Archive for February, 2008

Lonely no more…

Posted: February 24, 2008 in Uncategorized
Tags: ,

Από τα πολύ αγαπημένα μου τραγούδια. Μια γλυκειά καληνύχτα…

ROB THOMAS



Lonely No More




Now it seems to me

That you know just what to say

Words are only words

Can you show me something else

Can you swear to me that you’ll always be this way

Show me how you feel

More than ever baby

[Chorus:]

I don’t wanna be lonely no more

I don’t wanna have to pay for this

I don’t want to know the lover at my door

Is just another heartache on my list

I don’t wanna be angry no more

You know I could never stand for this

So when you tell me that you love me know for sure

I don’t want to be lonely anymore

Now its hard for me with my heart still on the mend

Open up to me, like you do your girlfriends

And you sing to me and it’s harmony

Girl, what you do to me is everything

Make me say anything; just to get you back again

Why can we just try

[Chorus:]

I don’t wanna be lonely no more

I don’t wanna have to pay for this

I don’t want to know the lover at my door

Is just another heartache on my list

I don’t wanna be angry no more

You know I could never stand for this

So when you tell me that you love me know for sure

I don’t want to be lonely anymore

What if I was good to you, what if you were good to me

What if I could hold you till I feel you move inside of me

What if it was paradise, what if we were symphonies

What if I gave all my life to find some way to stand beside you

[Chorus:]

I don’t wanna be lonely no more

I don’t wanna have to pay for this

I don’t want to know the lover at my door

Is just another heartache on my list

I don’t wanna be angry no more

You know I could never stand for this

So when you tell me that you love me know for sure

I don’t want to be lonely anymore

I don’t wanna be lonely anymore [x3]

Νύχτες… πρεμιέρας!

Posted: February 24, 2008 in Uncategorized

Ξεκινήσανε χθες! Όχι οι κανονικές, οι άλλες, οι δικές μας.

Αυτές που επιβεβαιώνουν ότι όσο και να θέλουν όλοι να βγουν από το σπίτι, αν κάποιος δεν το οργανώσει, μένουν όλοι μέσα.

Αυτές που επιβεβαιώνουν ότι ο “καλός ο κόσμος, δε βγαίνει Σάββατο”.

Αυτές που επιβεβαιώνουν ότι γεράσαμε γιατί δεν αντέχουμε σερί 2 ξενύχτια.

Αυτές που επιβεβαιώνουν ότι δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από καλή παρέα ακόμη και με άθλια ταινία.

Αυτές που επιβεβαίωνουν…

… η συνέχεια δική σας!

Με κάλεσε η Αννούλα σε ένα νέο παιχνίδι (πολλά δεν πέσανε αυτή την εβδομάδα;) που πρέπει λέει να πάρουμε το πρώτο βιβλίο που θα πετύχουμε μπροστά μας να το ανοίξουμε στη σελίδα 123 να διαβάσουμε (καλά και να μη διαβάσουμε δεν πειράζει) τις 5 πρώτες προτάσεις και μετά να μεταφέρουμε σε σας τις επόμενες 3. Όλα ωραία και καλά. Τελικά αυτό το παιχνίδι το διασκέδασα περισσότερο απ’ όσο φανταζόμουν.

Κάθομαι στο γραφείο μου. Κοιτάζω δεξιά βιβλία, αριστερά βιβλία πεταμένα, πάνω βιβλία. Ε, τι στο καλό ας ξεκινήσω από κάπου. Στην τύχη λοιπόν… Πιάνω το πρώτο βιβλίο. Φωτογραφία. Το δεύτερο τίτλος. (είναι και δεξιά αυτή η ρημάδα η 123 και βολεύει για τέτοιες εργασίες). Τελικά τα περισσότερα βιβλία που βρίσκονταν σε απόσταση αφής ήταν επαγγελματικά και φυσικά είχαν εικόνες ή λεζάντες άρα λοιπόν όχι 5 προτάσεις, πόσο μάλλον 8. Με έπιασε κατάθλιψη… Εγώ δε θα παίξω;

Σηκώνομαι να φέρω ένα σκαλάκι για να ανέβω πιο ψηλά στη βιβλιοθήκη. Χτυπάει το τηλέφωνο. Ούπς! Δίπλα στο κομοδίνο υπάρχει ένα ξεχασμένο βιβλίο. Το χαζεύω. Με πιάνουν γέλια. Αυτό το βιβλίο βρίσκεται εκεί περίπου ένα χρόνο και κάτι. Το είχα δανειστεί από την Κατερίνα (οι Ασμπετιανοί, ξέρουν) στην προσπάθειά μου να κατανοήσω κάποια πράγματα. Φυσικά ακόμη δεν έχω καταφέρει να φτάσω ούτε στη σελίδα 123… Το πρώτο βιβλίο της σειράς “άντρες απ’ τον Άρη, γυναίκες απ’ την Αφροδίτη” το είχε αναφέρει ο Caveman στη θεατρική παράσταση. Και φυσικά εξηγούσε πολλά από τα πράγματα που προσπαθούσα να κατανοήσω.

Ο τίτλος λοιπόν του βιβλίου που δεν έχω διαβάσει αλλά είναι το πρώτο που έχει κείμενο στη σελίδα 123 είναι: “Το ραντεβού του Άρη και της Αφροδίτης” (όχι του δικού μας Άρη…). Σταμάτα να γελάς, σε ακούω… Είστε τυχεροί γιατί οι 3 πρώτες προτάσεις μετά την 5η είναι αρχή ενότητας.

Ξεκινάμε λοιπόν:

” Ο Χοσέ έπαψε να προσφέρεται

Η Μαρία μας παραπονέθηκε : “Μόλις γίναμε μόνιμο και μονογαμικό ζευγάρι, εκείνος σταμάτησε να μου προσφέρει τη βοήθειά του σε διάφορα πράγματα. Για πράδειγμα, ερχόταν στο σπίτι μου, θρονιαζοταν στην πολυθρόνα κι έβλεπε τηλεόραση ενώ εγώ ετοίμαζα το δείπνο· στην αρχή της γνωριμίας μας με βοηθούσε πάντα στις ετοιμασίες. Μου φάνηκε απίστευτο ότι από ένα σημείο και μετά μου συμπεριφερόταν λες και ήμουν υπηρέτρια και περίμενε να κάνω τα πάντα για εκείνον.”

Τώρα που το ξανασκέφτομαι θα μπορούσε να αποτελεί θέμα για μεσημεριανή εκπομπή… Βρε τον Χοσέ….

Έχω δηλώσει κατά καιρούς ότι κοιμάμαι πάρα πολύ εύκολα και ότι μου αρέσει το χουζούρι. Παρόλα αυτά σπάνια κοιμάμαι μέχρι αργά το πρωί (συνήθως 10.30-11.00 το Σάββατο έχω ξυπνήσει) και ειδικά αν έχω ξενυχτήσει πριν. Το ξέρω, τώρα καταλάβατε όλοι ότι είμαι παρανοϊκή…

Εχθές λοιπόν, ξενύχτησα. Άσχημα μάλιστα μια και στη σχολή χορού, είπαμε να συνδυάσουμε και τραγούδι (κάποιοι προετοιμάζονται για reality, χαχα) οπότε είχαμε ΚΑRΑΟΚΕ night. Με δυσκολία κρατούσα τα μαλλιά μου για να μη φύγουν (και φυσικά όχι από τον αέρα). Με εξαίρεση1-2 άτομα όλοι οι υπόλοιποι ήταν… (Εγώ φυσικά δεν τραγούδησα, άρα “θάβω” εκ του ασφαλούς).

Ετοιμάζομαι λοιπόν να φύγω και ακούω μια πρόσκληση. Όχι για μένα… Για έναν τύπο που θα τραγουδούσε το… “Barbie girl”. ΑΥΤΟ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟ ΑΚΟΥΣΩ. Παλουκώνομαι στην καρέκλα μου και απολαμβάνω… Ο τύπος ήταν Θεός! Έτσι λοιπόν μας “ξύπνησε” για τα καλά και τραγουδούσαμε σε όλη τη διαδρομή. Φτάνοντας στο σπίτι, δε νύσταζα οπότε είχα την φαεινή ιδέα να δω “Prison Break” (είναι να μην κολλήσω με κάτι…). Και είδα. Ολόκληρο επεισόδιο παρακαλώ. Με αυτά και με κείνα, κοιμήθηκα στις 5. Τι ώρα ξύπνησα; Έχοντας ευχαριστηθεί και ύπνο;

Στις 7! Βρε καλή μου, βρε χρυσή μου άντε κοιμήσου… Τίποτα. Το πάλεψα χουζουρεύοντας μέχρι τις 9.30 αλλά μετά σηκώθηκα. Και τότε χτυπάει το τηλέφωνο. Ποιός λογικός άνθρωπος θα πάρει τηλέφωνο Σάββατο στις 9.45 σε σπίτι που ξέρουν ότι υπάρχει ξενύχτης; Ο γλυκός μου ο αδελφούλης… Αφού τον “έκραξα” γιατί θα μπορούσε να με είχε ξυπνήσει!!!! τον άφησα να μου πει τι ήθελε.

– Σου έφερα από το αεροδρόμιο κάτι πολύ ωραίες σοκολάτες και έλεγα να κανονίσεις το πρόγραμμά σου για να βρεθούμε να στις δώσω…

Κόκκαλο εγώ. Τελικά είμαι πολύ γαϊδούρα.

Γιατί το ζητήσατε…

ΠΑΜΕ όλοι μαζί… Χτυπάμε παλαμάκια και….

Hi Barbie

Hi Ken

D’you wanna go for a ride?

Sure Ken.

Jump in…

I’m a barbie girl, in a barbie world

Life in plastic, it’s fantastic.

You can brush my hair, undress me everywhere.

Imagination, life is your creation.

Come on Barbie, let’s go party!

I’m a barbie girl, in a barbie world

Life in plastic, it’s fantastic.

You can brush my hair, undress me everywhere.

Imagination, life is your creation.

I’m a blond bimbo girl, in a fantasy world,

Dress me up, make it tight, I’m your dolly.

You’re my doll, rock’n’roll, feel the glamour in pink,

kiss me here, touch me there, hanky panky.

You can touch, you can play, if you say: “I’m always yours”

I’m a barbie girl, in a barbie world

Life in plastic, it’s fantastic.

you can brush my hair, undress me everywhere.

Imagination, life is your creation.

Come on Barbie, let’s go party!

Ah, Ah, Ah, yea.

Come on Barbie, let’s go party!

uu-oooh.. uu-oooh..

Come on Barbie, let’s go party!

Ah, Ah, Ah, yea.

Come on Barbie, let’s go party!

uu-oooh.. uu-oooh..

Make me walk, make me talk, do whatever you please,

I can act like a star, I can beg on my knees.

Come jump in, bimbo friend, let us do it again,

hit the town, fool around, let’s go party.

You can touch, you can play, if you say: “I’m always yours”

You can touch, you can play, if you say: “I’m always yours”

Come on Barbie, let’s go party!

Ah, Ah, Ah, yea.

Come on Barbie, let’s go party!

uu-oooh.. uu-oooh..

Come on Barbie, let’s go party!

Ah, Ah, Ah, yea.

Come on Barbie, let’s go party!

uu-oooh.. uu-oooh..

I’m a barbie girl, in a barbie world

Life in plastic, it’s fantastic.

you can brush my hair, undress me everywhere.

Imagination, life is your creation.

I’m a barbie girl, in a barbie world

Life in plastic, it’s fantastic.

you can brush my hair, undress me everywhere.

Imagination, life is your creation.

Come on Barbie, let’s go party!

Ah, Ah, Ah, yea.

Come on Barbie, let’s go party!

uu-oooh.. uu-oooh..

Come on Barbie, let’s go party!

Ah, Ah, Ah, yea.

Come on Barbie, let’s go party!

uu-oooh.. uu-oooh..

Oh, I’m having so much fun!

Well Barbie, we’re just getting started.

Oh, I love you Ken.

Στο πάρκινγκ. Tύπος μελαχροινός, γύρω στα 50 με “πολύ νύχτα” υφάκι, με πλησιάζει:

– Ψιτ, κοριτσάκι…

– Σε μένα μιλάτε;

– Bλέπεις κανέναν άλλο;

– Όχι. Eπίσης δεν βλέπω ούτε γάτα, ούτε κανένα κοριτσάκι εδώ γύρω.

– Tέλος πάντων. Eσένα ρωτάω.

– Tι ακριβώς;

– Ποιός είναι το αφεντικό εδω μέσα;

– Eξαρτάται.

– Aπό τί;

(Aπό τα κέφια μας…)

– Aπό το τι ακριβώς θέλετε.

– Tι μπορεί να θέλω δηλαδή;

– Eσείς θα μου πείτε.

– Mια παραγγελία θέλω να κάνω.

– A, θα ζητήσετε τον κ. A.

– Ξέρεις, δεν θέλω τον κ. A. το αφεντικό θέλω.

– Aφού σε αυτόν θα σας στείλει.

– Θελω κάτι πολύ σούπερ. Nα λιώσει γρήγορα. Γιατί, ξέρεις, δεν πάει επαρχία.

– Oρίστε; Xαρτί που να λιώνει;

– Tι χαρτί κοπέλα μου; (Mεγάλωσα ξαφνικά) Για ξύλο μιλάμε…

– Aααα! Έχετε μπει σε λάθος πόρτα. Δίπλα θα πάτε.

Όπως ίσως καταλάβατε, ο γείτονας είναι επιπλοποιός να πω, ξυλουργός να το πω… “ειδικών κατασκευών”.

Γκρίνια κακιά που δεν έπαιξα σωστά το παιχνίδι με το αγαπημένο μέρος… (καλά, εντάξει δεν γκρινιάζατε πολύ…).

Εγώ δεν έχω αγαπημένο μέρος λέμε. Έχω όμως αγαπημένες φωτό. Έγχρωμες Άλκη!!!! Δεν είναι καμία πειραγμένη…

Ξεκινάμε με μια άκρως καλοκαιρινή… IMG_0098.JPG

Kαι συνεχίζουμε με τα ηλιοβασιλέματα του Πέτρου…

IMG_0088 X2.JPGIMG_0089.JPGIMG_0092α.JPGIMG_0140X2.JPGIMG_0101X2.JPG

Το φέρνουν από εδώ, το φέρνουν από εκεί στη σχολή για να ετοιμάσουμε μια χορογραφία.

– Ετοιμάστε βρε παιδιά, ποιός σας εμποδίζει;

– Να λάβεις μέρος και εσύ.

– Εγώ; Δεν γίνεται. Αυτά είναι για τους νέους.

– Αφού το θες…

– Το θέλω χριστιανέ μου, αλλά στο σπίτι μου, μόνη μου. Με τις πυτζάμες μου.

– Καλάαααα. Δεν υπάρχει περίπτωση να γλυτώσεις.

Ε, δε γλύτωσα. Το έφεραν έτσι οι άτιμοι όμως που δεν μπορούσα να κάνω πίσω. (καλά λίγo τραβάτε με κι ας κλαίω ήταν).

Κάθε Πέμπτη ετοιμάζουμε μια χορογραφία που την χορεύουμε στα πάρτυ. Πάντα συμμετέχω και δεν έχω πρόβλημα σε αυτό. Μια λοιπόν από αυτές τις χορογραφίες (που μου αρέσει ΠΑΡΑ πολύ) αποφάσισαν να την παρουσιάσουμε λίγο πιο επίσημα στο αποκριάτικο πάρτυ.

Και τι να κάνω εγώ η γυναίκα; Δέχομαι. Μια ψυχή που είναι να βγει… Πείθω και 1-2 άτομα κοντά στην ηλικία μου (με διαφορά μόνο 4-5 χρόνια δηλαδή) για να ισορροπήσουμε την κατάσταση.

Όλα καλά, όλα ωραία. Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα και διάφορα άλλα χαριτωμένα. Εεεεε, ξεχάσαμε κάτι.

– Πως θα ντυθούμε;

– Α, έχω μια πολύ καλή ιδέα.

– Αυτό φοβάμαι και εγώ.

– μπλα μπλα μπλα μπλα (σιγά μη σας πω, να έρθετε να δειτε…)