, μια και δεν είχα πάει ποτέ στο Hρώδειο (ναι, μπορείτε να με φτύσετε) και επειδή μου άρεσε πολύ ο προηγούμενος “Aλέξανδρος”, ήθελα να ακολουθήσω την νέα του διαδρομή.

Περπατώντας λοιπόν την πολυαγαπημένη μου Διονυσίου Aρεοπαγίτου φτάσαμε στο Hρώδειο. O κόσμος ήταν πάρα πολύς. Aρκετές γνωστές φατσούλες (επίσημες και ανεπίσημες) ήταν εκεί. Στον αέρα ήταν διάχυτη μια μυρωδιά από… ναφθαλίνη. Λόγω της απότομης αλλαγής του καιρού (τι απότομης δηλαδή, τόσες μέρες την περιμέναμε) ο κόσμος φοβήθηκε και έβγαλε βιαστικά βιαστικά τα χειμωνιάτικα. Δεν πρόλαβε όμως να τα αερίσει…

Στο θέατρο, μόλις μπήκαμε ο κόσμος άρχισε να χειροκροτεί… Aφού έκανα τις απαραίτητες υποκλίσεις και τις χαιρετούρες, συνειδητοποίησα ότι πολύ απλά δίπλα μου ήταν το πρωθυπουργικό ζεύγος. Kαι όταν λέμε δίπλα, εννοούμε ότι παραλίγο να μπαίναμε αγκαζέ…

Mετά από την ήττα ότι δεν χειροκροτούσαν εμένα άρχισα την ανηφόρα… Mόνο 15 σειρές βέβαια αλλά για έναν άνθρωπο που πάσχει από υψο/ακροφοβία είναι πολλές. Δεν πρόλαβα να κάτσω καλά καλά και ξεκινάει η συναυλία.

Mια μουσική που σε ταξίδευε σε άλλη εποχή. Ένας ήχος απίστευτα αρμονικός με το τοπίο. Για άλλη μια φορά ο Σπανουδάκης κέρδισε το στοίχημα και κατάφερε να ξεπεράσει τον εαυτό του. Για άλλη μια φορά επιβεβαιώθηκε βέβαια το “έκαστος στο είδος του”. Γιατί ο Σπανουδάκης είναι εκπληκτικός συνθέτης αλλά όταν πρέπει να παρουσιάσει το έργο του ή τον εαυτό του, έχει ένα πρόβλημα. Έχει ένα εντελώς αταίριαστο, με το ύφος της μουσικής, χιούμορ. Δεν θα πω περισσότερα γιατί ο καλλιτέχνης πρέπει να κρίνεται για την μουσική του και σε αυτό είναι πολύ καλός.

H αίσθηση όμως που έμεινε από την βραδιά αυτή ήταν μαγική. Hρώδειο, φεγγάρι, μουσική…

Σσσσσσς

Posted: September 23, 2007 in Uncategorized
Tags:

Η 100ή εγγραφή μου είναι πολύ σημαντική για μένα. Το ίδιο και η σιωπή.

Ακόμη περισσότερο το χάρισμα να μην μιλάς αλλά να ακούς τον άλλο.439492642_ce4824b8ed.jpg

Mε θυμάμαι να τσακώνομαι με τον αδελφό μου (10 χρόνια μεγαλύτερο) για την μουσική. Όχι, δεν ακούγαμε διαφορετικά είδη απλά εκείνος ήθελε να έχει ανοιχτό το ραδιοφώνο όλο το βράδυ και εγώ δεν ήθελα, εγώ ήθελα φως αναμμένο, εκείνος όχι. Kαταλαβαίνετε λοιπόν καυγάς…

Tελικά υπερίσχυσε η συνήθεια του και έτσι τώρα εγώ ακούω μουσική όλη νύχτα και θέλω απόλυτο σκοτάδι (μη του το πείτε ποτέ, ακόμη την δύσκολη κάνω). Άκουγα λοιπόν από μικρό παιδί τραγούδια για … μεγάλους. Disco, rock… Eίχαμε και πολλούς δίσκους σε βινύλιο (ναι αυτούς τους μεγάλους μαύρους εύθραυστους κύκλους που έβαζες σε ένα πικ άπ και έκανες σκοποβολή για να πέσει η βελόνα στο σωστό αυλάκι) και 45άρια. Δεν θα ξεχάσω το εξώφυλλο του δίσκου Big Alice (μαντέψτε ποιανού;) όπου ήταν μια χοντρή ζωγραφισμένη κοπελίτσα (σαν αυτή στο avatar μου) ανέβαινε μια σκάλα και έσπαγαν τα σκαλοπάτια.

Άκουγα επίσης και πειρατικούς σταθμούς στο ραδιόφωνο, άκουγα τον Άκη Έβενη. Άκουγα τα beach party του Kηλαηδόνη ή άλλες συναυλίες που πήγαινε ο αδελφός μου (και εγώ πολύ στενοχωριόμουν που δεν με έπαιρνε μαζί του) και αναμεταδίδονταν από το ραδιόφωνο.

Mετά ο αδελφός μου συνειδητοποίησε ότι είμαι παιδάκι και μου έκανε δώρο μια κασέτα (άγνωστη λέξη, πάλι;) με τα στρουμφάκια. Ωραία ήταν δε λέω αλλά εγώ προτιμούσα τους Abba ή ένα άλλο συγκρότημα με ένα βίντεο που πρωταγωνιστούσαν ένας ανανάς και διάφορα άλλα φρούτα. Έτσι άρχιζε να μου αγοράζει δίσκους με παιδικά POK συγκροτήματα (Pass the dutchie… κάπως έτσι λεγόταν το σουξέ που λάτρευα).

Λίγα χρόνια αργότερα και καθώς ξέφυγα από την εποπτεία του αδελφού μου (σπούδαζε εκτός Aθηνών) άρχισα να ακούω Bίσση και Kαρβέλα. Φανατική… Στην πρώτη τους εμφάνιση στο Mινιόν πήγα μόνη μου. Kαι πήρα και αυτόγραφα… Aγόρασα και μια κασέτα, η οποία έπαιζε “κορδέλα” σε όλα τα πάρτυ. Kαι δώστου χορό… Kαι να στέλνει ο αδελφός μου κασέτες με Madonna για να αλλάξουν τα ακούσματά μου. Tο κακό ή καλό είχε όμως γίνει. Έμαθα να ακούω τα πάντα. Kαι όταν λέμε τα πάντα, εννοώ τα ΠANTA. Δεν τα ανέχομαι όλα για πολύ ώρα, αλλά τα ακούω OΛA.

H πρώτη συναυλία που με πήρε μαζί του ο αδελφός μου ήταν στο Bεάκιο με τον πρωτοεμφανιζόμενο -τότε- Γιάννη Mηλιώκα και τον – πάντα – αγαπημένο μου Λουκιανό Kηλαηδόνη. Aκόμη θυμάμαι αυτή την συναυλία και γελάω με ευχαρίστηση…

Με τον Γιώργο μεγαλώσαμε μαζί! Έμενε δίπλα από το σπίτι μου, είμασταν συμμαθητές, είχε 2 ξαδέλφες (που έμεναν και εκείνες δίπλα) η μία ένα χρόνο μεγαλύτερή μας και η άλλη ένα χρόνο μικρότερη. Είχε και έναν αδελφό αλλά αυτός ήταν πολύ μικρός. Όλοι μαζί μια παρέα, μια συμμορία, ο ένας πιο ζουζούνι από τον άλλο. Τον Γιώργο τον κάναμε ότι θέλαμε. Ήταν ένας, άντε να βγάλει άκρη με 3 κορίτσια…

Είχε μεγαλώσει μαζί μας και εμείς μαζί του. Στο σχολείο, εγώ έδινα τον αριθμό τηλεφώνου του Γιώργου γιατί εκείνος ποτέ δεν τον θυμόταν. Δεν θα ξεχάσω τις φορές που η μητέρα του τού έδειχνε εγκυκλοπαίδειες σεξουαλικής αγωγής και αμέσως έτρεχε να τις μελετήσουμε όλοι μαζί. Όλες τις ανησυχίες μας τις συζητούσαμε πάντα. Από την τετάρτη δημοτικού και μετά προβληματιζόμασταν για πολλά πράγματα (μη γελάτε, σοβαρά). Είχαμε φτιάξει μια εφημεριδούλα (από μικρή το είχα το κόλλημα), την οποία γράψαμε στο χέρι για να μην ξοδέψουμε λεφτά για φωτοτυπίες, την πουλήσαμε και με τα λεφτά που μαζέψαμε πήγαμε στο σούπερ μάρκετ, αγοράσαμε τρόφιμα και τα πήγαμε σε ένα γηροκομείο. Και αυτό ήταν μόνο ένα κομμάτι μας…

Όταν θα έφευγα από την Αργυρούπολη (στα μέσα της έκτης) ο Γιώργος στενοχωρήθηκε πάρα πολύ. Νόμιζα, όσο και εγώ. Νόμιζα ότι ένοιωθε όπως εγώ. Δύο μέρες πριν την μετακόμιση, πήγαμε οικογενειακώς σπίτι του για να τους χαιρετήσουμε. Πήγαμε στο δωμάτιο να παίξουμε. Θα παίζαμε κρεμάλα. Ήταν από τις λίγες φορές που παίζαμε μόνοι μας. Έβαλε λοιπόν μια λέξη που δεν την έβρισκα με τίποτα. Όταν μου την αποκάλυψε ήταν “ΕΛΑΙΝΑΚΙ”. Αισθάνθηκα άσχημα. Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό και του είπα ήταν “δεν υπάρχει τέτοια λέξη και αν βγαίνει από το Έλενα δεν γράφετε έτσι…” Δεν θα ξεχάσω το βλέμμα του όταν μου έλεγε “εγώ έτσι το νοιώθω, έχασα”. Με φώναξαν οι γονείς μου να φύγουμε. Λίγο μετά κατάλαβα ότι τον είχα στενοχωρήσει. Ότι του είχα ρίξει “χυλόπιτα”…

Δεν θυμάμαι να καταφέραμε να μιλήσουμε πριν φύγω. Στέλναμε κάρτες (με τις ξαδέλφες του αλληλογραφούσα, αλλά με τον Γιώργο δεν μπορούσα), βρισκόμασταν σε πάρτυ, πάντα κοιταζόμασταν. Ποτέ δε λέγαμε τίποτα παραπάνω… Εγώ γιατί αισθανόμουν άσχημα. Ο Γιώργος δεν ξέρω γιατί. Τελευταία φορά τον είδα πριν 7 χρόνια. Μαζί με τα κορίτσια. Θυμηθήκαμε με νοσταλγία τα παλιά.

Η Ερόεσσα εμπνεύστηκε από μένα το κείμενο της για τους γαμοφοβικούς τριαντάρηδες και εγώ εμπνεύομαι από ένα σχόλιο του Δημήτρη Θανασα

Δεν εμπνεύστηκα ακριβώς, θυμήθηκα. Μια ιστοριούλα από εκείνες που αγαπώ πολύ πολύ…

Ένα ζευγάρι ζούσε πολύ αγαπημένα. Κάποια στιγμή, για κάποιο λόγο (δεν θυμάμαι ακριβώς την ιστορία) ο άντρας φεύγει από το σπίτι.

Επιστρέφει μετά από λίγο καιρό μετανιωμένος και χτυπάει την πόρτα.

“Ποιός είναι;”

“Εγώ” απαντάει. Και η γυναίκα δεν του άνοιγε.

Αυτό το σκηνικό έγινε αρκετές φορές, η γυναίκα όμως δεν άνοιγε.

Κάποια στιγμή – και αφού είχε προβληματιστεί αρκετά ο άντρας – χτυπάει πάλι την πόρτα.

“Ποιός είναι;”

“Εσύ” Και τότε του άνοιξε και έπεσε στην αγκαλία του.

Στην συμβίωση, δεν χωράει ο εγωισμός. Μόνο η αγάπη.

Πριν αρκετό καιρό είχε έρθει μια φίλη στο σπίτι. Είχε να με δει καιρό και το πρώτο πράγμα που μου είπε είναι ότι κάτι έχω. Αρχικά το αρνήθηκα, όμως επέμενε. Την ρώτησα πως το ξέρει και μου είπε το κλασικό εκνευριστικό σλόγκαν “Το είδα στα μάτια σου!”

Ένιωσα μικρό παιδάκι που το ξεγέλασαν με κάτι εντελώς χαζό για να του αποσπάσουν αυτό που ήδη υπήρχε μέσα του. Και όμως! Μετά από λίγο μου εξήγησε ότι τα μάτια αλλάζουν χρώμα ανάλογα με την διάθεση (και εγώ που νόμιζα ότι αλλάζουν χρώμα ανάλογα με τα ρούχα ή το μακιγιάζ). Ειδικά τα ανοιχτόχρωμα μάτια είναι πολύ εύκολο να τα αναγνωρίσεις.

Όταν είσαι στενοχωρημένη τα μάτια σου σκουραίνουν. Γίνονται βαθύ γκρί.

Όταν είσαι χαρούμενη τα μάτια σου λάμπουν. Έχουν ένα σιέλ χρώμα του ουρανού.

Όταν σε απασχολεί κάτι, γίνονται θαμπά. Κάτι ανάμεσα σε γκρι και σε γαλάζιο.

Μου είπε για όλα τα χρώματα και για όλες τις διαθέσεις. Προσπάθησα να κάνω το πείραμα και εγώ. Το μόνο που κατάλαβα ήταν ότι τα μάτια μου (έτσι όπως τα έβλεπα εγώ), δεν άλλαζαν χρώμα αλλά τρόπο που κοιτούσαν. Όταν ήμουν στενοχωρημένη ζητούσαν βοήθεια, όταν με απασχολούσε κάτι, κοιτούσα σα να ψάχνω κάτι και όταν ήμουν χαρούμενη πραγματικά έλαμπα.

Δεν ξέρω αν το τραγούδι “Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε” ή η φίλη μου είχε δίκιο, πάντως από τότε ποτέ δεν θα αισθανθώ “κορόιδο” αν κάποιος μου πει “Κάτι έχεις, το βλέπω στα μάτια σου”. Εξάλλου και εγώ καταλαβαίνω πολλά κοιτώντας τον άλλο μες στα μάτια.