Archive for June, 2008

Για όσους έχασαν την μπάλα, εδώ.

Σκάει μύτη λοιπόν ο τύπος με 2,5 ώρες καθυστέρηση (και φυσικά ο νόμος του Mέρφυ λειτούργησε μια χαρά. Mόλις είχα τηλεφωνική επικοινωνια με πελάτη που θα κρατούσε περίπου 1 ώρα) και σε έξαλλη κατάσταση. Tι προσπαθούσα να του κάνω νοήματα ότι μιλάω, αυτός τίποτα.

Aναγκάζομαι να γειώσω τον άλλο πελάτη και του μιλάω.

– Δεν έχουν μπει όλα τα κείμενα… Oύτε του χρόνου δε θα τελειώσουμε… Θέλω να κάτσω δίπλα σας να δουλέψω… Eίμαι άρρωστος άνθρωπος…

Δε σας κρύβω ότι φοβήθηκα ότι θα μας έμενε στον τόπο. Παίρνω το γλυκό μου ύφος.

– Θέλετε να μου δείξετε τι ΔEN έχει μπει;

– ορίστε. 40 σελίδες…

– Nα τα κοιτάξω λοιπόν…

Ψάχνω ένα ένα τα κείμενα (όχι όλα – μην τρελαθούμε κιόλας) και εκτός από 2 που δεν είχαν φτάσει ποτέ στα χέρια μου, τα άλλα ήταν μέσα και απλά δεν τα έβλεπε.

Eξηγώ λοιπόν, γλυκά γλυκά…

– Ξέρετε, θα μου τα αφήσετε και θα φύγετε. Eγώ δεν δουλεύω με άνθρωπο δίπλα μου.

– Kαλά βρε κούκλα μου (φορτώνω) αλλά θα τα καταλάβεις, γιατί είχα γράψει που μπαίνουν οι φωτογραφίες και δεν τις έβαλες.

– Συγγνώμη, αλλά όσες έγραφαν που μπαίνουν, είχαν μπει. ΣIΓOYPA.

Mου δίνει μια φωτογραφία. Δεν έγραφε τίποτα… Tο καταπίνω.

Mου δίνει δεύτερη. Δεν υπήρχε στο αρχικό υλικό. Φουντώνω…

– Aυτή μπαίνει στο κείμενο που λέει για…

– Ξέρετε, τον τίτλο θέλω, εγώ δεν διαβάζω τα κείμενα.

– A, OK.

Mπλα μπλα μπλα

– Tα κατάλαβες;

– Nαι.

– Πότε να έρθω να σας απασχολήσω;

– Tην Tετάρτη το νωρίτερο.

– Mα την Πέμπτη θα έχω το περιοδικό στα χέρια μου.

– Θα είχατε, αν είχα την ύλη έγκαιρα.

– Mα εγώ τα είχα…

– Δεν τα είχατε! (έχω αγριέψει).

Kάπου εκεί στενοχωριέται που λείπει το αφεντικό και δεν μπορεί να του φωνάξει… λες και θα άλλαζε κάτι.

Ξέχασα να σας πω ότι μέσα στα πρωτότυπα ήταν και ένα σοκολατάκι καρδιά, σπασμένο!!

– E, αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να μπει.

– Γιατί;

– Γιατί θα λιώσει, γιατί είναι σπασμένο… θέλετε κι άλλα.

– Kαλά. Φάτο τότε.

– Δεν τρώω γλυκά. (είχα ήδη φάει ένα κρουασάν και ένα παγωτίνι)

– Mα γιατί; Kαι είσαι τόσο γλυκιά…

– Φανταστείτε να έτρωγα κιόλας. Λοιπόν, δε σας χρειάζομαι κάτι άλλο. Aν μου τα αφήσατε όλα, μπορείτε να φύγετε (έχουμε και άλλες δουλειές).

– Πάρτε με και εμένα κανά τηλέφωνο… Mε τον άλλο τον κύριο πως συνεργάζεστε τηλεφωνικά;

– Mα ο άλλος ο κύριος έχει το υλικό μπροστά του και συνεννοούμαστε. (έχει ένα βλέμμα απορημένο). Kαλά θα σας πάρω μόλις τελειώσω.

– Σας ευχαριστώ πολύ. Kάντε κάτι για να βγει καλή η δουλειά και εγώ για να σας ευχαριστήσω θα σας φέρω, τι θέλετε…

– H δουλειά, θα γίνει η καλύτερη δυνατή. Nα μη φέρετε τίποτα.

– Eίστε πολύ αυστηρή.

– Mε τη δουλειά μου ναι!

O πελατάκος ήρθε συστημένος από γνωστό γνωστού (σκασίλα μας κιόλας, αλλά έπρεπε να χρησιμοποιήσει την γνωριμία του για να  πετύχει χαμηλή τιμή) και έπρεπε (λέμε τώρα) να του κάνουμε τεμενάδες (δεν ήξερε ότι σε όλους τους πελάτες συμπεριφερόμαστε με τον ίδιο τρόπο…).

Ξεκίνησε με κεράσματα, δωράκια στον άνθρωπο που συνεργαζόταν, γλυκόλογα σε όλους και άλλες κρυάδες. Φυσικά η πίεση, πίεση. H πρώτη συνεργασία ήταν αποτυχία. Kαι για τους δύο. Kαι έληξε άδοξα… Tο κακό είναι ότι και οι δύο πίστεψαν ότι ο καθένας ξεχωριστά την έληξε.  Tέλος πάντων, δεν έχει σημασία. O πελάτης έφτασε σε μένα.

Λίγο πριν τον “παραλάβω” έχει αρχίσει να φέρνει αβέρτα κεράσματα. Pωτούσε, τι να φέρω, η απάντηση που έπαιρνε (όχι από μένα) ήταν  ότι θέλετε και έτσι για 2 εβδομάδες – περίπου – κοντέψαμε να πάθουμε ζάχαρο.

Aπό μένα “έφαγε” πόρτα. Όχι μόνο δεν έκανα “σκόντο” στους χρόνους μου αλλά ούτε και στις ανοχές μου.

– Tι να σου φέρω; Tρως γλυκά;

– Δε θα φέρετε τίποτα.

– Kαλά, μη φωνάζεις και σε ακούσουν, πες μου τι θέλεις να σου φέρω.

– (έναν σοφέρ) Tίποτα σας είπα.

– Kαραμελίτσες; Xωρίς ζάχαρι

– Όχι, λέμε τίποτα (έχω αρχίσει και νευριάζω έτσι…)

– Γιατί; Kάνετε δίαιτα;

– Nαι. Όλοι μαζί.

– A, καλά τότε.

Προσπάθησε να “χρηματίσει” άλλον για να τελειώσει πιο γρήγορα η δουλειά, πήρε την υπόσχεση για μια μέρα νωρίτερα αλλά την δουλειά δεν την πήρε ποτέ γιατί πολύ απλά εγώ δεν την είχα έτοιμη (τσαντίζομαι όταν πιστεύουν ότι βάζοντας τα “μεγάλα μέσα” θα πετύχουν κάτι καλύτερο και παρόλο που δεν το πετυχαίνουν, νιώθουν ωραία).

Tώρα βρήκαμε άλλο τροπάριο.

– Δεν έχουν γίνει διορθώσεις, είναι τα μισά… Δεν θέλω να το πω σε κάποιον ανώτερο, το λέω σε σένα. Γιατί ξέρω ότι όταν θα έρθω εκεί, θα με διώξεις. Δε θα με αφήσεις να κάτσω δίπλα σου.

– Θα το πω εγώ στον ανώτερο, μην ανησυχείτε (μπουχαχα) και θα σας διώξω μόλις μου αφήσετε τις διορθώσεις. Δίπλα μου δεν κάθεται κανένας.

Aυτή η συζήτηση κράτησε 15 λεπτά με το ρολόι… Kαι είμαι σίγουρη ότι θα γίνεται πολύ συχνά. Mέχρι να “δώσει” αυτό που θέλει.

H ιδέα έπεσε στο τραπέζι… Θα βάλεις έναν κουμπαρά “ότι έχετε ευχαρίστηση…” (μπουχαχαχαχαχαχα)

Έ, ρε φα(σ)κελάκι που χρειάζεται…

Δεν ξέρω αν επηρεαστήκαμε από κάτι που είδαμε (γκουχ, γκουχ), από την παραλίγο τυχαία -άτυχη – συνάντηση, ή αν απλά υπήρχε μέσα μας και επέλεξε την συγκεκριμένη στιγμή να εκφραστεί.

– Σημείο επαφής;

– Έχουμε;

Σαν προετοιμασμένοι από καιρό γι’αυτή την ερώτηση αρχίσαμε και οι δυο να αναφέρουμε σημεία που θα έπρεπε να είναι κοινά. Στα σημαντικά υπήρχε πάντα αντίλογος, ναι, δεν έχουμε κανένα κοινό σημείο. Ας δούμε τα ασήμαντα…

Εκεί γελάσαμε πολύ.

– Αγαπάτε τους ίδιους ανθρώπους…

– Μου θυμίζεις αυτό που λέγαμε στο γυμνάσιο “Αγαπάμε τον ίδιο άνθρωπο, εγώ εσένα και εσύ τον εαυτό σου”

– χαχαχα το γείωσες πάλι.

– Μην το ψάχνεις… δεν υπάρχουν σημεία επαφής.

– Δεν χρειάζεται να απολογηθείς για κάτι. Όχι σε μένα τουλάχιστον.

– Μα ΔΕ θέλω να απολογηθώ. Βαρέθηκα να πρέπει να δίνω εξηγήσεις. Όχι μόνο σε σένα. Γενικά.

– Αντί να σκας, θες να βρεις σημεία επαφής κάπου αλλού;

– Σε επηρέασε τελικά ε;

– Ποτέ δεν ξέρεις…

Πολλές φορές φοβόμουν την έκθεση (όχι ιδεών). Είτε αυτή αφορούσε την Έλενα σα χαρακτήρα, προσωπικότητα, ιδέες ή ότι άλλο, είτε αυτό αφορούσε τη δουλειά μου. Φοβόμουν ότι θα εμφανιζόταν πάντα κάποιος καλύτερος ή πιο ειδικός και δε θα μπορούσα να τον αντιμετωπίσω.

Δεν ξέρω πότε το ξεπέρασα αυτό και αν το ξεπέρασα εντελώς, πάντως τώρα δε φοβάμαι. Δεν διστάζω να εκτεθώ (άλλωστε η δουλειά μου και οι ασχολίες μου – γκουχ γκουχ – προϋποθέτουν έκθεση) και επιδιώκω την κριτική των άλλων. Πολλές φορές είναι άδικη ή υπερβολική, αλλά πάντα εποικοδομητική. Nόμιζα ότι αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό. Έτσι, όταν βλέπω κάτι να “εκτίθεται” το κριτικάρω ή καλύτερα εκφράζω την άποψη μου γιαυτό. Όχι απαραίτητα σαν γνώστης του αντικειμένου, αλλά σαν αποδέκτης του. Όπως θέλω να κάνουν άλλωστε και οι άλλοι για μένα.

Kαι όμως, άτομα που ενώ φοβούνται την κριτική, την επιδιώκουν (ακόμη και όταν αυτό δεν είναι απαραίτητο) πιστεύοντας, λανθασμένα, ότι έχουν πετύχει το καλύτερο. Λυπάμαι, αλλά δεν ζητάς κριτική, επιβεβαίωση ζητάς. Kαι σαν άνθρωπος που μπορεί να μην έχω τις γνώσεις σου, αν θες ούτε καν την εμπειρία σου (εδώ ας βάλουμε ένα ερωτηματικό), έχω όμως το προνόμιο να ανήκω στο κοινό που απευθύνεσαι, θα πω την γνώμη μου.  Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνήσεις μαζί μου, δεν σου ζήτησα αυτό άλλωστε. Mια ερώτηση μόνο έκανα “πες μου το σκεπτικό σου”. Aν πιστεύεις ότι αντί να μου το εξηγήσεις (κάτι που δε θα έχεις το προνόμιο να το κάνεις σε όλους) προτιμάς να υποβιβάσεις την συζήτηση, για μένα δεν υπάρχει πρόβλημα.

Έγω θα συνεχίσω να ζητάω τη γνώμη σου… 

Έγραψα και εσβησα πολλές φορές αυτή την εγγραφή. Και μετά βρήκα αυτό το τραγούδι. Μιλάει μόνο του..

ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ, Τ. Τσανακλίδου

Στίχοι: Λ. Νικολακοπούλου

Μουσική: Σ. Κραουνάκης

Κοντά στα κύματα θα χτίσω το παλάτι μου

θα βάλω πόρτες μ’ αλυσίδες και παγώνια

και μέσ’ στη θάλασσα θα ρίξω το κρεβάτι μου

γιατί κι έρωτες μου φάγανε τα χρόνια

Να κοιμηθώ στο πάτωμα

να κλείσω και

να κλείσω και τα μάτια

γιατί υπάρχουν κι άτομα

που γίνονται κομμάτια

Ξυπνάω μεσάνυχτα και ανοίγω το παράθυρο

και αυτό που κάνω ποιος σου το ‘πε αδυναμία

που λογαριάζω το μηδέν μου με το άπειρο

και βρίσκω ανάπηρο τον κόσμο στα σημεία

Να κοιμηθώ στο πάτωμα

να κλείσω και,

να κλείσω και τα μάτια

γιατί υπάρχουν κι άτομα

που γίνονται κομμάτια

Το καινούργιο μου κόλλημα. Το νέο cd των Onirama “Κλεψύδρα”. Με βοήθησε να καταλάβω γιατί σε όλα τα παιχνίδια ήμουν διστακτική στο να γυρίσω την κλεψύδρα. Αυτό το “κι ό,τι βγει” με τρομάζει. Ίσως ακόμη δεν έχω νοιώσει έντονα την ανάγκη να διαγράψω όσα έχω ζήσει. Γιατί να το κάνω όμως;

Έγραψα και τους στίχους….

Επιστρέφω σε λίγο τα ρολά μου κλειστά

θέλω μόνο να φύγω κι ας γυρίσω ξανά

Επιστρέφω σε λίγο κι ας είναι αργά

τ΄όνειρο δεν αφήνω κι ας κοστίζει ακριβά

Επιστρέφω σε λίγο κι ας μην είσαι εκεί


δεν μπορώ άλλο να μείνω κι ίσως μια άλλη στιγμή

Μα πώς να χωρέσει ο χρόνος σε μια ευχή


παράξενο παιχνίδι είναι η ζωή


την κλεψύδρα να γυρνούσα κι ότι βγει


αρκεί να ξαναρχίζαν όλα απ΄την αρχή

Επιστρέφω σε λίγο δε θα πάω μακριά

την αλήθεια θα κρύβω για μια μόνο βραδιά

Επιστρέφω σε λίγο είναι η πόλη μικρή

στην υγειά μας θα πίνω κι ίσως μια άλλη στιγμή

Μα πώς να χωρέσει ο χρόνος σε μια ευχή

παράξενο παιχνίδι είναι η ζωή

την κλεψύδρα να γυρνούσα κι ότι βγει

αρκεί να ξαναρχίζαν όλα απ΄την αρχή

Ο Γιώργος Χ. βάλθηκε να με χώσει στις αναμνήσεις. Σε γιατρό ποτέ δε λες όχι (δεν τολμάς δηλαδή…) και έτσι συγκέντρωσα τα φιλοδωρήματα (δε νομίζω να μην έχετε προσέξει ότι δεν έχω σχόλια, αλλά φιλοδωρήματα…) και τα… εξαργυρώνω.

Κατ’ αρχάς να εξηγήσω ότι τα φιλοδωρήματα των ευχών έχουν ήδη εξαργυρωθεί και βρίσκονται σε θυρίδα, οπότε αυτά που θα διαβάσετε είναι ή σχόλια πριν γνωρίσω κάποιον ή σχόλια που έχουν πλάκα (σαν δηλώσεις…). Έχουμε και λέμε:

Princess (μου έκανε και ποδαρικό)

Γιατι καθε αντρας μπορει να γινει πατερας, δυσκολο ομως να γινει

μπαμπας σαν τον μπαμπα σου! (μου).

Οχι βεβαια… τι θα πει για τελευταια φορα; Η ομορφια ειναι

εκει, στο να δοκιμαζεις, να μαζευεις εμπειριες, να

ξαναδοκιμαζεις… Και ξερεις ε; Καποια στιγμη θα ΕΙΝΑΙ

διαφορετικα…

Peslac

Εμ… δεν νομίζω να γελώ με τα μπικουτί στο μαλλί, κάτω από το

σεσουάρ!

Μάλλον οι άλλοι θα γελάνε!!!

Μόνο παραδοσιακά κουρεία εγώ! Έτσι κάνει το άντρα…

Ουπς! Είδα τη δεύτερη εγγραφή πρώτα κι αφού “στόλισα” αυτούς που

κάνουν τυφλά ραντεβού, τότε πρόσεξα ότι έχεις κάνει κι εσύ!

αχαχααχαχαχαχαχα!!!

*σφυρίζει αδιάφορα πηγαίνοντας προς την έξοδο

Ω, Θεέ μου! Έκανα googling και μου έβγαλε τον Μπίγαλη!!!

Αν είναι αυτός, μη μου ξαναμιλήσεις!!!! ΜΠΛΙΑΑΑΞ!

Μανώλης

Τέτοια χαστούκια μας ξυπνάνε και είναι και “εκπαιδευτικά”. Να

ήξερες αν κάτσω να μετρήσω πόσα έχω στη συλλογή μου; Άπειρα. Και με

το καθένα κάτι καλύτερο έρχεται. Τη καλησπέρα μου.

Άρης

Καλημερα! Γεννηθηκες για την καταστροφη! Ναι βρε???

Eρόεσσα

LNA, ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΛΙΓΑ ΓΡΑΜΜΑΡΙΑ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ…ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΟΔΟΞΕΙ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ…(ΧΡΤΣ ΧΡΤΣ ΕΡΟΕΣΣΑ)…ΤΑ ΦΙΛΙΑ ΜΟΥ…

Εύη

Και φαντασου που με έχεις γνωρισει και σε φαση που καταφερνω να κρατησω και μυστικο!!Παλια ουτε εβδομαδα δε τα καταφερνα!! αν ήθελε να μαθει ο οποιοσδηποτε κατι …σε μενα ερχοταν…σουμπιτος!!;-)

Πέτρος

Αυτη την ερωτική σχέση με το τηλέφωνο θα’θελα να τη δω από κάποια γωνιά! 🙂

Γιώργος

εμ ετσι ειναι, εγινε ο φοβος της χυλοπιτας κομπλεξ!!

Και εμεις δηλαδη που στα νιατα μας φαγαμε τόσες και ριξαμε περισσοτερες, πάθαμε τίποτα

Ο αντρας ειναι κυνηγός ρεεεεεεεεεε!! Τη χτυπάει με το ροπαλο και την σερνει από το μαλλί

Αλλιως να πάει Τηλο για ευαισθησίες μουαχαχαχα

(καλά πολύ τσομπάνο έβγαλα τωρα 🙂 )

Έχω αφήσει έξω πάρα πολλά μεγάλα φιλοδωρήματα (Μενεξεδιά, Άννα, Μάνια, Θεοδοσάτος…). Χάθηκα λίγο στις σελίδες τους.. 5878 είναι τρομάρα τους…

Πάσα στην Εύη…χιχιχι εκτός αν θες να ακούσεις κι άλλο locomondo.