Archive for May, 2008

Kοιτάζω το ρολόι πριν σβήσω τα φώτα… 3.40. Φτου! Πάλι θα σέρνομαι αύριο. Mήπως να υιοθετήσω το look του άυπνου; Για να σκεφτώ… Έχω κάποια πολύ επείγουσα δουλειά για αύριο; Mπα… Ωραία. Xαλαρά θα πάω. Kλείνω τα φώτα…

Nτριιιιιιν! Άμαν μας πιάσανε.

– Παρακαλώ…

– Aκόμη δεν ξεκίνησες;

– εεεε; Tι ώρα είναι;

– 6

– Kαι γιατί να ξεκινήσω τώρα; Θα μοιράσω το γάλα;

– Mαρίνα, σύνελθε

– Άχουουυυυ, δεν είμαι η Mαρίνα, έκανες λάθος.

– Συγγνώμη. Xίλια συγγνώμη.

– Mμμμ

Δέκα λεπτά μετά ξαναχτυπάει το τηλέφωνο. Bέβαια εγώ δεν κατάλαβα πόση ώρα πέρασε γιατί είχα ήδη κοιμηθεί.

– Παρακαλώ…

– Έχεις πάρα πολύ ωραία φωνή.

– Oρίστε; Ποιός είναι;

– Aυτός που σε ξύπνησε πριν.

– Kαι είναι ανάγκη να με ξυπνήσεις πάλι;

– Πρόλαβες να κοιμηθείς;

Kοιτάζω το ρολόι.

– Nαι, πρόλαβα.

Nτούπ! Για καλό και για κακό άφησα το τηλέφωνο ανοιχτό.

Mία ώρα μετά χτυπάει το κινητό.

– Mμμμμ

– Kαλημέρα! Yπναρού πάλι το ξενύχτησες εχθές;

Eυτυχώς, αυτό το τηλέφωνο το περίμενα.

– Πες μου τι ώρα είναι…

– 7.30 Έχεις λίγο χρόνο για χουζούρι.

– Eίμαι χάλια. Mε ξύπνησε ένας ηλίθιος…

– Eγώ;

– Όχι μωρέ. Στις 6.00 και είχε και όρεξη για κουβέντα.

– Kατάλαβα. Mπορείς να πας αργότερα στη δουλειά;

– Θα στείλω μήνυμα να πάω κατά τις 9.30.

– Άντε κοιμήσου. Kαλημέρα…

– Kαλημέρα. Eυχαριστώ.

… ουκ ανδρός σοφού, λέει, και είμαι σίγουρη γιαυτό γιατί το έψαξα στο google (μπουχαχα). Δεν λέει τίποτα για γυναίκες, πιθανόν γιατί οι γυναίκες πρέπει να κάνουν περισσότερες φορές το ίδιο λάθος για να αποδείξουν ότι δεν είναι σοφές. Και μη μου πει κανείς ότι οι αρχαίοι όταν έλεγαν ανδρός εννοούσαν ανθρώπου γενικά γιατί πολύ θα τσαντιστώ. Για τις γυναίκες δεν έδιναν δεκάρα. Αφήστε που αν το δεχτείτε αυτό, εμμέσως πλήν σαφώς (και αυτό στο google το έψαξα, με με περάσετε για καμιά ανίδεη) θα μου λέτε κατάμουτρα ότι είμαι … χαζή. Το θέλετε; Δεν το θέλετε πιστέψτε με! (Είπαμε διανύω περίοδο βλακείας)

Λοιπόν αφού, με δημοκρατικές διαδικασίες, αποφάσισα ότι οι γυναίκες πρέπει να κάνουν περισσότερες φορές το ίδιο λάθος για να αποδείξουν ότι δεν είναι σοφές, ξεκινάμε.

Την πρώτη φορά γέλασα.

Την δέυτερη φορά στενοχωρήθηκα.

Την τρίτη τσαντίστηκα.

Την τέταρτη έκλαψα.

Την πέμπτη… αει στα κομμάτι θα βάλω μυαλό!

Από τις μαυρίλες έπεσα στα λιβάδια με τις παπαρούνες. Ναι, ναι με τα μούτρα… Τα πάντα έγιναν ξαφνικά ρόδινα και η περίοδος της “βλακείας” επανήλθε. Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ περνάω πολύ καλά σε αυτή τη φάση (της βλακείας – ΕΙΠΑΜΕ).

Και εκεί που οδηγώ ζαλισμένη από το άρωμα της παπαρούνας – καλά δεν παίρνω και όρκο, μπορεί να ήταν το AXE chocolate που μύρισα, άντρες να το αγοράσετε… πιάνει – βλέπω μπροστά μου ένα αυτοκίνητο σχολής οδηγών. Τι πιο φυσιολογικό μεσημέρι Σαββάτου, θα μου πείτε. Και εγώ αυτό μου είπα αφού πρώτα σκέφτηκα τι πλάκα που θα είχε να έμπαινα κάποια στιγμή συνοδηγός σε αυτό το αυτοκίνητο. Ξέρετε έχω το συνήθειο να πατάω και εγώ φρένο μαζί με τον οδηγό… Όλο αυτό λοιπόν το έκανα εικόνα και αρχίζω να γελάω μόνη μου… Θυμήθηκα και τον φίλο μου που πάταγε συνεχώς το φρένο γιατί είχε πορωθεί με την μουσική και απορούσε τι έχει πάθει το αυτοκίνητο. Το μυαλό σου έπαθε χριστιανέ μου…

Που ήμουνα, α εκεί που γελούσα. Γελούσα λοιπόν μόνη μου. Χτυπάει το τηλέφωνο… Άντε τώρα να σου πω ότι οδηγώ κιόλας.

– Διασκεδάζουμε, διασκεδάζουμε;

– Τώρα αν σου πω όχι θα με πιστέψεις;

– Με τίποτα.

– Ε, λοιπόν διασκεδάζουμε.

– Μόνη, μόνη;

– Χμ… (Αν σου πω μόνη θα με περάσεις για τρελή, αν σου πω με παρέα θα μου σπάσεις τα νεύρα)  Μόνη.

– Ναι, καλά…

– Αι σιχτίρ χριστιανέ μου…

Που είναι βρε παιδιά οι παπαρούνες γιατί νιώθω μια ζαλάδα… (όχι τίποτα άλλο, δε μου αρέσουν και οι παπαρούνες…)

Το είχα ανάγκη. Έπεσα σε λήθαργο εχθές. Τελικά όχι τόσο νωρίς όσο θα ήθελα (κάποιες φορές πρέπει να κρατάμε τα προσχήματα – μην καρφωθούμε) αλλά ο ύπνος ήταν αναζωογονητικός. Για ένα δεκάλεπτο σκεφτόμουν, σκεφτόμουν… νομίζω βρήκα απαντήσεις. Ήμουν σίγουρη ότι θα τις θυμάμαι το πρωί όμως για έναν περίεργο λόγο παρόλο που δε θυμάμαι τις απαντήσεις, έχω την αίσθηση ότι όλα λύθηκαν. Αυτό έχει σημασία!

Ξύπνησα νωρίς και έχω ήδη κάνει αρκετά από τα πράγματα που ήθελα (υπάρχουν βέβαια πολύ περισσότερα στην αναμονή, αλλά εδώ είμαστε, θα τα κάνουμε). Μου κάνει εντύπωση που το τηλέφωνο δεν έχει χτυπήσει ακόμη. Άλλα Σάββατα που θέλω να κοιμηθώ, λυσσάνε από το πρωί… Και φυσικά αρχίζουν και χτυπάνε μόλις μείνω μόνη μου. Γιατί χριστιανέ μου; Άσε με να κοιμηθώ…

Τέλος πάντων… Μουσικούλα… Φακιόλι (μπουχαχαχαχα) και ξεκινάμε!

Αντέχω…

Posted: May 23, 2008 in Uncategorized
Tags:

Πήρες τις νύχτες σου τις καληνύχτες σου

χάθηκες μέσ’ τη βροχή

άφησες μια φωτογραφία για να μιλάμε μαζί

ότι παράτησες ειν’ όπως τ άφησες

όλα είναι ίδια εδώ

όλα βουλιάζουνε

όλα ρημάζουνε

πάντα στον ίδιο σκοπό

κι εγώ ακόμα εδώ.

Γύρω μου πρόσωπα κρύα κι απρόσωπα

απελπισμένες σιωπές

χάρτινα άσματα ροκ αποσπάσματα

απεγνωσμένες φωνές

βράδια ανόητα πάντα αυτονόητα

χάνονται μέσ’ τον καπνό

όνειρα ήπια χρόνια ερείπια

πάντα στον ίδιο σκοπό

κι εγώ ακόμα εδώ.

Αντέχω ακόμα μάτια μου

Αντέχω

Σε σένα ελπίζω μάτια μου

Μόνο εσένα έχω

Αντέχω ακόμα μάτια μου

Αντέχω

Μόνο για σένα μάτια μου

Μόνο για σένα αντέχω

Έρωτες διάφοροι μόνοι κι αδιάφοροι

σέρνονται δίχως μιλιά

η εγκατάλειψη σε επανάληψη

μια ιστορία παλιά

όλα είναι γνώριμα ίδια κι ανώριμα

πότε θα φύγω από δω

όλα τελειώνουνε όλα παγώνουνε

πάντα στο ίδιο σκοπό

κι εγώ ακόμα εδώ

Δεν μου συμβαίνει συχνά, το ξέρω. Ήθελα να οδηγήσω. Xωρίς προορισμό. Mπήκα στο αυτοκίνητο. Έκανα μια τεράστια βόλτα – μη με ρωτήσετε που, ειλικρινά δεν ξέρω – και κατέληξα στο αγαπημένο μου μέρος (σιγά μη σας το πω, να θέλετε να σας πηγαίνω εκεί;).

Για ένα μισάωρο ο αέρας φυσούσε στο πρόσωπό μου. Περίεργο για τις τόσο ηλιόλουστες ημέρες που διανύουμε. Eκεί ήμουν εγώ και εσύ. Δηλαδή εγώ και εγώ.

– Ποιά είναι τα σχέδια σου;

– Δεν έχω σχέδια. Ποτέ. Kαι το ξέρεις…

– Nαι, αλλά…

– Δεν έχει αλλά. H περίοδος χάριτος πέρασε. Πρέπει να κάνεις κάτι.

– Mπορούμε να αλλάξουμε κουβέντα;

– Nα αλλάξουμε αλλά κάποτε πρέπει να κατέβεις από το σύννεφο.

– Σήμερα θυμήθηκα τα λόγια του Aλμοδοβάρ «Δεν είναι ανάγκη να πετάς στα σύννεφα. Μπορείς να τα κάνεις να περπατάνε μαζί σου.»  δε θυμάμαι σε ποιά ταινία ήταν… Aλλά εγώ αυτό θέλω να κάνω.

– Aνοησίες…

Έπρεπε να επιστρέψω. Έπεσα στο κρεβάτι σαν ρομπότ.

Ξύπνησα έχοντας κάνει ένα κεφάλι σούπα.

Περίοδος προετοιμασίας για την παράσταση … (δε θα μιλήσω άλλο για χορό, αλήθεια).

Παρακολούθησα την  πρόβα μιας άλλης ομάδας. 5 κοπέλες. Εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους. Ανάμεσά τους μια παχουλή, μια πολύ κοντή, μια αλλοδαπή και 2 άλλες εκ των οποίων η μία έχει πολύ ωραίο σώμα. Τα κορίτσια τα ήξερα. Η χορογραφία ήταν βατή για όλους. Εγώ βέβαια ξέρετε ποιά παρακολουθούσα. Μου κάνει εντύπωση η θέληση αυτής της κοπέλας. Μου θυμίζει εμένα πολύ (ψώνιο…). Μόνο που εκείνη είναι μικρότερη και πιο ευαίσθητη. Έκανε κάθε τρέλα του χορογράφου χωρίς γκρίνια. Τα κατάφερνε κιόλας.

Φτάνουμε στο κλείσιμο (ο λόγος για τον οποίο παρακολούθησα την πρόβα). Ο χορογράφος είχε φανταστεί κάτι αρκετά βάρβαρο. Είχε όμως προβλέψει την ιδιαιτερότητα της κοπέλας και “έστησε” το κλείσιμο πάνω της, βάζοντάς την να κάνει κάτι πολύ πιο ήπιο. Μέχρι εδώ καλάααα.

Η συζήτηση φτάνει στα ρούχα. Αμέσως τον λόγο παίρνει η κοπέλα με το ωραίο σώμα.

– Να βάλουμε σορτάκι.

Εγώ γουρλώνω τα μάτια. Δεν μπορεί να σοβαρολογεί… Περιμένω την αντίδραση της “δικιάς” μου.

Χαμογελάει απλά.

– Εσύ, αν θες να βάλεις βερμούδα!

Το αίμα μου έφτασε στο κεφάλι. Η παράσταση αυτή δεν είναι μια απλή χορογραφία που κάνουμε χαβαλέ. (στην αποκριάτικη, έτσι είχα λειτουργήσει εγώ, είχα βάλει βερμούδα, αλλά εγώ είμαι άλλο και η χορογραφία ήταν για την πλάκα μας) Είναι επίσημα τα πράγματα. Δεν μπορείς υποτιμάς έτσι τον άλλο, επειδή εσύ θες να βάλεις σορτσάκι.

Η “δικιά” μου δε μίλησε. Κατάλαβα από το βλέμμα της όμως ότι στενοχωρήθηκε γιαυτό που είναι. Ο χορογράφος είπε ότι δεν είναι ώρα για να αποφασίσουν τα ρούχα και συνέχισαν την πρόβα. Εγώ βγήκα από την αίθουσα. Στο διάδρομο πετυχαίνω την “δικιά” μου με μια φίλη της η οποία δεν ήθελε και εκείνη να βάλει σόρτς.

Δ (η δικιά μου): Ξέρεις, το κλείσιμο που κάνω εγώ ειμαι διαφορετικό

– Το φαντάστηκα. Και εγώ φοβάμαι να το κάνω…

Δ: Στενοχωρήθηκα με τα ρούχα. Δε θέλω να σας πάρω στο λαιμό μου αλλά δεν μπορώ να βγω έτσι στη σκηνή.

– Ούτε εγώ θέλω να βάλω σορτς

Δ: Αλήθεια; Γιατί εγώ μπορώ να προτείνω, εφόσον έχω άλλο κλείσιμο, να βάλω κάτι διαφορετικό.

– όχι. μη μου το κάνεις αυτό. Δεν θέλω να βάλω ούτε εγώ σόρτς.

Περιττό να σας πω ότι ήμουν έτοιμη να την αγκαλιάσω…