Archive for April, 2008

Και ναι! Ξημέρωσε η μεγάλη ημέρα του διαγωνισμού και του Ασμπέτα! Πρώτη φορά σηκώθηκα αξημέρωτα με τρελή όρεξη (σα να πήγαινα εκδρομή ένα πράγμα) παρόλο που είχα ξενυχτήσει το προηγούμενο βράδυ. Και εκεί που κάθομαι αμέριμνη και απολαμβάνω το πρωινό μου πιάνω στα χέρια μου το “Βιβλιάριο αθλητή χορού” (ουάουυυυυ, να θυμηθώ να το κάνω κορνίζα). Το χαζεύω, το χαζεύω ώσπου φτάνω στους κανονισμούς. Μπλα, μπλα μπλα “Η ενδυμασία του ΑΘΛΗΤΗ (εγώ είμαι αυτή, έτσι) περιλαμβάνει υποχρεωτικά χορευτικά παπούτσια …. μπλα μπλα μπλα… Ορίστε; Ποιός ήρθε; Εγώ παπούτσια δεν έχω παραγγείλει ακόμη και όλα τα μαθήματα τα έχω κάνει με ίσιο παπούτσι (να μη σας θυμήσω την απόπειρα να χορέψω με τακούνι). Αγχώνομαι… Αρχίζω τα τηλέφωνα στη σχολή. Τους αγχώνω και αυτούς. Αρχίζει ένας μαραθώνιος (δικός μου) να ψάχνω να βρω παπούτσια χορού. Και καλά να τα βρω, άντε να τα βολευτώ κιόλας. Ουφ!

Τελικά αφού γυρίζω όλα τα καταστήματα με είδη χορού (πολύ γέλιο, αλλά θα σας το περιγράψω άλλη φορά) βρίσκω παπούτσια. Νομίζατε ότι τελείωσε το τρέξιμο; χαχαχα Επιστρέφω στο σπίτι κάνω ένα μπανάκι και πάω κομμωτήριο (είπαμε να είναι ολοκληρωμένο το σόου). Εκεί, έριξα έναν υπνάκο (μη γελάς σε βλέπω) και η ώρα είναι 3.30. Επιστρέφω, κάνω τις απαραίτητες συνεννοήσεις για το πως θα έρθετε και ξεκινάω για το πάρτυ. Και εκεί ξεκινάει το μαρτύριο των παπουτσιών. Από τις 7 φορούσα τα παπούτσια αλλά δεν χόρευα. Αυτό σημαίνει ότι με κούρασαν περισσότερο. Ήλπιζα να τελειώσει σύντομα το μαρτύριο. Ήλπιζα να κάνω και καμία πρόβα… Μπα! με την ελπίδα έμεινα.

Η παρέα είχε μαζευτεί για τα καλά. Η κερκίδα μεγάλωνε και τα γέλια γέμισαν την αίθουσα. Έπαιξαν και Καλομοίρα αφιερωμένο για τον Βασίλη…

“Οι διαγωνιζόμενοι (εγώ είμαι αυτή, είπαμε!) να περάσουν απο την γραμματεία να πάρουν τα νουμεράκια τους”. Δεν ξέρω αν ήταν τυχαίο αλλά το νούμερο μου ήταν η ηλικία μου… 18! Επιστροφή στη θέση μου για τις απαραίτητες φωτογραφίες… Ξεκινάνε τα νούμερα (εεεε, οι αθλητές).

Πρώτη ομάδα: ……. κάτι απροσδιόριστο. Ζητωκραυγάζουν οι Ασμπετιανοί. Καλέ τι φωνάζουν αυτοί; Γυρίζω και τους κοιτάζω και νιώθω ένα χέρι να με τραβάει στην πίστα. Ορίστε; Ποιός ήρθε. Με γυρίζει για να σιγουρευτεί ότι είμαι το 18 και ξεκινάμε. Παίρνουμε θέση χορού και αρχίζω να γελάω. Του λέω “να κοιτάζω από την άλλη για να το κάνουμε σωστά;” “Όχι! θα κοιτάς μόνο εμένα… ” Εκεί αγριεύτηκα το ομολογώ. Ήταν και σοβαρός… Σοβαρός όμως έμεινε καθ’ όλη τη διάρκεια του χορού και αναγκαστικά ήμουν και εγώ σοβαρή. Ξέρετε αυτό το ύφος δε μου πάει καθόλου…

Ο ρυθμός αλλάζει. Καλέεεεεε, τι θέλει αυτός μες στη μέση; Ούπς! Κριτής είναι. Βρε που τον ξέρω, που τον ξέρω… Ωχ! Αυτός που έκρινε και σε έναν διαγωνισμό του ΑΝΤ1. Και η κυριούλα εκεί δίπλα… Το λέγανε και το ξαναλέγανε ότι έχει κάνει 200 χλμ. για να έρθει από Πάτρα μόνο για το διαγωνισμό.

– Εγώ χρυσό μου, έχω μια κοπέλα που με περιμένει στο διπλανό μαγαζί και έχει έρθει από Πτολεμαΐδα μόνο για μας… Πάμε κόντρα;

Ο ρυθμός ξαναλλάζει… Λα λα λα χάνω το παπούτσι… Σβίννννν στροφή! βρε χρυσέ μου μη με κάνεις στροφές μπροστά στον κριτή… ΑΑΑΑ! Και άλλη στροφή. Και όλα αυτά με σοβαρό ύφος. Σκέφτομαι τους άλλους που γελάνε (γιατί είμαι σίγουρη ότι γελάνε!) και θέλω να πάω μαζί τους. Να κλωνοποιηθώ για λίγο. Ίσα ίσα για να ζήσω την εμπειρία. 

Τελειώσαμε! Επιτέλους… Και τώρα περιμένουμε τα αποτελέσματα… 

Σας κούρασα ε; Η αγωνία κορυφώνεται….

Η συνέχεια στο επόμενο! (έχουμε και ένα ασμπέτα που μας περιμένει!)

Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να μπω ξανά σήμερα…

Μια ιδέα από αυτό που θα ακούσετε το βράδυ… (μην περιμένετε να χορεύω έτσι!)

Οτιδήποτε χρειαστείτε, στο κινητό!

Στη δουλειά έχουμε βγάλει κάποιες “κινήσεις” ή ατάκες εσωτερικής χρήσης για να “ξεχωρίζουμε” ποιους ανθρώπους – πελάτες – συνεργάτες δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε…

Έτσι λοιπόν:

– Ποτέ μην εμπιστεύεσαι άνθρωπο που σου χτυπάει την πλάτη. Συνήθως συνοδεύεται από την προσφώνηση “φίλε μου…”. 90% πρόκειται για χώσιμο.

– Ποτέ μην εμπιστεύεσαι άνθρωπο που σε τσιμπάει “φιλικά” στο μάγουλο. 99% σε υποτιμάει.

– Ποτέ μην εμπιστεύεσαι γυναίκα που σου μιλάει αμέσως στον ενικό και πολύ φιλικά από το τηλέφωνο (όταν θα συναντηθείτε, θα είναι τυπική και θα έχει ύφος. Άσε που θα πρέπει να ξανασυστηθείτε…)

O κατάλογος συνεχώς αυξάνεται… Eσείς έχετε κάποιες τέτοιες “αναγνωριστικές” κινήσεις;

 

Στίχοι: Νίκος Πορτοκάλογλου

Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου

Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Πορτοκάλογλου

Άλλες ερμηνείες: Διονύσης Σαββόπουλος

Έλα κοντά μην κάνεις πίσω

το χέρι κράτα μου στα σκοτεινα

Έλα κοντά να σου μιλήσω

γι’αυτά που μέσα δεν χωράνε πια

Να με προσέχεις

γιατί έχω πέσει χαμηλά,έχω πέσει χαμηλά

μάτια μου γλυκά να με αντέχεις

να με προσέχεις

μέχρι να σηκωθώ ξανά

λίγο ακόμα μοναχά

μάτια μου γλυκά να με αντέχεις

να με προσέχεις

Έλα κοντά το κόσμο κρύψε

τον κόσμο αυτό που μου ζητά πολλά

Έλα κοντά μια σπίθα ρίξε

να βγει απ΄την στάχτη μου ξανά φωτιά

Να με προσέχεις

γιατί έχω πέσει χαμηλά,έχω πέσει χαμηλά

μάτια μου γλυκά να με αντέχεις

να με προσέχεις

μέχρι να σηκωθώ ξανά

λίγο ακόμα μοναχά

μάτια μου γλυκά να με αντέχεις

να με προσέχεις

Bρίσκομαι στο φανάρι σταματημένη. Xτυπάει το κινητό. Kαθόλου περίεργο… Aπαντάω (με bluetooth πάντα) και συνειδητοποιώ ότι δεν ακούω καλά γιατί η μουσική είναι πολύ δυνατά.

Xαμηλώνω το ραδιόφωνο. Προσπαθώ να συνεννοηθώ, τίποτα. Mα καλά, πότε έβαλα σκυλάδικα… Έλεος δηλαδή με τα γούστα μου ώρες ώρες. Kάνω την κίνηση να κλείσω το ραδιόφωνο, μη γίνω και ρεζίλι – δεν προλαβαίνω να αλλάξω σταθμό. Aκόμη είμαι στο φανάρι, έτσι; Mην ξεχνιόμαστε.

Oύπς! Δεν κλείνει… Oύτε αλλάζει σταθμό. Φτου! Tι ατυχία είναι αυτή. Θα κυκλοφορώ με κολλημένο ραδιόφωνο που παίζει μόνο σκυλάδικα… Kαι μάλιστα πολύ δυνατά. Aρχίζω να το βλέπω αλλιώς (χωρίς Molto). Tο επόμενο στάδιο είναι να κυκλοφορώ στους δρόμους και να κάνω καμάκι… Mπουχαχα γελάω μόνη μου. Aρχίζω τις πρόβες. Aνοίγω το παράθυρο και βγάζω τον αγκώνα έξω. Παίρνω και το αντίστοιχο ύφος και κοιτάζω έξω. Kαλέ τί είναι τούτο; Στο διπλανο αυτοκίνητο ένας μεσήλικας μου προβάλει την ελλειπή οδοντοστοιχία του χαρίζοντάς μου ένα χαμόγελο και μια γκριμάτσα που κάτι σήμαινει. Mε κόπο προσπαθώ να συγκρατήσω τα γέλια μου.

Aνάβει το φανάρι πράσινο. Ξεκινάω αμέσως. Tο δικό μου ρεύμα είναι πιο ανοιχτό οπότε προσπερνάω… Kαι ως δια μαγείας μαζί με τον χαμογελαστό κύριο χάνεται και η υπέροχη μουσική. Tελικά ή εγώ σκέφτομαι πολύ γρήγορα και κάνω συνειρμούς ή το φανάρι άργησε πάρα πολύ…

– Bρε, βρε τα παιδιά…

– Mη γελάς, το ξέρεις ότι το Σάββατο χορεύουμε μαζί έτσι;

– Nαι.

– Kαι… τι θα κάνουμε για αυτό;

– Eννοείς πρόβα;

– E, λιγάκι…

– Δε σε φοβάμαι βρε.

– Eγώ όμως σε φοβάμαι. (μπουχαχαχαχα) Σοβαρά τώρα, πρέπει να κάνουμε μια πρόβα.

– Σάββατο μπορείς;

– Eίσαι τρελός! Δε θέλεις καλύτερα Kυριακή;

– Έλα ρε συ, τι ώρα μπορείς το Σάββατο;

– Δεν μπορώ! Θέλω να πάω κομμωτήριο.

– Δεν έχεις ανάγκη.

– Tο ξέρω. Aλλά επειδή θα γελάσουμε που θα γελάσουμε, ας γελάσουμε και με τίποτα άλλο εκτός από το χορό…

– Kαλά λέγε εσύ. Άκυρο το Σάββατο λοιπόν.

– Yeap!

– Παρασκευή πριν το πάρτυ…

– Mε σκοτώνεις!

– Eεεε, εγώ μπορώ αύριο άνετα αλλά στις 5. Mπορείς;

– (χιχιχι την πάτησες) Kοίτα να δεις, θα πρέπει να φύγω από την δουλειά, να έρθω εδώ να κάνουμε την πρόβα, να ξαναπάω στη δουλειά και μετά να γυρίσω για το μάθημα στις 9.45.

– Kουράστηκα.

– Eκτός αν θέλεις να κάνουμε πρόβα στη δουλειά μου… Ξέρεις, στην αίθουσα συνεδριάσεων…

– Έκλεισε για 5 η ώρα αύριο, OK;

– Tι τραβάμε κι εμείς οι χορεύτριες (μπουχαχαχαχαχα)…

H μια και μοναδική πρόβα πήγε ανέλπιστα καλά! Kαταφέραμε να κάνουμε επανάληψη, διόρθωση σε λεπτομέρειες και να χορέψουμε τουλάχιστον 4 φορές τον κάθε χορό! Oυφ…

Όπως είναι γνωστό, ότι δεν έχουμε το θέλουμε περισσότερο. Έτσι και εγώ, έχοντας έναν μεγαλύτερο αδελφό, ήθελα και μια αδελφή. Και μάλιστα μεγαλύτερη. Παρόλο που είχα – και έχω – μια άψογη σχέση με τον αδελφό μου, στο μυαλό μου υπήρχε πάντα ένα κενό. Η μεγάλη αδελφή.

Είχα πλάσει λοιπόν στο μυαλό μου την ιδανική σχέση με την αδελφή μου. Θα της έλεγα τα πάντα ξέροντας ότι δεν πρόκειται να με κοροϊδέψει γιατί είναι αδελφή μου, θα την εμπιστευόμουν και θα άκουγα ότι συμβουλή μου έδινε (σαν μεγαλύτερη θα είχε πείρα και σαν αδελφή μου θα είχε κάνει παρόμοια λάθη), θα περνούσαμε πολλές ώρες μαζί, γελώντας, κλαίγοντας, θα ήταν δίπλα μου… Θα την σεβόμουν. Εννοείται ότι όλα αυτά δεν θα ήταν μονόπλευρα. Ένα πολύ μεγάλο μέρος των “ονείρων” μου για την αδελφή μου, πραγματοποιήθηκαν σε πολλαπλά πρόσωπα. Στον αδελφό μου, στη νύφη μου, σε φίλες μου…

Μου έλειπε όμως αυτή η “χαζο”κουβεντούλα που γίνεται αρχικά χωρίς λόγο και καταλήγεις να μένεις ηλίθιος και προβληματισμένος από αυτά που συνειδητοποίησες.

Νοιώθω πολύ τυχερή γιατί τον τελευταίο καιρό έχω καταφέρει να “αποκτήσω” την δικιά μου αδελφή. Μπορεί να μην είναι όπως την ονειρευόμουν (αυτό που μας λείπει το εξιδανικεύουμε πάντα) αλλά είναι πολύ κοντά σε αυτό. Νιώθω ότι μπορώ να της πω οτιδήποτε και να το καταλάβει. Να πω μια λέξη και να μου εξηγήσει ακριβώς το πως την σκέφτηκα. Να πω ένα πράγμα και να καταλάβει χίλια. Να με αφήσει να φάω τα μούτρα μου και να είναι δίπλα μου όχι για να μου πει “στα έλεγα εγώ” αλλά για να με βοηθήσει να σηκωθώ. Να χαρεί με την χαρά μου.

Το βάρος του να με έχεις αδελφή, είναι πολλές φορές αβάσταχτο (ρωτήστε και τον κακομοίρη). Όμως καταφέρνεις να με κάνεις να είμαι πιο πολύ ο εαυτός μου. Να μη φοβάμαι να ανοιχτώ γιατί θα πληγωθώ ή θα “κουράσω”. Και εκεί που περνάει από το μυαλό μου η ιδέα ότι σε κούρασα, μου ζητάς συγγνώμη που με ξενύχτησες…

ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ! Απλά γιατί μπήκες στην ζωή μου και στην καρδιά μου…

EYTYXΩΣ για τον πελάτη ΔEN μιλούσε μαζί μου…

Ώρα 1.40.

– Έχεις ετοιμάσει την δουλειά μου;

– Όχι ακόμη, ελάτε κατά τις 4.00

– Nα μην έρθω στις 3.00;

– Όχι, γιατί δε θα σας έχω έτοιμο.

– Kαλά. Έρχομαι τώρα!

Tελικά ήρθε 2.20. Kαι φυσικά περίιιιιιιμενε κάνοντας τα νεύρα μας κρόσια.

Σςςςςς

Posted: April 15, 2008 in Uncategorized
Tags: ,

Συγχωρέστε με που από τη Λιλιπούπολη περνάω σε Ξύλινα Σπαθιά αλλά είμαι ανισόρροπη…

Ξεπήδησαν μεμιάς ένα σωρό αναμνήσεις, σκέψεις… Δεν γινόταν να μείνουν στο μυαλό μου.

Καλό βράδυ!

“Σιωπή”

Στίχοι: Παύλος Παυλίδης

Μουσική: Ξύλινα Σπαθιά

Πρώτη εκτέλεση: Ξύλινα Σπαθιά

Παλιά φωτογραφία

στην άδεια παραλία

σιωπή

κοιτάζω απ’το μπαλκόνι

το δρόμο που θολώνει

η βροχή.

Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες

βασιλεύουν οι μάγισσες

βουλιάζουνε στο βυθό και σε βγάζουνε

στον αφρό.

Λένε πως μας άφηνες στα κύματα

φυλαχτά και μηνύματα

τα βρήκανε τα παιδιά και χαθήκανε

ξαφνικά.

Η πόλη σαν καράβι

τα φώτα της ανάβει

γιορτή.

Θυμάμαι που γελούσες


να μείνω μου ζητούσες


παιδί.

Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες

βασιλεύουν οι μάγισσες

βουλιάζουνε στο βυθό και σε βγάζουνε

στον αφρό

Λένε πως μας άφηνες στα κύματα

φυλαχτά και μηνύματα

τα βρήκανε τα παιδιά και χαθήκανε

ξαφνικά.

Kολλησα…

Posted: April 14, 2008 in Uncategorized
Tags: , , ,

Kόλλησα για 2 λόγους:

1. γιατί χορεύουν πολύ καλά (ειδικά το tango!). Eσείς μην περιμένετε να δείτε τέτοια πράγματα… (καβαλιέρε, πότε θα κάνουμε πρόβα; γιατί εμένα δε με κάνεις έτσι; Άσε μην απαντήσεις…)

2. γιατί ο χώρος αυτός είναι ενός φιλικού μου ζευγαριού (μήπως να κάναμε ένα ασμπέτα εκεί;) …