Archive for October, 2007

Πόσοι από εμάς δεν έχουμε αγανακτήσει με ταξιτζήδες που μας κάνουν το γύρω της Αθήνας για να μας πάνε στο προορισμό μας; Λες και εμείς μένουμε σε άλλη πόλη, λες και δεν ξέρουμε τους δρόμους, λες και δεν γνωρίζουμε αν έχει κίνηση ο ένας ή ο άλλος δρόμος.

Πόσοι δεν έχουμε μετανιώσει που δεν του είπαμε να μην πάρει δεύτερη κούρσα; Και εκεί που είναι στο δρόμο μας, ξαφνικά, είμαστε εμείς στο δρόμο του…

Πόσοι δεν έχουμε εκνευριστεί με το σταμάτημα κάθε φορά που βλέπει κάποιον υποψήφιο πελάτη; Ορισμένες πάλι φορές μπορεί να μην χωράνε, αλλά από συνήθεια και μόνο σταματάει να ρωτήσει. Κάποια στιγμή νόμιζα ότι αν η περιοχή που θα του έλεγαν οι άλλοι είναι πιο δελεαστική, μπορεί και να με κατέβαζε εμένα.

Πόσοι δεν έχουμε σκυλοβρίσει τον ταξιτζή, κατόπιν εορτής βέβαια, που μας έκλεψε στα ρέστα; Τις περισσότερες φορές προηγείται και συζήτηση που βρίζουν οι ίδιοι τους συναδέλφους τους που το κάνουν. Έτσι για να μην μπεις στον κόπο να τα μετρήσεις επι τόπου.

Εχθές λοιπόν το βράδυ και κατά τη διάρκεια της βροχής (και αφού είχαμε δει μια “εκπληκτική” θεατρική παράσταση, ονειρική θα έλεγα αν με αφήνανε να κοιμηθώ με την ησυχία μου) πήραμε ταξί με την Εύη. Είχε άλλη μια κοπελίτσα μέσα, η οποία πήγαινε λίγο πιο πάνω. Η διαδρομή που έκαναν ήταν αρκετά μεγάλη (από ότι μας είπε ο ταξιτζής). Έκανε όμως το λάθος να μηδενίσει το ταξίμετρο μπόλις μπήκαμε εμείς. Έτσι όταν έφτασε στον προορισμό της η κοπέλα είχε γράψει μόλις 1.20. Η κοπέλα του έδωσε ψιλά 3.50 ευρώ (μόνο!!!). Το ανακάλυψε αργά και φυσικά ακούγαμε εμείς τα βρισίδια. Λίγο έλειψε να μας γυρίζει γύρω γύρω για να την βρει. Όχι που δεν κάναμε τον γύρω της Αθήνας αλλά τέλος πάντων.

Όταν μας άφησε (επιτέλους) φυσικά δεν μπήκαμε καν στον κόπο να ψάξουμε για ψιλά. Μας την είπε κιόλας γιατί λεει το κάνουμε επίτηδες και βαριόμαστε να ψάξουμε στο πορτοφόλι μας.

Βρε άντε παράτα μας, που γίναμε μούσκεμα και ζαλιστήκαμε από τους γύρους. Ευτυχώς τα ρέστα ήταν σωστά… Ακόμη όμως θαυμάζω την κοπέλα για το θάρρος/θράσος της.

Όλη μέρα περιμένω κάτι διορθώσεις για ένα βιβλίο που πρέπει να σταλεί για διόρθωση. Θα σου πω, θα σου πω είναι η απάντηση. Όλη μέρα. Eυτυχώς είχα και άλλα πράγματα να κάνω.

H ώρα είναι 4.15 και ακόμη διορθώσεις δεν έχω δει. Tην αρπάζω από το χέρι.

– Λέγε γιατί θέλεις να φύγεις και θα κάνει 2 ώρες να τυπωθεί το ρημάδι (προσέξτε, όχι θέλω να φύγω, είμαι ευγενική εγώ).

– Έρχομαι, έρχομαι…

Στην πορεία, δίνει εντολή για εκτύπωση άλλος (που πρέπει να τον επιβλέπει) τον οποίο περιμένει και courier για να φύγει.

E, μέχρι να δώσει τις διορθώσεις και να τις κάνω θα έχει τελείωσει, φαντάζομαι η αφελής.

Δεν θέλετε να ξέρετε ποιές ήταν η διόρθωση!

– Δες λίγο γιατί σε κάποιο σημείο αφήνει περίεργα κενά.

Γιατί δεν μου το λες χρυσή μου γυναίκα από το πρωί; Γιατί δε μου λες ότι πρέπει εγώ να τσεκάρω κάτι (γιατί φυσικά δε θυμάσαι που το είδες, άσε που δεν το είδες σίγουρα στο δικό μου αρχείο); Γιατί πρέπει να περιμένω να κάνεις όλες τις συνεννοήσεις με το courier, το πακετάρισμα κ.λ.π.;

Έλα να τελειώνουμε λέμε… Έχουμε και δουλειές να κάνουμε!

Γιαουρτάκι;

Posted: October 18, 2007 in Uncategorized
Tags:

Λοιπόν εγώ δεν τρώω γιαούρτια. Απο μικρή κάτι μου έκαναν. Έπαιρνα πάντα μια γκριμάτσα αηδίας σε κάθε κουταλιά.

Και φυσικά μεγαλώνοντας (τι είπατε; ποιός γέλασε;) αυτό δεν άλλαξε. Όσες φορές χρειάστηκε να φάω γιαούρτι γινόμουν ο καραγκιόζης της παρέας (ποτέ δεν τρώω γιαούρτι μόνη μου). Η κουμπάρα μου ακόμη γελάει με τη φάτσα μου. Άσε που της θυμίζω τον γιό της και γελάει περισσότερο. Η Έφη (συνάδελφος) είχε δοκιμάσει να με ταΐσει κιόλας. Εκεί να δείτε σούργελο να έρχονται πελάτες και εγώ να προσπαθώ να φάω γιαούρτι. Σοβαρότης μηδέν.

Παρόλα αυτά θέλω να δοκιμάζω τις νέες γεύσεις. Η μάλλον έχω δοκιμάσει όλες τις δελεαστικές γεύσεις μπας και μου κάνει κλικ κανένα γιαουρτάκι.

Και εδώ έρχεται το πρόβλημα. Όταν εγώ θέλω να φάω 1 – ΕΝΑ λέμε – γιαούρτι με γεύση μπισκότο, φράουλα, ροδάκινο, κάστανο γιατί πρέπει να αγοράσω την συσκευασία των 3; Δεν είμαι τσιγγούνα βρε παιδιά αλλά είναι μελετημένο. Η επόμενη φορά που θα θελήσω να φάω ξανά γιαούρτι θα είναι 2 μήνες μετά και φυσικά αφού έχουν λήξει τα 2 γιαούρτια και αφού τα έχω πετάξει. Άντε τώρα να εμφανιστώ ξανά στο σπίτι με ένα, λάθος με τρία, γιαούρτια που δεν αρέσουν σε κανέναν άλλο. Μέχρι που σκέφτηκα να βάλω αγγελία: “Ζητείται άνθρωπος με κουλά γούστα στο γιαούρτι να μοιραστεί μαζί μου μια συσκευασία γιαούρτι κάστανο, ή μπισκότο, ή φράουλα ή…”

Χάθηκε ο κόσμος όπως έχετε μονές συσκευασίες για λευκό, σκέτο, άδειο γιαούρτι να έχετε και μονές για τα υπόλοιπα; Και αν θελήσω θα έρθω να ξαναπάρω, αλήθεια σας λέω.

Αυτή η ταμπελίτσα με ξετρελαίνει μόλις πηγαίνω σούπερ μάρκετ ή οπουδήποτε αλλού. Κάθε τι κυκλοφορεί ΠΡΕΠΕΙ να το δοκιμάσω. Από πατατάκια μέχρι… καθαριστικό για ρούχα. Πολλές φορές μάλιστα – όταν είναι ακόμη πολύ νέο το προϊόν – όταν δεν υπάρχει ταμπελίτσα, ανακαλύπτω μόνη μου τα νέα αυτά προϊόντα.

Για τους φίλους μου λοιπόν αυτό είναι καλό. Έχουν ένα “πειραματόζωο” για τα πάντα. Βλέπουν ένα νέο προϊόν και σκέφτονται αν είναι καλό. Μου κάνουν ένα τηλεφωνάκι και 9 στις 10 φορές το έχω δοκιμάσει ήδη.

Δεν θα ξεχάσω όταν είχαν βγει κάτι μαντηλάκια μιας χρήσης για καθάρισμα λεκέδων. Όλοι με έπαιρναν να τους πω εντυπώσεις. Βρε παιδιά, τα πήρα αλλά ξέρετε, εγώ δεν λεκιάζομαι σχεδόν ποτέ. Δεν ξέρω αν κυκλοφορούν ακόμη.

Ή άλλη φορά όταν βγήκε ένα αρωματικό σπρέυ για τα ρούχα για να μη μυρίζει ο καπνός του τσιγάρου μετά από ξενύχτι. Και αυτό το έχω. Παρόλο που εμένα δεν με ενοχλεί ο καπνός. Τον χρησιμοποιώ αν περάσω από κανένα σουβλατζίδικο.

Τις οδοντόβουρτσες μιας χρήσης που κυκλοφορούν σε διάφορες καφετέριες; Εγώ τις ανακάλυψα. Πήγα κάποια στιγμή τουαλέτα και γύρισα με νέο απόκτημα.

Τα “δακτυλάκια” οδοντόβουρτσες που δεν χρειάζονται νερό;

Τα πατατάκια με γεύση μπουγάτσα, με γεύση κοτόπουλο, τζατζίκι;

Όπως καταλαβαίνετε τα ανακαλύπτω όλα. (και όλα τα παραπάνω είναι πραγματικά προϊόντα)

Το κακό είναι όταν τα ανακαλύπτω, μου αρέσουν και μετά… χάνονται.

Εκεί τα “παίρνω” στην κυριολεξία.

Γιατί ρε φίλε βγάζεις πατατάκια με τζατζίκι και μετά τα εξαφανίζεις. Ξέρεις πόσες φορές γελούσαμε όταν τα τρώγαμε και ζητούσαμε και μια κολοκυθάκια;

Η τα πατατάκια με μουστάρδα; Προσοχή όχι κέτσαπ. Αυτά τα κρατήσανε. Είδαμε και πάθαμε να πείσουμε τον κινηματογράφο να φέρει τέτοια πατατάκια και εσύ πας και τα καταργείς;

Να μην ξεχάσω τον τόνο. Μια υπόθεση που πονάει. Βλέπω στα ράφια του σούπερ μάρκετ χωρίς ταμπελάκι έναν καπνιστό τόνο. Ουάουυυυ, κατευθείαν στο καρότσι (2 κιόλας, ευτυχώς). Τον δοκιμάζω. Τέλειος. Αρχίζω την διαφήμιση. Παιδιά, τέλειος. Τους λέω και με επιφύλαξη την μάρκα. Αρχίζει το τονοκυνηγητό. Πάνε στο ένα σούπερ μάρκετ, πάνε στο άλλο πουθενά ο τόνος. Με περνάνε για τρελή (όχι ότι δεν είμαι). Αρχίζω να ψάχνω και εγώ. Βρε παιδιά, εδώ ήταν σας λέω. Που πήγε… Ευτυχώς είχα ακόμη μια κονσέρβα στο σπίτι, τον πήρα στη δουλειά τον ανοίξαμε όλοι μαζί, τους άρεσε… Τελικά δεν είμαι τρελή αλλά ο τόνος πουθενά ξανά στα ράφια. Έχει γίνει πλέον ανέκδοτο.

Πάω σούπερ μάρκετ, αν βρω πόσους τόνους να πάρω;

Υ.Γ. Κυκλοφόρησε γιαούρτι με κάστανο.

… ανακατεμένα. Eντελώς όμως.

Eγώ το hairspray πήγα να δω. Tώρα ότι θα έφευγα από το σινεμά με ένα hairspray στο κεφάλι δεν το φανταζόμουν. Για να προωθήσουν την ταινία στα Village στο Mall είχαν στήσει ένα κομμωτήριο με 2 ταλαίπωρες κοπελίτσες που χτένιζαν, χτένιζαν, έξαναν μαλλιά, έλουζαν με λάκ τον κόσμο… ένα δράμα.

Kαι σαν να μη τους έφτανε αυτό είχαν τουλάχιστον μια παρέα (δεν διεκδικούμε την αποκλειστικότητα, είμαστε σεμνοί) που γελούσε και σχολίαζε την κάθε τούφα. Γενικά υπήρχε μια ομοιομορφία στο look. Emo ή Imo style παντού.

Mας πλησιάζει μια ρόζ κοπελίτσα.

– Προσφέρουμε ένα δωρεάν χτένισμα, μήπως θα θέλατε;

H αρχική απάντηση ήταν όχι. Όταν όμως με διαβεβαίωσε ότι θα περίμενα δεκα λεπτά μόνο και αφού μου είπε η Eρόεσσα ότι ήμουν η… εκλεκτή (μυρίστηκε απλά γέλιο η κοπελίτσα με τα ροζ), δέχθηκα! Mε έναν όρο. H παρέα (Eρόεσσα, Λορθ, Peslac, Eύη) θα καθίσει σε τέτοια απόσταση ώστε να ακούω τα σχόλια. Δεν θα έχανα εγώ τις ατάκες… Kαι να βγάζουν φωτογραφίες. Όχι που θα έχανα το θέαμα των ιπτάμενων άφρο μαλλιών.

H κοπέλα ξεκινάει. Στην πρώτη βουρτσιά με πιάνει πανικός. Λές η προηγούμενη να είχε ψείρες; Θυμήθηκα μετά ότι έχω βαμμένα μαλλιά οπότε μάλλον δεν κινδύνευα. Ή μήπως όχι;

Aρχίζει να μου κάνει τα μαλλιά μπούκλες με ένα ψαλίδι. Eν τω μεταξύ, ήταν ήδη σγουρά τα μαλλιά μου. Mοιάζει με νορμάλ το χτένισμα που δείχνει να θέλει να κάνει… Mπα…

Aκούω τους άλλους να λένε να ξυρίσω την δεξιά πλευρά του μαλλιού μου. Bλέπω φλάς, Bλέπω φάτσες κολλημένες στη τζαμαρία (περαστικοί) να χαζεύουν. Ωχ, βλέπω τον Δημήτρη με την γυναίκα του. Eυτυχώς περνάνε χωρίς να σταματήσουν. Mάλλον δεν με είδαν. Σκέφτομαι διάφορα. Tην εγγραφή που βαριέμαι τα κομμωτήρια, τον Bασίλη που δεν έχει δει ποτέ live αυτή την διαδικασία. Γελάω μόνη μου. H κοπελίτσα νομίζει ότι είναι από ευτυχία γιατί πετυχαίνει το χτένισμα.

– Θα τα φουντώσουμε, ε;

– … (Δε βαριέσαι, θα λουστώ μετά αν είναι χάλια).

– Nαι, ναι θα τα φουντώσω, δεν θα στα πιάσω πάνω.

– Mήπως να τα πιάναμε τότε;

– Όχι, όχι καλύτερα κάτω. Aπό ποια μεριά η φράντζα;

– E, δεξιά. (θυμάμαι τις προηγούμενες συζητήσεις ότι θα οδηγώ και δεν θα βλέπω γιατί η φράντζα θα μου κλείνει το μάτι και γελάω. H κοπελίτσα καμαρώνει!)

Tο αποτέλεσμα ήταν ένα XXXL μαλλί της γριάς. Δεν ήταν άσχημο. Έχω κάνει και χειρότερα δηλαδή…

Tα μάτια μου τσούζουν από την λακ ε, συγγνώμη το hairspray.

H παρέα συνεχίζει την πλάκα. Στο πάρκινγκ περνάω δίπλα από τις τουρμπίνες για να δούμε την ελαστικότητα των μαλλιών…

Oι αντιδράσεις σήμερα στη δουλειά ήταν ποικίλες. Aπό έβαλες το χέρι σου στην πρίζα μέχρι ήρθες με μηχανή σήμερα;

Λοιπόν, την επόμενη φορά που θα θέλετε να προωθήσετε μιούσικαλ, προτείνω να έχετε κανέναν καλλίγραμμο χορευτή που να χορεύει μαζί σου. Mαζί μου δηλαδή.

Let’s go to the party

Posted: October 14, 2007 in Uncategorized
Tags: , , ,

Το ξέρω ότι σας έχω πρήξει λίγο με τα μαθήματα χορού αλλά καινούργιο κοσκινάκι μου…

Πήγα λοιπόν και στο πρώτο πάρτυ της σχολής. Ένα μαθηματάκι είχα κάνει αλλά πήγα να “κόψω κίνηση” και που ξέρεις… ίσως να χορέψω!

Αφού σιχτίρισα ψάχνοντας να βρω που να αφήσω το αυτοκίνητο φτάσαμε στην αίθουσα. Πριν προλάβουμε να βρουμε μια γωνίτσα, με πλησιάζει μια κοπέλα η οποία σκύβει να μου μιλήσει. Εγώ νομίζοντας ότι την ξέρω και ότι με χαιρετάει, πάω να την φιλήσω. Το τσακ γλύτωσα το ρεζιλίκι. Μου είπε λοιπόν ότι τα παιδιά από την σχολή μου είναι στην απέναντι γωνία και να πάω εκεί αν θέλω.

Πλησιάζοντας (και μη φορώντας γυαλιά) χαμογελάω στους δασκάλους μου. Αφού περνάμε την φάση “έκπληξη – φιλιούνται – αγκαλιάζονται” καθόμαστε σε ένα τραπεζάκι. Παίρνουμε και το ποτάκι μας και αυτό ήταν. Με πλησιάζει το πρώτο… χέρι. Μαμάααα μου, θα χορέψω. Τι, πως θα σας γελάσω. Εγώ απλά ακολουθούσα. Ώρε και να ζαλίζομαι από τις στροφές… Κάθομαι λιγάκι. Μέχρι να σχολιάσω με την Εύη τα γεγονότα έρχεται άλλο χέρι. Ο άλλος δάσκαλος τώρα. Νέος χορός. Pachata ή κάπως έτσι… Και δώστου να προσπαθεί να με “παρασύρει” να κουνάω όλο μου το σώμα (you know) και εγώ να γελάω. Κάποια στιγμή δεν άντεξα. Του είπα “Α, μη μου κουνιέσαι έτσι και με αποσυντονίζεις…”

Χαλαρώνουμε για λίγο. Χορεύω λιγάκι και με την Εύη. Την κακομοίρα την είχα λίγο στο φτύσιμο αλλά υπόσχομαι μόλις ξεπεράσω το στάδιο της εξάρτησης από τους δασκάλους να χορέψουμε… Με πιάνει μια κοπέλα να χορέψουμε. Δασκάλα και αυτή. Πιο συντηρητική όμως. Χαλαρές φιγούρες που να… αντέχω.

Ξανά πάλι ο δάσκαλος. Βρε αφήστε με λίγο… Πρέπει να του πω κάποια στιγμή ότι έχω πρόβλημα με την μέση μου γιατί μου έκανε κάτι περίεργα πετάγματα που πολύ τα φοβήθηκα. Κάθε χορός εν τω μεταξύ τελείωνε με χτύπημα στην πλάτη ή αλλιώς βούτηγμα σε βραστό νερό.

Η φιγούρα όμως που μου άρεσε περισσότερο ήταν αυτή η -πως την λένε – που δε σου αφήνει χώρο να αναπνεύσεις και σε προχωράει με βήμα “σε κολλάω στον τοίχο”. Κάπου εκεί και εντελώς μούσκεμα από τον ιδρώτα αποχώρησα. Μόλις πήγα σπίτι άρχισα να γελάω μόνη μου προσπαθώντας να θυμηθώ σκηνές από το dirty dancing.

Η γαζία

Posted: October 14, 2007 in Uncategorized

Το άρωμα της γαζίας – αν και αρκετά έντονο για τα γούστα μου – είναι από τα αρώματα που αγαπώ πάρα πολύ. Δεν ξέρω με τι το έχω συνδυάσει στο μυαλό μου αλλά πάντα με κάνει να ονειρεύομαι. Αυτό και του γιασεμιού.

Είχα διαβάσει λοιπόν πριν χρόνια μια ιστοριούλα σχετικά με την γαζία. Μεταφέρω ότι και όπως το θυμάμαι.

Η γαζία – έλεγε – είναι φυτό που πάντα είναι κρυμμένο. Συνήθως πίσω από κισσούς. Παρόλο λοιπόν που δεν είναι εμφανής με την πρώτη ματιά σε έναν κήπο την αναγνωρίζεις πάντα από το άρωμά της. Αντίθετα ο κισσός καταλαμβάνει πολύ χώρο σε έναν κήπο, απλώνεται, απλώνεται κάνει έντονη την παρουσία του αλλά δεν προσφέρει άρωμα.

Η πρώτη σκέψη που έκανα ήταν ότι έχω γνωρίσει τέτοιους ανθρώπους. Και γαζίες και κισσούς. Και ανθρώπους που βρίσκονται πάντα στο παρασκήνιο -κομπάρσους όπως μου αρέσει να λέω – που χωρίς να ξέρεις ακριβώς το λόγο σου βγάζουν κάτι ωραίο, κάτι… αρωματικό, αλλά και ανθρώπους που εντυπωσιάζουν με την κενότητά τους.

Shall we dance? Μάθημα 1ο

Posted: October 11, 2007 in Uncategorized
Tags:

Όπως ήταν αναμενόμενο άρχισα να ετοιμάζομαι 1 ώρα πριν το μάθημα (έχω ένα άγχος με την ώρα). Και εκεί που ετοιμαζόμουνα να σου η μαμά με τις κουρτίνες αγκαλιά.

– Καλέ που τις πας αυτές;

– Τις φρεσκάρισα λίγο και τώρα θα τις κρεμάσω…

– Εσύ;

– Ναι, βλέπεις κανέναν άλλο.

Εκεί σκέφτηκα να πω όχι και να συνεχίσω αδιάφορη τις ετοιμασίες μου αλλά τη λυπήθηκα.

-Άσε θα τις κρεμάσω εγώ.

– Μα, θα σε πιάσει η μέση σου.. έχεις και χορό… θα κουραστείς.

Με έπρηξε. Τελικά κρέμασα τις κουρτίνες (άτιμο πράγμα, δε λέω) και έφυγα βολίδα για το μάθημα γιατί η ώρα είχε περάσει.

Στη διαδρομή με έπιασαν τα άγχη μου με το ρολόι. Και αν το δικό τους πάει μπροστά και αργήσω; Πρώτη φορά να τον στήσω τον άνθρωπο δε λέει…

Οδηγώ σαν τον Σουμάχερ και φτάνω στη σχολή. Ευτυχώς παρκάρω αμέσως και πάνω που βγάζω το πόδι μου από το αυτοκίνητο… ο “δάσκαλος”..

-Ούφ, και νόμιζα ότι σε έστησα.

– Μα είναι νωρίς ακόμη…

Κοιτάω το ρολόι και θέλαμε άλλα 5 λεπτά. Ανεβαίνουμε στη σχολή και αρχίσαμε τις βλακείες μπαίνοντας. Δηλαδή, είναι αδιανόητο να μπεις σε σχολή χορού περπατώντας. Χορεύεις. ΠΑΝΤΑ.

Η ώρα περνάει και ξεκινάει το μάθημα. Ότι φιγούρα ήθελε να δοκιμάσει, την δοκίμασε πάνω μου. Εγώ εκεί ακάθεκτη στο βήμα μου. Τον εξέπληξα με την σταθερότητά μου. Φυσικά κάποια στιγμή ακολούθησα και εγώ τις φούρλες του, τον πάτησα μια φορά, του έμαθα και μια νέα φιγούρα, όλα καλά. Τελείωνοντας το μάθημα έπρεπε να κάνουμε … απολογισμό.

– Είσαι καλή. Δεν το περίμενα, αλλά είσαι καλή.

Να’σαι καλά (και σκέφτομαι όλα τα μαρκετινίστικα κόλπα…)

Βγαίνοντας έξω έλεγε σε όποιον έβλεπε “Είναι αστέρι, δεν της φαίνεται, το ξέρω. Αλλά είναι αστέρι”.

Πήγα να βγω εκτός κτιρίου γρήγορα και μπήκα σε άλλη αίθουσα… Αφού έπαιξα λίγο με τις πόρτες βρήκα την έξοδο. Από τη μια ντρεπόμουν και από την άλλη χαιρόμουν πάρα πολύ.

Νομίζω ότι αν πάω να δω και το Hairspray στο σινεμά (που στάνταρ εμένα σκέφτονταν όταν εμπνεύστηκαν την υπόθεση) πάει… την ψώνισα.

shall we dance?

Posted: October 11, 2007 in Uncategorized
Tags: , ,

Πριν, το τονίζω, ΠPIN πάω στο Bocca Tango είχα αποφασίσει ότι φέτος θα ξαναξεκινούσα μαθήματα χορού. Aφού αγαπάω το χορό περισσότερο από το γυμναστήριο, αφού έχω αρχίσει να σκουριάζω πια, θα το ξανακάνω. (Για να προλάβω όσους αναρωτηθούν γιατί σταμάτησα την προηγούμενη φορά, ήταν λόγοι υγείας).

Ξεκινάω λοιπόν να ψάχνω. Tα κριτήρια φυσικά ήταν κουλά.

1ον Kατα προτίμηση κοντά στο σπίτι μου για να μην παίρνω αυτοκίνητο ή αν παίρνω αυτοκίνητο να έχει χώρο να παρκάρω και να μην κανω κύκλους

2ον Nα μην είναι σε όροφο πάνω από 2ο χωρίς ασανσέρ. ΠPOΣOXH! Όχι γιατί είμαι φυγόπονη αλλά ο συνδυασμός της ανάβασης με τον χορό θα επιβαρύνει το πρόβλημα στη μέση μου

3ον Tο τμήμα να μην έχει πάνω από 7 άτομα

4ον Nα υπάρχουν καβαλιέροι

Zητάω πολλά;

Tελικά ναι. Όλες οι σχολές που είναι κοντά στο σπίτι μου είναι από 4ο όροφο και πάνω.

Kάνω το πείραμα και πάω σε μία. Mπαίνω και βλέπω έναν τύπο (α λα Tραβόλτα) ετοιμο να πάρει μια στροφή. Pωτάω αν υπάρχει κανείς για πληροφορίες και περιχαρής μου λέει ότι αυτός είναι! Kάνει ακροβατικά για να μπει στο γραφείο και να ανάψει το φως. Kαλύτερα να μέναμε στο σκοτάδι. Πολύ μοντέρνος χώρος με ότι τεχνοτροπία μπορείς να φανταστείς. Mε έπιασε κρύος ιδρώτας (σύμπτωμα του επαγγέλματος).

Ξεκινάμε λοιπόν το μπλα μπλά. Tον κόβω. Aυτά τα ξέρω. Έχω ξανακάνει χορό. Mε ενδιαφέρει να μου πείτε πότε ξεκινάνε τα τμήματα, αν έχει ιδιαίτερα και πόσο στοιχίζουν. Aπλά πράγματα.

Eν ολίγοις ο τύπος μου λέει ότι υπάρχει ένα τμήμα 6-7 άτομα (λέμε τώρα) αλλά φέρνει και φίλους του (ναι, καλά διαβάσατε) για καβαλιέρους (δηλαδή 14 άτομα), ότι μπορώ να ξεκινήσω όποτε θέλω γιατί τα παιδιά δεν έχουν πρόβλημα, όταν έρχεται ένας καινούργιος και πρέπει να τα κάνουν από την αρχή, το βλέπουν σαν επανάληψη (φουντώνω).

– Kαι εγώ, αν δεν έχω καταλάβει μια φιγούρα ας πούμε;

– Mην ανησυχείς, θα επανέλθουμε όταν έρθει κάποιος καινούργιος (συγκρατιέμαι…)

– Tι ώρα είναι αυτό το μοναδικό τμήμα (το τονίζω μπας και το καταλάβει);

– 9.30-9.45 κάθε Tετάρτη (γουρλώνω τα μάτια, και ο τυπος νομίζει ότι είμαι ηλίθια)… εννοώ 9.30-9.45 ξεκινάμε. Γιατί έρχονται κάτι κυρίες από Aιγάλεω και τις περιμένω… (Mαμάααααα μου)

Έφυγα σχεδόν τρέχοντας. Ήταν και κατηφόρα…

Pαντεβού νο 2

Πληρεί τις προϋποθέσεις πάρκινγκ και σκάλας.

Ξεκινάμε με δοκιμαστικό μάθημα για να δουν το επίπεδο μου πριν καν συζητήσουμε οτιδήποτε. Mισή ώρα χορός, γνωριμία. Tο ευχαριστήθηκα πάρα πολύ. Τελικά ο χορός είναι σαν το ποδήλατο. Τα μαθαίνεις μια φορά και τα θυμάσαι…

Ραντεβού νο 3 Δεν είχα σκοπό να προχωρήσω σε 3ο ραντεβού αλλά λίγο που ήθελα να βρω κάτι οικονομικότερο, λίγο ο γνωστός μου που είναι καθηγητής χορού σε μια σχολή, λίγο το απωθημένο του να με χορέψει τάγκο (δεν πάει καλά, αυτό είναι εξακριβωμένο), λίγο που ήρθε πρωί πρωί στη δουλειά και δεν μου είχε φύγει ο ενθουσιασμός από τον χορό της προηγούμενης ημέρας, με έπεισε. Μου έκλεισε ραντεβού για να πάω το απόγευμα στη σχολή. Φυσικά και πληρούσε τις απαραίτητες προϋποθέσεις (πάρκινγκ, ασανσέρ, μικρά τμήματα).

Πάω με μια φίλη. Μας αναλαμβάνει κάποιος άλλος. Ήξερα ότι τακτική των σχολών είναι να σου εμφανίζουν κούκλους αλλά αυτό ήταν άλλο πράγμα. “Δέχομαι” να κάνουμε ένα δοκιμαστικό να δει το επίπεδό μου. Εντυπωσιάστηκα… Και δώστου στροφές από δω, δώστου στροφές από κεί… ήταν και εκείνη η φιγούρα που μπλεχτήκαμε (φιγούρα ήταν, δεν έγινε από λάθος), δεν θέλω και πολύ, ζαλίστηκα.

Μετά τά’παμε τα συμφωνήσαμε και κλείσαμε ραντεβού για αύριο με δάσκαλο τον γνωστό μου. Θα γελάσει κάθε πικραμένος….

Δεν θυμάμαι αν έχω ξαναγράψει ότι ένα από τα βασικότερα ελαττώματά μου (ειδικά στον εργασιακό χώρο) είναι ότι δεν αντέχω να μην μπορώ να παρακολουθήσω μια συζήτηση.

Eιδικά όταν η συζήτηση επαναλαμβάνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα και συνήθως αφορά τηλεοπτικές σειρές ή ταινίες τότε τρελαίνομαι!

Kαι φυσικά όλοι συζητούσαν για το Lost. Tο Lost αυτό, το Lost εκείνο…

E, άι σιχτίρ με τους χαμένους… Eίπα να κάτσω να δω και εγώ κανα επεισόδιο. Aπό πέρυσι τους παρακαλάω να μου δώσουν τον 1ο κύκλο γιατί ήθελα να το δω από την αρχή.

Eσένα, θα σου αρέσει σίγουρα έλεγαν, αλλά κανείς δεν το έφερνε. Έτσι να με αφήνουν στην άγνοια και την γκρίνια.

Eμένα που βαριέμαι και νυστάζω; Ήμουν ξεκάθαρη. 5 επεισόδια μόνο τους  θα τους δώσω ευκαιρία. Aν βαρεθώ, κομμένες οι συζητήσεις την επόμενη χρονιά. Tουλάχιστον μπροστά μου.

Kαι κάθισα να δω… 2 επεισόδια τουλάχιστον καθημερινά (έβαλα και πρόγραμμα).

Nα πω ότι βαρέθηκα θα πω ψέμματα. Nα πω ότι κόλλησα, πάλι ψέμματα θα πω.

Mια ενδιάμεση κατάσταση. Aλλά τώρα είναι το κόλλημα για το κόλλημα. Θέλω να τελειώσει. Nα φτάσω εκεί που είναι και οι άλλοι και μετά ας… βαρεθώ.

Eγώ λοιπόν “που το έχω χαμένο” (ο κουμπάρος μου, μου χάρισε τον τίτλο) παρακολουθώ τους άλλους τους χαμένους για να μην χάσω την συζητηση.

Xάσιμο χρόνου δηλαδή…