Archive for March, 2008

Σήμερα είχα μια επίσκεψη στη δουλειά. Ένας από τους γηραιότερους πελάτες μου (γιατί όπως έχω ξαναπεί σπάω ρεκόρ με το μέσο όρο ηλικίας του πελατολογίου μου, προς το παρόν) εξέφρασε την επιθυμία να έρθει στην εταιρεία.

Είχαμε συνεργαστεί για περίπου 6 μήνες πριν από 4 χρόνια. Παλιός τυπογράφος, της δουλειάς άνθρωπος, δε μπορούσε παρά να έχει απαιτήσεις αλλά και να ενθουσιάζεται με το παραμικρό. Για έναν περίεργο λόγο τον συμπάθησα αμέσως, παρόλο που μου έκανε τη ζωή δύσκολη. Το ήξερε άλλωστε. Κάναμε αρκετές φορές συζητήσεις για τα… παλιά. Κάπου εκεί ανακαλύψαμε ότι γνώριζε μια θεία μου (που εγώ την είχα δει στα βαφτίσια μου, αλλά αυτό δεν έχει σημασία). Γνώρισα την γυναίκα του, την Ελενίτσα που ερχόταν να τον πάρει με το αυτοκίνητο γιατί ήταν περήφανος άνθρωπος και δεν οδηγούσε… (μεταξύ μας έπινε και λιγάκι).

Άργησε λίγο κάποια περίοδο να φέρει το περιοδικό. Ανησύχησα. Πήρα τηλέφωνο και μου είπε η Ελενίτσα ότι έπαθε εγκεφαλικό. Πολλά τα προβλήματα. Όμως ήταν “παληκάρι”και τα κατάφερε. Λίγο η ομιλία του ήταν κάπως… χαριτωμένη και το βάδισμά του. Έτσι η συνεργασία μας έληξε. Ανέλαβε ένας άλλος εξίσου συμπαθητικός γεράκος (που σε κάθε του αργό βήμα, φοβάμαι μήπως πέσει). Νέα του κ. Αντώνη μάθαινα πλέον από τον νέο μου συνεργάτη. Μου είχε πει πολλές φορές ότι θέλει να έρθει. Να δει τις νέες εγκαταστάσεις…

Σήμερα ήρθε. Παληκάρι όπως τον θυμόμουν. Με βλέμμα αγέρωχο. Κουτσαίνοντας… Με την χαρά ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του. Τα αισθήματα ήταν αμοιβαία. Καθήσαμε λιγάκι και αφού τον είδαν όλοι οι… παλιοί, του έκανα ξενάγηση. Στις σκάλες, φοβήθηκα λίγο. Δεν είναι και τα πιο εύκολα σκαλοπάτια, είναι και στενά… Κουράστηκε. Βλέποντας τον χώρο συγκινήθηκε… Θυμήθηκε τα νιάτα του που παιδευόταν με την μηχανούλα του και τα στοιχεία. Και τώρα η τεχνολογία… “Nα είστε πάντα καλά…” μια ευχή που είπε έτσι γενικά αλλά και τόσο συγκεκριμένα. Mια ευχή γεμάτη αγάπη.

Πριν 5 μήνες αποφασίσαμε να είμαστε μαζί. Εγώ και εσύ. Εντελώς διαφορετικοί, εντελώς αταίριαστοι. Δε ζήτησες αποκλειστικότητα αλλά ήξερες ότι την είχες. Δε ζήτησα πολλά. Μόνο να είσαι εκεί. Και να προσπαθήσουμε μαζί.

5 μήνες τώρα είσαι εκεί. Απέναντί μου. Να μου κρατάς το χέρι και να μου δείχνεις το δρόμο. Δεν χρειαστήκαμε ποτέ πάνω από 5 δευτερόλεπτα για να δούμε ο ένας μέσα από τα μάτια του άλλου τι μας απασχολούσε. Έμαθες τι μου αρέσει και τι όχι. Είσαι εκεί ακόμη και όταν δεν αντέχω άλλο. Όταν όλα μοιάζουν βουνό. Έμαθα να διαβάζω τις κινήσεις σου και να καταλαβαίνω πότε έχεις ανάγκη από αγκαλία, τότε έκανα ότι βλακεία μπορούσα για να σε “αναγκάσω” να με πάρεις εσύ αγκαλιά. Ήξερες ότι μπορούσες να κλάψεις στον ώμο μου και δε δίστασες να το κάνεις όταν ένιωσες την απώλεια.

Περάσαμε δύσκολα. Στιγμές άρνησης. Και από τους δύο. Στιγμές απογοήτευσης. Στιγμές γκρίνιας. Είπες λόγια που πλήγωσαν αλλά μετά κατάλαβα ότι έπρεπε να ειπωθούν. Έπρεπε να το περάσουμε και αυτό για να βγούμε δυνατοί. Εγώ να βγω δυνατή.

Τώρα, αποφασίσαμε να πάμε ένα βήμα παραπέρα… Ξέρεις ότι φοβάμαι. Ξέρω ότι θα είσαι δίπλα μου. Ξέρεις ότι μπορεί να μην τα καταφέρω. Ξέρω ότι θα κάνεις ότι μπορείς για να το αποτρέψεις.

Ναι, είμαστε εντελώς αταίριαστοι αλλά μοιραζόμαστε το ίδιο πάθος. Το χορό.

Μια από τις φράσεις που μου λέει η μαμά μου συνέχεια … “Eίσαι, όπως η αγελάδα που σε αφήνει να την αρμέξεις και ξαφνικά δίνει μια κλωτσια και τα γκρεμίζει όλα”. Με τσαντίζει όταν το λέει… Γιατί έχει δικιο. Έτσι λειτουργώ.

Αφήνομαι σε  κάθε ένα/μια να με “αρμέξει”… δίνω από μόνη μου πολλές φορές τα πάντα, και όταν κάποια στιγμή “τα πάρω” αντιδράω… Για όλους μοιάζει παράλογη η αντίδραση. Υπερβολική. “Τόσα έχεις ανεχτεί, αυτό σε πείραξε;”

Ναι! Αυτό με πείραξε. Αυτό είναι το κερασάκι στην τούρτα … Αυτό το τόσο μικρό. Δεν περιμένω από κανέναν να το καταλαβει και να με “δικαιολογήσει”. Αλλά “απαιτώ” από σένα που ξέρεις να μη με κοιτας με έκπληξη. Και αν θέλεις, σταμάτα να θεωρείς υπερβολική την αντίδρασή μου. Ξέρεις ότι δεν είναι!

Kαλημέρα! (το λέω μπας και το πιστέψω)

Foolish…

Posted: March 25, 2008 in Uncategorized
Tags: ,

Aπό τις πιο δυνατές εφηβικές αναμνήσεις…

There was a time when

Broken hearts and broken dreams

Were over.

There was a place where

All you could do was

Wish on a four leaf clover.

But now is a new time

There is a new place

Where dreams just can’t come true.

It started the day when I left you

I could never love again the way that I loved you

I could never cry again like I did when I left you

And when we said goodbye,

Oh the look in your eyes

Just left me beside myself without your heart

(without your heart)

I could never love again now that we’re apart

When I was sorry

It was too late to turn around (turn around)

And tell you so.

There was no reason

There was no reason

Just a foolish beat of my heart.

Oh, can’t you see I’m not fooling nobody

Don’t you see the tears are falling down my face

Since you went away

Break my heart, you slipped away

Didn’t know I was wrong

Never meant to hurt you now you’re gone

I could never love again now that we’re apart.

(now that we’re apart)

I could never love again now that we’re apart.

Θυμάμαι την 25η Μαρτίου να μαζευόμαστε στο σπίτι της θείας μου. Γιόρταζε η ξαδέλφη μου η οποία όσα χρόνια θυμάμαι… έλειπε. Η παράδοση φαντάζομαι είχε διατηρηθεί από τότε που ήταν σπίτι (θέλω να ελπίζω δηλαδή).

Η θεία έφτιαχνε μπακαλιάρο τον οποίο δε συμπαθούσα ιδιαίτερα μια και ήταν τηγανητός. Έφτιαχνε και κάτι άλλα φαγητά, που πάλι δε μου άρεσαν. Αλήθεια, δε θυμάμαι τι έτρωγα…

Το παραδοσιακό τραπέζι άρχισαν να το βαριούνται και οι άλλοι (ή εγώ άρχισα να το καταλαβαίνω). Κανείς όμως δεν τολμούσε να σπάσει την παράδοση (εκτός από την ξαδέλφη που εξακολουθούσε να λείπει).

Όταν ο μπαμπάς “έφυγε”, το τραπέζι αυτό έπαψε να είναι παράδοση… Τώρα πια η αργία έχει το δικό μου χρώμα:

Χουζούρι μέχρι τελικής πτώσης. (μαζεύω κούραση εδώ και πολύ καιρό)

Ψητό ψαράκι (μοιάζει βάλσαμο μέσα στη νηστεία…)

Καφεδάκι (στον ήλιο ή σε ζεστό μέρος με θέα)

Σινεμαδάκι (συνήθως νωρίς το απογευματάκι, κάποια σαχλαμαρούλα) και ξανά ξεκούραση…

Γιατί να χαλάσω την παράδοση;

Καλή αργία…

– Είσαι ξύπνια;

– Ορίστε;

– Δεν είσαι! Άστο, κοιμησου…

– Λέγε παιδί μου, ξύπνησα! Ακούγεσαι πολύ χάλια

– Χώρισα…

– Σε χώρισαν εννοείς;

– Ναι. Η φιλενάδα σου.

– Χμ…

– Το ήξερες;

– Το φανταζόμουν. Ήλπιζα όμως να είμαι λάθος.

– Γιατί δε μου το έλεγες;

– Πας καλά; Θα σου έλεγα μόλις τη γνώρισα ότι ξέρεις θα σε πληγώσει και μάλιστα πολύ;

– Πως το κατάλαβες;

– Έχει σημασία; Για πες πως έγινε;

– Άρχισε να μην απαντάει στις κλήσεις και να λέει σε όλους μας τους φίλους ότι έχουμε χωρίσει. Εγώ το έμαθα από άλλους.

– Τι λες τώρα;

– Το χειρότερο είναι ότι σήμερα που επιτέλους μιλήσαμε μου είπε ότι τόσο καιρό απλά ανεχόταν μια κατάσταση (χωρίς να μου πει ποιά), γιατί δεν είχε κάτι καλύτερο να κάνει. Με κατηγόρησε ότι το είχα καταλάβει και έβαζα τους φίλους μας να συμβιβάσουν τα πράγματα… Ρε συ, εγώ που ήμουν;

– Στον κόσμο σου προφανώς! Δεν έχει νόημα να σου πω να την ξεχάσεις γιατί είναι πολύ νωρίς. Πάντως όλο αυτό δε σου αξίζει. Βάλτο καλά στο μυαλό σου. Μη σε πιάνουν ηττοπάθειες.

– Δεν πρόκειται να βρω άλλη σαν την Κ.

– Μην ακούω αηδίες. Και άλλη φορά το έχεις πει, το έχω πει και εγώ και όλοι μας… Είναι νωρίς ακόμη.

– Καλά, ώστε φαινόταν ε;

– Δεν φαινόταν μωρέ, απλά εγώ είμαι αστέρι σε κάτι τέτοια..χαχαχα

– Καλά, άντε κοιμήσου τώρα. Είμαι καλύτερα.

– Σίγουρα;

– Nαι…

Eξαιρετικά αφιερωμένο… σε σένα που σε κάθε ερωτική απογοήτευση το έκανες πράξη!

Tι είπε ο … άνθρωπας!

http://www.esnips.com//escentral/images/widgets/flash/esnips_player.swf
     Get this widget |      Track details  |         eSnips Social DNA