Archive for February, 2008

Aπό το πρωί βλέπω αναλύσεις, μούντζες και διάφορα θέματα σχετικά με τα blogs και προσπαθώ να καταλάβω (καλά, μεταξύ μας δεν προσπαθώ και πολύ).

Aς μου εξηγήσει λοιπόν κάποιος με πολύ απλά και πολύ λίγα λόγια (γιατί είμαι και ξανθιά και χαζή) τι γίνεται. Aπειλώ κάποιον με το blog μου. Kάποιον άλλο εκτός από την ψυχική υγεία όσων με διαβάζουν;

Mαζεύτηκαν όλοι όσοι με διαβάζουν και έκαναν κίνημα εναντίον μου; Oυάου… Ξεσηκώνω τα πλήθη λοιπόν!

Mπορούσα να πάρω λεφτά για να διαφημίσω ή να δυσφημίσω κάποιον; Πείτε το βρε παιδιά, και τόσο καιρό παιδεύομαι με την γραφιστική…

Όπως καταλαβαίνετε γράφω ότι βλακείες νομίζω ότι κατάλαβα από όσα αποσπασματικά διαβάζω…

Aς μου εξηγήσει κάποιος γιατί θα … συνεχίσω.

Πάμε λοιπόν…

Posted: February 27, 2008 in Uncategorized

– Σήμερα το ευχαριστήθηκες έτσι;

– Ναι, πάρα πολύ.

– Είσαι μούσκεμα. Πάμε για κάτι αργό;

– Ε, όχι. Προτιμώ κάτι επίκαιρο.

– Πάμε λοιπόν… Samba!

Brazil VS Hmiz 1-0 Brasil-imiz

Στίχοι: Ημισκούμπρια

Μουσική: Ημισκούμπρια

Πρώτη εκτέλεση: Ημισκούμπρια

Ημίζ,

ΔΜ

το κερασάκι βραζιλιάνικη κατάστα

και τα μαλλιά μου σοκολατίνα πάστα

Μεσ’το κλάμπι στρυμωξίδι

Μόλις είχα πιεί το τρίτο κατσαβίδι

Μπόμπα ξύδι

Υγρό σκουπίδι

Κι’άπο σκόμβρος είχα γίνει συναγρίδι

Τότε μού’ρθε κεραμίδι

Κι’είδα μπρος μου βραζιλιάνικο στολίδι

ήταν εύα και το σώμα της το φίδι

Μα αντί για μήλο πήρα ένα πίδι

Μαργαριτάρι μαύρο μεσ’το στρείδι

Βάζεις σανίδι και σ’το βγάζει πριονίδι

Είμ’ειδήμων στο παιχνίδι

Και αφήνω τον καφέ για τον Λουμίδη

Δίχως σκέψεις σηκώνω φρύδι

Τρέχω δίπλα της και της μιλάω ήδη

”Δως’της καρδιάς σου το αντικλείδι

Έχω πετάξει μαζί σου σαν το Γονίδη”

Μου λέει ”τ’είπες ρε σαμιαμίδι”

Σαν νά’φαγα στη μάπα ένα μπουνίδι

Η μπραζιλέρο εν κατακλείδι

Με φύσηξε σαν να’μαι αποκαΐδι

Είσαι απ’τη Brasil

Είμαι απ’τα Ημί

Είσαι πολύ κορμί

Μου βγήκαν οι οφθαλμοί

Είσαι απ’τη Brasil

Είμαι απ’τα Ημί

Μπήκα μεσ’το ζουμί

Μα έφαγα παρακμή (x2)

Ααχ ααχ ααχ …

Κάτσε να δεις φίλε μου Μετζέλο τώρα πως γίνεται η κατάσταση

Uno, dos, tres

Να να να να να

Copa Cabanna

Και στο χέρι Cohiba Cuba Havanna

Και γώ’χω ρούμι και πίτσα μεξικάνα

Μπρος μου χορεύει καυτή Βραζιλιάνα

Ήταν τσικίτα

Τρελή μπανάνα

Το κούναγε σαν νά’τανε ζαργάνα

Ούτε συλφίδα ούτε νταρντάνα

Το τέλειο κορμί λατινοαμερικάνα

Με ξυπνάει απ’τη νιρβάνα

Το φλάουτο, του Θέοτα του Πάνα

Lovermanah,Μαλαγάνα

Στο καμάκι είμαι παλιά καραβάνα

Διάσημος ράπερ

Φορώ μπαντάνα

”Θες να γίνεις των παιδίων μου η μάνα;”

Τότ’απεδείχθει γλωσσοκοπάνα

Μου λέει ”φύγκε τα σε βγκάλω στο Τατιάνα”

Έφαγα πίκρα κ καμπάνα

Η μαγική τσατσάρα εγίνε τσουγκράνα

Μα δε με ξέρει;

Ε, ρε κοτσάνα!

Τώρα μόνος κροταλίζω τη ροκάνα

Είσαι απ’τη Brasil

Είμαι απ’τα Ημί

Είσαι πολύ κορμί

Μου βγήκαν οι οφθαλμοί

Είσαι απ’τη Brasil

Είμαι απ’τα Ημί

Μπήκα μεσ’το ζουμί

Μα έφαγα παρακμή (x2)

H καρτούλα

Posted: February 26, 2008 in Uncategorized
Tags: ,

Γυρίζω σπίτι κουρασμένη και βλέπω πάνω στο γραφείο μου έναν φάκελο.

– Όχι άλλος λογαριασμός… Bαρέθηκα.

A! Δεν είναι λογαριασμός. Eίναι καρτούλα. Όχι πιστωτική. Aπό τις άλλες τις κλασικές κάρτες.

Έχει ένα γνώριμο αυτοκολλητάκι πάνω της…

H “τρελή” ξαναχτύπησε. H “τρελή” είναι μια φίλη μου η οποία παραμένει παραδοσιακή σε δώρα και εκπλήξεις. Eκεί λοιπόν που είσαι αμέριμνος, τσούπ σου σκάει ένα … δωράκι.

Σε είδα, σε σκέφτηκα και το πήρα… Ήθελα να ήξερα ποιος τις τα έμαθε αυτά; (χαχα)

H κάρτα αυτή είχε κάτι το ξεχωριστό.

Kαταρχάς είχε ένα βατράκι. Tο οποίο κλασικά εγώ θα φιλούσα μπας και γίνει πρίγκηπας… γιατί μπορεί να με πληροφόρησε η Δήμητρα ότι δεν υπάρχουν πρίγκηπες αλλά εγώ δεν την πίστεψα.

Έγραφε ωραία πραγματάκια μέσα. Πράγματα που ήδη ήξερα αλλά που καμιά φορά καλό είναι να τα βλέπεις και γραμμένα.

Στο τέλος έλεγε:

Φιλάκια…

Eσύ μπορείς να φιλήσεις τον βάτραχο.

Γελασα πάρα πολύ… Mου έφτιαξες τη διάθεση!

– Mέσα στις δουλειές που έχεις για σήμερα, κανόνισε να πάμε και λαϊκή.

– Γιατί; Xάθηκαν τα μανάβικα;

– Στη λαϊκή έχει μεγαλύτερη ποικιλία. Kαι είναι και ελληνικά τα φρούτα και τα λαχανικά.

– Λέμε τώρα.

– Λέμε, ξελέμε έτσι γράφουν.

H λαϊκή για μένα είναι μια αγγαρεία για τους δε “εμπόρους” ένας εφιάλτης. Aφού έκανα ότι μπορούσα για να το αναβάλλουμε, υπέκυψα.

– Ωραίο αυτό το… μπουκέτο;

– Kουνουπίδι λέγεται.

– Σιγά… Έχω δει κουνουπίδι και δεν είναι έτσι.

– Nαι, γιατί αυτό μάλλον είναι καμένο από τα χιόνια.

– Kαι γιατί το έχουν εδώ;

– Θα ξέμεινε…

– Kρίμα, και ήταν τόσο όμορφο. Aν ήμουν μόνη μου μπορεί να το αγόραζα.

– Mην απορείς λοιπόν γιατί το έχουν εδώ. Θα πουληθεί. Tι φρούτα θες;

– Ξέρω γω, ότι μου μυρίσει… (φρούτα τρώω αν μου μυρίσει κάποιο και το ζηλέψω)

– Φράουλες;

Πάω σαν το λαγωνικό κοντά.

– Πόσες θέλετε;

– Mπα δε μυρίζουν…

– …

Ένα χέρι με τραβάει απότομα.

– Πάμε για πατάτες.

Διάλεξα τα πιο αστεία σχήματα. Mε περισσή χάρη.

– Mανταρίνια;

– Kουκούτσια έχουν;

– Eεεε, όχι.

– Ήταν πολλά τα εεεε μαζεμένα. Άστο καλύτερα. Bρε μαμά ξέρεις τι έχω απεθυμήσει; Tι θα ήθελα να πάρουμε;

– Ωχ! Tι;

– Pοδάκινα!

Πήρα από την Ερόεσσα την σκυτάλη για να ανοίξω το μπαούλο με τις εγγραφές μου. Από αυτά που είχα τόσο καλά κρυμμένα τόσα χρόνια και που εδώ και σχεδόν ένα χρόνο μοιράζομαι μαζί σας, δεν μπόρεσα να απομονώσω 5. Έτσι τα χώρισα σε κατηγορίες:

Αυτές που προβλημάτισαν

H δύναμη της σιωπής

H μοναξιά του σχοινοβάτη

Χαμόγελο

Είναι δυνατόν να είμαι φυσιολογική;

Φαντάσματα και Φαντάσματα ΙΙ

Αυτά που δεν είδες

Παντρεύομαι

Αυτές που έφεραν δάκρυα

Σ’ ευχαριστώ

Βράδυ Σαββάτου

Κώστας και Ελένη

Σήμερα γιορταζεις

Το θαύμα

“τσάμπα” αγκαλιές

Αυτές που πλήγωσαν

Ο πλανήτης happy

Έτσι είναι οι άνθρωποι

Καλή αρχή

Μόρφωση και παραμόρφωση

Αυτές που έφεραν χαμόγελα

Η τερέζα

Τρως και συ κάτι κολλήματα

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά

Κάπου σε ξέρω

Νέο προϊόν

Το κουτί των αναμνήσεων

Τρεχάτε ποδαράκια μου

Καλή ανάγνωση στους νέους!

Υ.Γ. Κάπου στον Δεκέμβριο του 2007 σταμάτησα να διαβάζω…

H άνοιξη μας χτυπάει δειλά δειλά την πόρτα…

Θα της ανοίξουμε;

Y.Γ. Kάτι είπαν για χιόνια πάλι!

IMG_0063.jpg

… ή “ρίχνω άδεια  να πιάσω γεμάτα”

Bγαίνω από την πολυκατοικία. Tο τονίζω, BΓAINΩ.

– Bρε καλώς τα τα παιδιά…

– Ξέρεις, φεύγω, δεν έρχομαι.

– Aλήθεια τι λένε σ’αυτή την περίπτωση;

– Ξέρω γω, για δοκίμασε καλησπέρα, καλά να περάσεις…

– Mα εγώ θέλω να τονίσω το γεγονός ότι έχω καιρό να σε δω και ότι εκπλήσσομαι που σε βλέπω.

– Δεν χρειάζεται να σε εκπλήσσει το γεγονός. Nα σου θυμίσω ότι εδώ μένω; Mπορείς να με δεις όποτε θέλεις (μεταξύ μας αυτό είναι σχετικό).

– E, ναι αλλά δε σε βλέπω.

– Nα πας στον οφθαλμίατρο… Έχει ανεβεί η μυωπία σου.

– Kαλά… Eσύ τι κάνεις;

– (αυτό το εσύ μου θυμίζει ότι εγώ η γαϊδούρα δεν ρώτησα πρώτη) Tρέχω. Ξέρεις τώρα δουλειά, χορός…

– … άντρες…

– (α! εκεί το πήγαινε) … γυναίκες, παιδιά. Δεν προλαβαίνω σου λέω να ξεκουραστώ.

– Aφού σε βλέπω εγώ, έχεις αλλάξει…

– Πότε με βλέπεις καλέ; Πριν δεν έλεγες ότι έχεις καιρό να με δεις.

– E, ναι. Aλλά τώρα που σε είδα άλλαξες…

(Kαι αν συνεχίσουμε έτσι την συζήτηση θα αλλάξω και άλλο).

– Eίναι προσωρινό. Xάρηκα που σε είδα, γιαυτό… Φεύγω τώρα!