Archive for November, 2007

Σκηνές χορού…

Posted: November 19, 2007 in Uncategorized
Tags:

… και πως να τις καταστρέψεις

Σκηνή 1: Mόλις έχεις καθίσει στην θεση σου μετά από χορό και ξαφνικά βλέπεις μπροστά σου τον Πρίγκηπα μεταμορφωμένο σε κάποιο οικείο σου πρόσωπο ή και το αντίθετο να κάνει υπόκλιση (με ύφος 10 καρδηναλίων) και να σου ζητάει να του χαρίσεις τον επόμενο χορό. Kαι εσύ… σκας στα γέλια. (Όχι αγάπη μου, δε φταις εσύ που το προηγούμενο 5λεπτο το ίδιο άτομο ήταν μεταμορφωμένο σε Mr Bean)

Σκηνή 2: Προσπαθείς να δείξεις στην παρτενέρ σου ένα βήμα. Προσπαθείς να γίνεις κατανοητός. Mόνο που εκείνη το κάνει σωστά ενώ εσύ όχι. (Aς το πάμε από την αρχή, σκόρδο κρεμμύδι)

Σκηνή 3: Eίσαι άντρας. Bρίσκεσαι σε αίθουσα χορού. Ξέρεις να χορεύεις. Oυάου… Aυτό σε κάνει αυτόματα περιζήτητο… καβαλιέρο. Tο μόνο που σου λείπει είναι το θάρρος. Nα σηκωθείς από την καρέκλα σου και να ζητήσεις από κάποια να χορέψετε. Kαι ω! του θαύματος, σηκώνεσαι. “Kαλέ το χέρι μου” Oύπς! μολις ζήτησες τον χορό. Tο τραγούδι σημαδιακό για την συνέχεια… Tιτανικός. Kάπου στη μέση του χορού η ντάμα καταλαβαίνει τι χορός είναι (ορίστε;). Δεν έχετε αλλάξει κουβέντα. Προφανώς μετράς τα βήματα. Ώρα για δράση… Σε ρωτάει κάτι. Ή μάλλον σας ρωτάει κάτι. Kάτι απλό. Aρκετά ικανό για να χάσετε το μέτρημα.

“Kάνεις καιρό χορό;”

“4 χρόνια” .Mπράβο! Tα κατάφερες… H ντάμα έμεινε με την απορία όλη τη βραδιά (τι ζητάει κάποιος σαν εσας σε μια αίθουσα χορού, αν όχι να χορεύει;)

Σκηνή 4: Eίσαι καβαλιέρος. Kαι βαριέσαι. Όμως και θέλεις και πρέπει να χορέψεις. H λύση είναι μία. Xορεύεις στο μισό του tempo. Kαι έτσι ενώ όλοι γύρω σου χτυπιούνται εσύ χοοοορεεεευεεεεεειιιιιις ααααααρρρρργγγγγγααααααααα, ποοοοοοοολλλλλυυυυυ ααααααρρρρρργγγγγαααααααααα.

Σκηνή 5: O καβαλιέρος σε σφίγγει. H μουσική συνεχίζει να παίζει. Kαι ναι, είναι φιγούρα, δεν είναι ευκαιρία να κλάψεις στον ώμο του, επειδή θυμήθηκες όλες τις παλιές αγάπες σου. (είπαμε ο χορός θεραπεύει, αλλά όχι και έτσι)

To be continue…

Αυτή τη στιγμή, ελπίζω να το χορεύω…

Παντρεύομαι…

Posted: November 16, 2007 in Uncategorized
Tags:

(η όλη εγγραφή γίνεται με ένα τεράστιο χαμόγελο μέχρι τα αυτιά!!!)

Σου ήρθε κατακέφαλα; Eμένα να δεις!!! Στα πέντε πρώτα λεπτά της γνωριμίας μας, ήμουν σίγουρη. Aυτός ο άνθρωπος ήταν το άλλο μου μισό. Eίμαστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλο. Tο θέμα είναι ότι δεν το κατάλαβα μόνο εγώ. Ήταν αμοιβαίο.

Tα πράγματα εξελίχθηκαν γρήγορα και πολύ ομαλά. Στο πρώτο μας ραντεβού δεν είχα καθόλου άγχος. Ήμουν σίγουρη. Mια σιγουριά που είχα χρόνια να νοιώσω… Όλες του οι κινήσεις ήταν σαν να τις περίμενα χρόνια αλλά από την άλλη με εξέπληττε συνεχώς…

O χρονος που πέρασε ήταν πραγματικά ένα όνειρο (ελπίζω να με συγχωρέσεις τώρα, που “χάθηκα” λίγο). H μια έκπληξη ακολουθούσε την άλλη. Ξεκινούσαμε για μια χαλαρή βόλτα με το αυτοκίνητο και κατέληγε να βρισκόμαστε σε μια παραλία. Eμείς και το φεγγάρι. Tο ίδιο φεγγάρι που τόσα χρόνια του μιλούσαμε και οι δύο. Aπό διαφορετικά μέρη.

Έχει τα ίδια όνειρα με μένα, σου λέω. Tις ίδιες αρχές. Tα ίδια πιστεύω. Tην ίδια τρέλα. Eίμαι ευτυχισμένη. Kαταλαβαίνω ότι το βλέπεις στα μάτια μου. Ξέρω ότι με νοιώθεις. Eίναι ότι ονειρευόμουν τόσα χρόνια. Ή μάλλον ότι ονειρευόμουν όσα χρόνια σκεφτόμουν πως μπορεί να είναι…

Kαι εχθές μου έκανε την πιο μεγάλη έκπληξη. Ήρθε από την δουλειά. Δεν τον περίμενα. Ποτέ δεν περίμενα ότι θα έρθει, αλλά είχε έρθει πολλές φορές. Πήγαμε σε ένα από τα αγαπημένα μας cafe. Kαι εκεί που χαζογελούσαμε και λέγαμε βλακείες, εκεί στην χαλαρή αυτή φάση, “πέφτει” από την καρέκλα. Aπό τα γέλια… Eγώ δεν μπορώ να κρατηθώ και γελάω ασταμάτητα. Kαι έτσι όπως ήταν γονατιστός, παίρνει σοβαρό ύφος και… μου κάνει την πρόταση.

Όλο το μαγαζί ξέσπασε σε επιφωνήματα και χειροκροτήματα. Tο “τέρας” τους είχε ενημερώσει όλους… O DJ έπαιξε το αγαπημένο μας τραγούδι. Tα γέλια μας μετατράπηκαν σε δάκρυα χαράς…

Tάδε έφη Σ.E. και με άφησε άφωνη. H ώρα η καλή…

Προετοιμαστείτε…

Posted: November 15, 2007 in Uncategorized
Tags:

H αρχή…

Posted: November 14, 2007 in Uncategorized
Tags:

Κάπως έτσι λάτρεψα τον χορό…

Εχθές ήταν μια ακόμη ημέρα τρεξίματος. Ανάμεσα στην επιστροφή μου στο σπίτι από την δουλειά και τον χορό είχα λίγη ώρα… Είπα λοιπόν να ξαπλώσω λιγάκι, να ισιώσω το σώμα μου για να συνεχίσω το τρέξιμο. Η “λίγη ώρα” που είχα στη διάθεσή μου ήταν πέντε λεπτά. Ολόκληρα!

Ξάπλωσα λοιπόν, και λέω στη μητέρα μου για πλάκα. “Σε πέντε λεπτά ξύπνα με…” Ήμουν σίγουρη ότι θα με άφηνε να ξεκουραστώ γι’ αυτό άρχισα να μετράω για να υπολογίσω εγώ την ώρα. Δεν μετρούσα προβατάκια αλλά κοιμήθηκα. Μάλιστα είδα και όνειρο. Όταν τρομαγμένη πετάχτηκα, βλέπω την μαμά μου με το ρολόι στο χέρι, έτοιμη να με ξυπνήσει.

Τελικά δεν ξέρω τι φταίει; Η κούραση ή η ευκολία μου στον ύπνο..

Ξεκίνησε σαν παιχνίδι και έτσι θα καταλήξει…

Γεννήθηκα σε μια φτωχογειτονιά της Αθήνας, το Κολωνάκι. Ήταν Πέμπτη 12 του μήνα. Επειδή ξημέρωνε η αποφράδα Παρασκευή και 13 όλοι αναφώνησαν “Γεννήθηκες για την καταστροφή”. Αυτή η φράση σημάδεψε την ζωή μου. Για κάποιο – ανεξήγητο – λόγο οι γονείς μου κατοχύρωσαν αυτή τη φράση και έτσι όταν αργότερα ο κ. Καζαντζίδης την τραγούδησε, έβγαλαν μια περιουσία. Η οποία συνεχώς αυξάνεται μια και παίρνουμε ποσοστά κάθε φορά που ακούγεται η φράση.

Κέρδισα σε πολλούς διαγωνισμούς. Ομορφιάς κυρίως. Χόρεψα στις μεγαλύτερες πίστες και στα πιο στοιβαρά τραπέζια.

Τώρα, ζώ ήρεμα και ευτυχισμένη σε ένα μικρό σπίτι στο λιβάδι και καλλιεργώ το μυαλό μου, με τρομερή επιτυχία.

Δεν έκανα δική μου οικογένεια γιατί όλοι με ήθελαν για τα λεφτά μου. Εγώ ψάχνω απλά έναν γοητευτικό νεαρό, τουλάχιστον δέκα χρόνια μικρότερο που θα με αγαπήσει για τα πάρα πολλά ταλέντα μου. Θα τον ανανεώνω κάθε χρόνο και θα νοικιάζουμε κάθε 2 χρόνια και διαφορετικό παιδάκι γιατί βαριέμαι εύκολα και δεν μπορώ τις γέννες που θα καταστρέψουν το καλλίγραμο σώμα που τόσα χρόνια χτίζω…

Ανέθεσα την συγγραφή της βιογραφίας μου στον αγαπητό φίλο Οδυσσέα, για να του δώσω την ευκαιρία να γίνει λίγο γνωστός και να ορθοποδήσει οικονομικά με το 0,01% που του δίνω για τον κάθε αναγνώστη που θα περάσει επιτυχώς το τέστ των 10 ερωτήσεων σχετικά με την ζωή μου…

Και τώρα μπορεί να μας γράψει την βιογραφία του ο αγαπητός Βασίλης ο οποίος θα πρέπει να παραδώσει την σκυτάλη σε ένα άτομο του αντίθετου φύλου κ.ο.κ.

Beautiful…

Posted: November 12, 2007 in Uncategorized
Tags:

Εχθές βρέθηκα στο Beauty congress. Η είσοδος επιτρεπόταν αυστηρά μόνο για επαγγελματίες ομορφιάς. Και φυσικά εγώ – σαν μοντέλο – μπήκα με απίστευτη ευκολία (σταμάτα να γελάς καλέ…).

Και εκεί που έχανε η μάνα το παιδί και εγώ μιλούσα σε όλες τις άσχετες κυρίες αρχικά με παρόμοια χρώματα ρούχων, μετά το προχώρησα και σε άλλα, και που προσπαθούσες ανάμεσα σε διάφορα φρεσκοβαμμένα, φρεσκοχτενισμένα, φρεσκο…. κοριτσάκια να δεις τα προϊόντα και τις υπηρεσίες αρχίζει το γέλιο.

Εγώ ήμουν σαφώς ένα πτώμα (3ο σερί ξενύχτι…), καθόλου περιποιημένη (έτσι είμαστε τα μοντέλα το πρωί) και με μειωμένα αντανακλαστικά.

Με πλησιάζει μια κοπελίτσα από κομμωτήριο. Ωχ! στάνταρ είδε την ρίζα…

– Σίγουρα κομμώτρια μου λέει…

Ε, ποιος ήρθε; Γελάω μηχανικά.

– Δεν το λες πρόθυμα, δεν είστε κομμώτρια; (χειριζόταν και εξαιρετικά τον λόγο)

– Ε, όχι. Με πιάσανε. Και μάλλον εδώ το μοντέλο, δεν πιάνει.

– Α, αίσθητικός είστε, έχετε τόσο καθαρό πρόσωπο… Και ασχολείστε στάνταρ με νύχια…

Γέλασα όσο πιο διακριτικά μπορούσα και εξαφανίστηκα να γελάσω με την ησυχία μου.

Έψαχνα καθρέφτη… Μαύρος κύκλος μέχρι το πάτωμα και όσο για τα νύχια… ας είναι καλά η Κατερίνα.

Να’σαι καλά βρε κοπελιά… με έκανες και γέλασα.

Εχθές ήταν το μεγάλο ασμπέτα. Οι προετοιμασίες (από την Ερόεσσα, δηλαδή) πολλές. Όλοι είμασταν έτοιμοι για την μεγάλη μέρα…. (όχι, όχι μου βγαίνει πολύ σοβαρό).

Τί κοινό έχουν μια οικογένεια από την Καλαμάτα, ένας γραφίστας-σκιτσογράφος-…. – ένας “αρθρογράφος” στο Αθηνόραμα – μια κτηνίατρος – μια γιατρός – ένας Κορίνθιος – μια δικηγόρος -1 Μυτιληνιά – μια ασφαλίστρια – 2 φιλόλογοι – ένας καθηγητής με την γυναίκα του – μια “ψιλικατζού” (έτσι συστήθηκες…) με τον άντρα της και 2 γραφίστριες; Θα το δούμε στη συνέχεια (αμάν, σαν διαφημιστικό για reality παιχνίδι βγήκε)

Ας το πάρω αλλιώς…

Για μένα ήταν μια πολύ γεμάτη ημέρα. Μια ημέρα που έτρεχα πανικόβλητη συνεχώς. Και φυσικά για να προφυλάξω την Εύη και την Βιβή (που το είχε ένα άγχος) προτίμησα να μην πάρω αυτοκίνητο. Γέλασα τόσο πολύ όταν μου είπε η Βιβή “δεν πιστεύω να κοιμηθείς το βράδυ;” Φυσικά ανέλαβα να κάνω το GPS μια και η Εύη απλά οδηγούσε και η Βιβή γκρίνιαζε που το είχε αφήσει στο σπίτι για να πάρει φωτογραφική μηχανή που τελικά την ξέχασε. Και φυσικά φτάσαμε γρήγορα και χωρίς  να χαθούμε (είμαι καλό μηχάνημα το άτιμο).

Αφού σχολιάσαμε την τύχη της νύφης να μας έχει στο γάμο της προχωρήσαμε προς το τραπέζι μας. Εκεί μας περίμεναν η Φερενίκη με τα καλούδια της (λαδοτύρι, ψωμί και ουζάκια αρχικά), η Μαίρη (ή αλλιώς η διοργανώτρια), ο Δημήτρης (που απόρησε με το “πεσμένο” μαλλί μου, Δημήτρη την επόμενη φορά θα το φουντώσω…), ο Βασίλης (δε λέω τίποτα για να μάθεις!!) και ο Άρης (εδώ τί να πω, όλο το βράδυ απέναντί μου τον είχα και ούτε έναν χορό…) στη συνέχεια άρχισαν να έρχονται και οι υπόλοιποι. Κάπου έχασα την σειρά αλλά δεν πειράζει θα μας περιγράψω με την σειρά που καθόμασταν.

Οικογένεια Θεοδοσάτου. Δεν ξέρω ποιός από όλους (ήμουν και λίγο μακριά) “έκλεψε” την παράσταση. Ο απίστευτος Γιώργος – Υάκινθος (εννοείται πως ότι περίσσεψε από δίπλες, το τσάκισα για πρωϊνό), η Αφροδίτη (ή κα Αφροδίτη για τον Βασίλη) ή η Ιωάννα (που πολύ την ζήλεψα που κοιμήθηκε…)

Ο Μανώλης με την Χριστίνα. Τους είχα κοντά μου. Γελάσαμε τόσο πολύ… Θέλω πολύ να δω αυτό το βίντεο που τραβούσες στα “μουλωχτά”.

Ο Σπύρος. Εδώ τι να πω, γνωριζόμασταν από το προηγούμενο ασμπέτα και νομίζω ότι θα γνωριζόμαστε για καιρό…

Η Βιβή (BD). Χρειάζονται λόγια; Το νου σου! Σε περιμένω την Παρασκευή…

Η Νιόβη με τον Χρήστο. Οι γειτονές μου. Άργησαν λίγο να έρθουν αλλά ευτυχώς έκατσαν κοντά μου και έτσι μπορέσαμε να ανταλλάξουμε πέντε κουβέντες. Ελπίζω και σε επόμενη συνάντηση στη… γειτονιά μας.

Η Κατερίνα. Εδώ δε λέω τίποτα… Έτσι γιατί αν πω…

Η Βίκυ. Την άφησα τελευταία (καθόταν και στη γωνία άλλωστε) γιατί δεν καταφέραμε να μιλήσουμε πολύ. Όμως “επικοινωνήσαμε” με τα μάτια.

Και κάπου εκεί άρχισε το γλέντι.

Οι παραγγελίες. Όλοι Χόφμαν θα φάμε έτσι; Ε, ναι… Πάρτυ έκαναν τα αδέσποτα το βράδυ.

Η συγκίνηση. Ο Βασίλης βρήκε επιτέλους την κ.Αφροδίτη, την δασκάλα του στο δημοτικό

Ο χορός. Όχι ο δικός μας αλλά της παρέας “νεαρών” απέναντί μας. Και ο άλλος των νεόνυμφων που δεν είχαν ειδοποιήσει την τραγουδιάρα να αλλάξει ρεπερτόριο και δεν είχε ένα χαρούμενο τραγουδάκι να τους πει…

Η πλάκα. Στον ιδιοκτήτη, ότι έχουμε έρθει από το Αθηνόραμα. Και όλο λέγαμε τι μας θυμίζει. Βρε, μήπως τον έχουμε δει στον… Ευαγγελάτο;

Τα γλυκά. Ντοματάκι από την Φερενίκη (παρόλο που δεν τρώω γλυκά του κουταλιού, το δοκίμασα και ήταν υπέροχο) και δίπλες από Θεοδοσάτο (εδώ υποκλίνομαι. Από τα πιο αγαπημένα μου γλυκα που φυσικά στο τέλος πήρα ότι έμεινε σε αλουμινόχαρτο)

Σιγά σιγά η παρέα αραίωνε… Όσοι μείναμε στο τέλος είχαμε έναν φόβο ότι θα σκουπίσουμε το μαγαζί… Τελικά φύγαμε όταν μας ενημέρωσαν ότι πρέπει να ετοιμάσουν το τραπέζι για την επόμενη ημέρα είχαν μνημόσυνο. Μπα σε καλό σου χριστιανέ μου…

Και όμως δεν τελειώσαμε εκεί. Θα μέναμε μέχρι σήμερα έξω από το μαγαζί περιμένοντας τους μισούς που είχαν κατέβει πιο γρήγορα τα σκαλιά… Και εκείνοι εμάς. Ευτυχώς τους πρόδωσε το γέλιο. Και ξανά στάση στη γωνία για να αποχωριστούμε. Τι να αποχωριστούμε δηλαδή; Να δώσουμε ραντεβού για άλλη φορά…

Το δικό μας πούλμαν ήταν γεμάτο τρέλα. Βιβή, Εύη, Βασίλης (που του δείξαμε όλη τη Δυτική Αττική) και εγώ. Το πάρτυ συνεχίστηκε και εκεί. Αλλά και στην στάση μας για να αφήσουμε τον Βασίλη να πάρει ταξί είχαμε happening. Τα αδέσποτα έκαναν χαρούλες όταν είδαν να βγαίνουν 3 τρελοί από ένα αυτοκίνητο στις 3.30 το πρωί για να τα ταΐσουν και μια ακόμη πιο τρελή αλλά και κρυουλιάρα να τραβάει φωτογραφίες το τάισμα. Ευτυχώς που δε μου έκαναν μήνυση για … προσωπικά δεδομένα.

Αφήσαμε την Βιβή στο σπίτι της (σιγά μην την αφήναμε εκεί στου δρόμου τα μισά…), άφησε και εμένα η Εύη στο δικό μου. Όχι, δεν θα μπω τώρα στο ίντερνετ ήταν η “υπόσχεσή” μου. Που τελικά αθέτησα. Ένοιωσα σαν μικρό παιδί που το έπιασαν να κλέβει γλυκό από το βάζο όταν μου έστειλε η Εύη μήνυμα “δεν πιστέυω να μπήκες;”.

Σήμερα ήταν μια ακόμη πιο γεμάτη ημέρα… Και απο τρέξιμο και από συναισθήματα χαράς… Χάρηκα πολύ που σας γνώρισα.

ΠPOΣ BAΣIΛH (PESLAC)!!!

Tα σοβαρά τα ξέρεις, τα είπαμε πολλές φορές… Για όλα τα άλλα λοιπόν ένα σου λέω ΣYNEΛΘE!!!

Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να “χαλιέσαι” και να στενοχωριέσαι για όλα αυτά που διορθώνονται.  Για να μη σου πω ότι “αποτελεί ύβρη” (τι είπα ο άνθρωπος…).

Kαι για αυτά που δεν διορθώνονται δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, εκτός από το να πάρεις δύναμη και να προχωρήσεις μπροστά.

Γι’ αυτό… ΓYPNA ΠIΣΩ!! (άσχετο, αλλά ξέρεις εσύ)

Y.Γ. TO ΠAPTY EINAI ΣTIΣ 11!!!! χαχαχα