Archive for June, 2008

Πολλές φορές φοβόμουν την έκθεση (όχι ιδεών). Είτε αυτή αφορούσε την Έλενα σα χαρακτήρα, προσωπικότητα, ιδέες ή ότι άλλο, είτε αυτό αφορούσε τη δουλειά μου. Φοβόμουν ότι θα εμφανιζόταν πάντα κάποιος καλύτερος ή πιο ειδικός και δε θα μπορούσα να τον αντιμετωπίσω.

Δεν ξέρω πότε το ξεπέρασα αυτό και αν το ξεπέρασα εντελώς, πάντως τώρα δε φοβάμαι. Δεν διστάζω να εκτεθώ (άλλωστε η δουλειά μου και οι ασχολίες μου – γκουχ γκουχ – προϋποθέτουν έκθεση) και επιδιώκω την κριτική των άλλων. Πολλές φορές είναι άδικη ή υπερβολική, αλλά πάντα εποικοδομητική. Nόμιζα ότι αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό. Έτσι, όταν βλέπω κάτι να “εκτίθεται” το κριτικάρω ή καλύτερα εκφράζω την άποψη μου γιαυτό. Όχι απαραίτητα σαν γνώστης του αντικειμένου, αλλά σαν αποδέκτης του. Όπως θέλω να κάνουν άλλωστε και οι άλλοι για μένα.

Kαι όμως, άτομα που ενώ φοβούνται την κριτική, την επιδιώκουν (ακόμη και όταν αυτό δεν είναι απαραίτητο) πιστεύοντας, λανθασμένα, ότι έχουν πετύχει το καλύτερο. Λυπάμαι, αλλά δεν ζητάς κριτική, επιβεβαίωση ζητάς. Kαι σαν άνθρωπος που μπορεί να μην έχω τις γνώσεις σου, αν θες ούτε καν την εμπειρία σου (εδώ ας βάλουμε ένα ερωτηματικό), έχω όμως το προνόμιο να ανήκω στο κοινό που απευθύνεσαι, θα πω την γνώμη μου.  Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνήσεις μαζί μου, δεν σου ζήτησα αυτό άλλωστε. Mια ερώτηση μόνο έκανα “πες μου το σκεπτικό σου”. Aν πιστεύεις ότι αντί να μου το εξηγήσεις (κάτι που δε θα έχεις το προνόμιο να το κάνεις σε όλους) προτιμάς να υποβιβάσεις την συζήτηση, για μένα δεν υπάρχει πρόβλημα.

Έγω θα συνεχίσω να ζητάω τη γνώμη σου… 

Έγραψα και εσβησα πολλές φορές αυτή την εγγραφή. Και μετά βρήκα αυτό το τραγούδι. Μιλάει μόνο του..

ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ, Τ. Τσανακλίδου

Στίχοι: Λ. Νικολακοπούλου

Μουσική: Σ. Κραουνάκης

Κοντά στα κύματα θα χτίσω το παλάτι μου

θα βάλω πόρτες μ’ αλυσίδες και παγώνια

και μέσ’ στη θάλασσα θα ρίξω το κρεβάτι μου

γιατί κι έρωτες μου φάγανε τα χρόνια

Να κοιμηθώ στο πάτωμα

να κλείσω και

να κλείσω και τα μάτια

γιατί υπάρχουν κι άτομα

που γίνονται κομμάτια

Ξυπνάω μεσάνυχτα και ανοίγω το παράθυρο

και αυτό που κάνω ποιος σου το ‘πε αδυναμία

που λογαριάζω το μηδέν μου με το άπειρο

και βρίσκω ανάπηρο τον κόσμο στα σημεία

Να κοιμηθώ στο πάτωμα

να κλείσω και,

να κλείσω και τα μάτια

γιατί υπάρχουν κι άτομα

που γίνονται κομμάτια

Το καινούργιο μου κόλλημα. Το νέο cd των Onirama “Κλεψύδρα”. Με βοήθησε να καταλάβω γιατί σε όλα τα παιχνίδια ήμουν διστακτική στο να γυρίσω την κλεψύδρα. Αυτό το “κι ό,τι βγει” με τρομάζει. Ίσως ακόμη δεν έχω νοιώσει έντονα την ανάγκη να διαγράψω όσα έχω ζήσει. Γιατί να το κάνω όμως;

Έγραψα και τους στίχους….

Επιστρέφω σε λίγο τα ρολά μου κλειστά

θέλω μόνο να φύγω κι ας γυρίσω ξανά

Επιστρέφω σε λίγο κι ας είναι αργά

τ΄όνειρο δεν αφήνω κι ας κοστίζει ακριβά

Επιστρέφω σε λίγο κι ας μην είσαι εκεί


δεν μπορώ άλλο να μείνω κι ίσως μια άλλη στιγμή

Μα πώς να χωρέσει ο χρόνος σε μια ευχή


παράξενο παιχνίδι είναι η ζωή


την κλεψύδρα να γυρνούσα κι ότι βγει


αρκεί να ξαναρχίζαν όλα απ΄την αρχή

Επιστρέφω σε λίγο δε θα πάω μακριά

την αλήθεια θα κρύβω για μια μόνο βραδιά

Επιστρέφω σε λίγο είναι η πόλη μικρή

στην υγειά μας θα πίνω κι ίσως μια άλλη στιγμή

Μα πώς να χωρέσει ο χρόνος σε μια ευχή

παράξενο παιχνίδι είναι η ζωή

την κλεψύδρα να γυρνούσα κι ότι βγει

αρκεί να ξαναρχίζαν όλα απ΄την αρχή

Ο Γιώργος Χ. βάλθηκε να με χώσει στις αναμνήσεις. Σε γιατρό ποτέ δε λες όχι (δεν τολμάς δηλαδή…) και έτσι συγκέντρωσα τα φιλοδωρήματα (δε νομίζω να μην έχετε προσέξει ότι δεν έχω σχόλια, αλλά φιλοδωρήματα…) και τα… εξαργυρώνω.

Κατ’ αρχάς να εξηγήσω ότι τα φιλοδωρήματα των ευχών έχουν ήδη εξαργυρωθεί και βρίσκονται σε θυρίδα, οπότε αυτά που θα διαβάσετε είναι ή σχόλια πριν γνωρίσω κάποιον ή σχόλια που έχουν πλάκα (σαν δηλώσεις…). Έχουμε και λέμε:

Princess (μου έκανε και ποδαρικό)

Γιατι καθε αντρας μπορει να γινει πατερας, δυσκολο ομως να γινει

μπαμπας σαν τον μπαμπα σου! (μου).

Οχι βεβαια… τι θα πει για τελευταια φορα; Η ομορφια ειναι

εκει, στο να δοκιμαζεις, να μαζευεις εμπειριες, να

ξαναδοκιμαζεις… Και ξερεις ε; Καποια στιγμη θα ΕΙΝΑΙ

διαφορετικα…

Peslac

Εμ… δεν νομίζω να γελώ με τα μπικουτί στο μαλλί, κάτω από το

σεσουάρ!

Μάλλον οι άλλοι θα γελάνε!!!

Μόνο παραδοσιακά κουρεία εγώ! Έτσι κάνει το άντρα…

Ουπς! Είδα τη δεύτερη εγγραφή πρώτα κι αφού “στόλισα” αυτούς που

κάνουν τυφλά ραντεβού, τότε πρόσεξα ότι έχεις κάνει κι εσύ!

αχαχααχαχαχαχαχα!!!

*σφυρίζει αδιάφορα πηγαίνοντας προς την έξοδο

Ω, Θεέ μου! Έκανα googling και μου έβγαλε τον Μπίγαλη!!!

Αν είναι αυτός, μη μου ξαναμιλήσεις!!!! ΜΠΛΙΑΑΑΞ!

Μανώλης

Τέτοια χαστούκια μας ξυπνάνε και είναι και “εκπαιδευτικά”. Να

ήξερες αν κάτσω να μετρήσω πόσα έχω στη συλλογή μου; Άπειρα. Και με

το καθένα κάτι καλύτερο έρχεται. Τη καλησπέρα μου.

Άρης

Καλημερα! Γεννηθηκες για την καταστροφη! Ναι βρε???

Eρόεσσα

LNA, ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΛΙΓΑ ΓΡΑΜΜΑΡΙΑ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ…ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΟΔΟΞΕΙ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ…(ΧΡΤΣ ΧΡΤΣ ΕΡΟΕΣΣΑ)…ΤΑ ΦΙΛΙΑ ΜΟΥ…

Εύη

Και φαντασου που με έχεις γνωρισει και σε φαση που καταφερνω να κρατησω και μυστικο!!Παλια ουτε εβδομαδα δε τα καταφερνα!! αν ήθελε να μαθει ο οποιοσδηποτε κατι …σε μενα ερχοταν…σουμπιτος!!;-)

Πέτρος

Αυτη την ερωτική σχέση με το τηλέφωνο θα’θελα να τη δω από κάποια γωνιά! 🙂

Γιώργος

εμ ετσι ειναι, εγινε ο φοβος της χυλοπιτας κομπλεξ!!

Και εμεις δηλαδη που στα νιατα μας φαγαμε τόσες και ριξαμε περισσοτερες, πάθαμε τίποτα

Ο αντρας ειναι κυνηγός ρεεεεεεεεεε!! Τη χτυπάει με το ροπαλο και την σερνει από το μαλλί

Αλλιως να πάει Τηλο για ευαισθησίες μουαχαχαχα

(καλά πολύ τσομπάνο έβγαλα τωρα 🙂 )

Έχω αφήσει έξω πάρα πολλά μεγάλα φιλοδωρήματα (Μενεξεδιά, Άννα, Μάνια, Θεοδοσάτος…). Χάθηκα λίγο στις σελίδες τους.. 5878 είναι τρομάρα τους…

Πάσα στην Εύη…χιχιχι εκτός αν θες να ακούσεις κι άλλο locomondo.

Για όσους έφυγαν νωρίς… 😦

Το Σαββατοκύριακο αυτό έπρεπε να συμβούν πολλά.

Είχα βάλει όρο στον εαυτό μου να ηρεμήσω για να μην χάσω τον έλεγχο και αντιδράσω υπερβολικά. Ήξερα ότι είχα δίκιο (συνήθως βάζω ένα ερωτηματικό αλλά τώρα δεν κόλλαγε ρε γμτ) και δεν ήθελα να το χάσω λόγω λάνθασμένης αντίδρασης.

Ξεκίνησα από το Σάββατο τη φασίνα. Έπρεπε να ξεκαθαρίσω τους λογαριασμούς μου με τα ντουλάπια. Η επίθεση ήταν πολύπλευρη. Πετούσα με τέτοια ένταση ότι δεν θα χρειαζόμουν πια, που κάποια στιγμή απόρησα. Που κρύβονταν τόσα πράγματα ή μήπως ήταν πάντα εκεί αλλά εγώ δεν τα έβλεπα; Όπως και να είχε τώρα πια βρίσκονταν σε σακούλες.

– Θα κατεβάσω εγώ τα σκουπίδια. Να μη σου πω ότι θα τα πάω εγώ στη χωματερή… Να είμαι σίγουρη ότι θα καταστραφούν. Δε θα ξαναγυρίσουν.

Η Κυριακή με βρήκε λίγο πιο χαλαρή… Είχα σχέδια που τελικά δε βγήκαν όπως τα θέλαμε αλλά δεν πειράζει. Το απόγευμα συνειδητοποίησα ότι τα χρονικά περιθώρια στενεύουν και εγώ ακόμη δεν είχα ηρεμήσει εντελώς. Σχέδιο φασίνα νούμερο 2: Ξεκαθάρισμα στον υπολογιστή… πως μαζεύτηκαν τόσες δουλειές; Ήταν όμως σχετικά εύκολη η ομαδοποίηση… Τα υπόλοιπα έγιναν στον αυτόματο.

Ούπς! Τι είναι αυτά; Και άλλα ντουλάπια με ζητούν απεγνωσμένα για ξεκαθάρισμα. Αυτή τη φορά πάλεψα λίγο με τις αναμνήσεις… Ευχάριστες οι περισσότερες. Όχι, όχι αυτά δεν θα πεταχτούν. Θα μπουν στο χρονοντούλαπο και που ξέρεις; μπορεί να φέρουν ξανά αναμνήσεις και άτομα.

Κατέληξα να χαλαρώνω με την αγαπημένη μου μουσική, ένα ποτάκι και το μαξιλάρι μου.

Μπαίνω σε αρντάν mode και φεύγω…

Kάποιος μου κάνει πλάκα, δεν εξηγείτε αλλιώς… Για το φονικό καμία συζήτηση (τι να πούμε άλλωστε), αλλά για όλα (που εντελώς συμπτωματικά “σκάνε” σήμερα) τα άλλα θα ψάξουμε να βρούμε μια δικαιολογία (την πιο ηλίθια κατά προτίμηση) για να επιβεβαιώσουμε την ακαταλληλότητά μας. Tα χάπια μου…

Τα παλιά τα χρόνια (δεν τα θυμάμαι, μην αρχίσετε τις ερωτήσεις) ερχόταν η προξενήτρα και αναλάμβανε όλη τη δουλειά. Επαγγελματικές δουλειές όχι βλακείες…

Αργότερα ερχόντουσαν οι (μεγάλοι σε ηλικία) κοινοί γνωστοί και φίλοι. Αυτοί πλησιάζουν τους γονείς.

– Ξέρεις, έχω ένα καλό παιδί που ψάχνει για νύφη, θες να τον γνωρίσουμε στην κόρη σου;

Έρχεται η μαμά, διστακτικά.

– ΟΧΙ.

Κάποιες φορές δεν γινόταν καν η ερώτηση.

– Αύριο θα έρθει ένας κύριος (μαμα μου…) στη δουλειά για να φτιάξετε κάτι. Κοίτα να είσαι στις ομορφιές σου.

– Γιατί καλέ, κάθε μέρα δεν είμαι όμορφη;

– Ναι, αλλά αύριο είναι ειδική περίπτωση (με κλείσιμο ματιού)

(για αυτή την περίπτωση θα γίνει ειδική εγγραφή)

Ακολουθούν οι φίλοι.

– Ξέρεις, μου έκαναν ένα προξενιό και ντρέπομαι να πάω μόνη μου έρχεσαι για παρέα;

Αυτό το “ραντεβού” το διασκέδασα όσο δε φαντάζεστε. Αν ποτέ θέλετε να καταστρέψετε προξενιό, σας παρακαλώ καλέστε με…

Όλα αυτά είναι μεν αστεία, αλλά είχαν μια βάση. Τον έβλεπες τον άλλο (υπήρχε αυτό το suspens, ειδικά αν και εκείνος ήταν θύμα και δεν γούσταρε το σκηνικό, περνούσες καλά, αν πάλι εκείνος ήθελε υπήρχε ένα θέμα, αλλά το ξεπερνούσε σύντομα), μιλούσατε… Τα σύγχρονα προξενιά γίνονται μέσω sites. Και δεν κάνω πλάκα. Μιλώντας με άτομα μικρότερης ηλικίας, όλα πλέον γνωρίζονται μέσω myspace, msn, facebook κ.λ.π. Όταν είναι όλα σίγουρα και “μιλημένα” βγαίνουν και ένα ραντεβού… Αλήθεια, ποιά η διαφορά με παλαιότερα που “αγόραζαν” νύφες βλέποντας μια φωτογραφία; Και μετά αναρωτιέμαι γιατί χάθηκε το φλέρτ…

Συνάντηση στο δρόμο με φίλο ιερέα.

– Εσένα πότε θα σε παντρέψω;

– Καλέ, γιατί τέτοια βιασύνη;

– Ε, τι; πρέπει.

– Δεν πρέπει τίποτα. Έχω καιρό ακόμη.

– Πόσο χρονών είσαι;

– (φτου! αυτή την ερώτηση δεν ήθελα να την ακούσω) 33

– Είσαι σε ηλικία γάμου.

– Συγγνώμη κιόλας αλλά δεν….

– Θα σου βρούμε και ένα καλό παιδί (αρχίζω και φουντώνω) μπορεί να γίνει και ιερέας (μπούμ)…

– Ε, τι λέτε τώρα; Εγώ να γίνω παπαδιά; Αυτό είναι ανέκδοτο.

– Μα γιατί;

– Ε, κάτι ξέρω για να το λέω.

Την συζήτηση παρακολουθεί η μαμά η οποία ευτυχώς δεν έχει πει λέξη. Μισή ώρα αργότερα, στο σούπερ μάρκετ…. μίλησε. (σιγά μην κρατιόταν)

– Γιατί καλέ δε θες να γίνεις παπαδιά;

– Θα μου πάρεις κουβαδάκια;

– Ορίστε;

– Κουβαδάκια.

– Τι κουβαδάκια; Γιατί;

– Για την παραλία

(ετοιμάζω εγγραφή – ιστορική αναδρομή στα “προξενιά”)

Πριν λίγες ημέρες παρακολούθησα την σχολική παράσταση του δημοτικού που πηγαίνει η ανιψιά μου. Αρχικά παρακολουθούσα χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Όμως για τις ανάγκες της “φωτογράφισης” βρέθηκα κοντά σε ένα ηχείο και θέλοντας και μη άκουγα καλύτερα τις παιδικές φωνούλες. Tο έργο ήταν του Γιάννη Ξανθούλη. “Tύμπανο, τρομπέτα κόκκινα κουφέτα”.

H όλη ιστορία μιλούσε για το τραγούδι της χαράς και της αγάπης που χάθηκε, σκορπίστηκε (τι είναι ζάχαρι να σκορπιστεί; ατάκα από την παράσταση) και το τύμπανο και η τρομπέτα έψαχναν να βρουν κάποιον που να το ξέρει. “Όπλο” τους και δύναμή τους, τα κόκκινα κουφέτα που τους έδιναν αστείρευτη χαρά (προσπάθησα να ζητήσω από την τρομπέτα να μου δώσει μερικά, αλλά δεν….)

Πέρασαν από τις εγγονές της Kοκκινοσκουφίτσας που όμως αγαπούσαν μόνο τον εαυτό τους και η μόνη τους έγνοια ήταν να μαζέψουν χρήματα, πέρασαν από τους μηχανικούς που έχτιζαν τις πολυκατοικίες και έκρυψαν τον ήλιο γιατί δεν τον χρειάζονταν πια, πέρασαν από μια πόλη γεμάτη μηχανές που είχαν φτιάξει οι άνθρωποι και τώρα πια όλα λειτουργούσαν μηχανικά. Zήτησαν βοήθεια από την πανσέληνο, που βλέπει από ψηλά τα πάντα και τελικά βρήκαν μια γιαγιά να κεντάει και να σιγοτραγουδάει το τραγούδι της χαράς.

Σε αρκετά σημεία συγκινήθηκα. Kαι δεν ήμουν η μόνη. Πολλοί από τους γονείς είδαν τον εαυτό τους, ανάμεσα σε αυτούς που είχαν “κλέψει” το τραγούδι της χαράς. Ανάμεσά τους είδα και έναν μπαμπά. Φανερά ταλαιπωρημένο που για να μπορέσει να δει την παράσταση είχε ξεκινήσει νωρίς το μεσημέρι από την Λάρισα και έπρεπε να επιστρέψει αργά το βράδυ.

– Mπαμπά, θες να σου δώσω και άλλα κόκκινα κουφέτα για το ταξίδι; Γιατί κάτι μου λέει ότι τα έφαγες όταν ερχόσουν. Mάααατς!

Σκέψου κάτι…

Posted: June 13, 2008 in Uncategorized
Tags:

Αφού με βλέπεις, γυαλίζει το μάτι μου. Μπορείς να μη με τσιγκλάς;

Δε φτάνει που είσαι λάθος 1000% προσπαθείς να κρυφτείς κιόλας. Θέλει να κρυφτεί η π… αλλά η χαρά δεν την αφήνει, λέει ο λαός και έχει απόλυτο δίκιο.

Aφού ξέρεις ότι θα το μάθω. Aργά ή γρήγορα, θα φανεί. Eίναι θέμα ημερών.

Θα σε αφήσω το ΣK να σκέφτεσαι. Aλλά σκέψου κάτι καλό, σε παρακαλώ. Γιατί αν δε σκεφτείς, εγώ μετά δεν θα φέρω καμία ευθύνη για την εξέλιξη.