Archive for June, 2008

Για όσους έφυγαν νωρίς… 😦

Το Σαββατοκύριακο αυτό έπρεπε να συμβούν πολλά.

Είχα βάλει όρο στον εαυτό μου να ηρεμήσω για να μην χάσω τον έλεγχο και αντιδράσω υπερβολικά. Ήξερα ότι είχα δίκιο (συνήθως βάζω ένα ερωτηματικό αλλά τώρα δεν κόλλαγε ρε γμτ) και δεν ήθελα να το χάσω λόγω λάνθασμένης αντίδρασης.

Ξεκίνησα από το Σάββατο τη φασίνα. Έπρεπε να ξεκαθαρίσω τους λογαριασμούς μου με τα ντουλάπια. Η επίθεση ήταν πολύπλευρη. Πετούσα με τέτοια ένταση ότι δεν θα χρειαζόμουν πια, που κάποια στιγμή απόρησα. Που κρύβονταν τόσα πράγματα ή μήπως ήταν πάντα εκεί αλλά εγώ δεν τα έβλεπα; Όπως και να είχε τώρα πια βρίσκονταν σε σακούλες.

– Θα κατεβάσω εγώ τα σκουπίδια. Να μη σου πω ότι θα τα πάω εγώ στη χωματερή… Να είμαι σίγουρη ότι θα καταστραφούν. Δε θα ξαναγυρίσουν.

Η Κυριακή με βρήκε λίγο πιο χαλαρή… Είχα σχέδια που τελικά δε βγήκαν όπως τα θέλαμε αλλά δεν πειράζει. Το απόγευμα συνειδητοποίησα ότι τα χρονικά περιθώρια στενεύουν και εγώ ακόμη δεν είχα ηρεμήσει εντελώς. Σχέδιο φασίνα νούμερο 2: Ξεκαθάρισμα στον υπολογιστή… πως μαζεύτηκαν τόσες δουλειές; Ήταν όμως σχετικά εύκολη η ομαδοποίηση… Τα υπόλοιπα έγιναν στον αυτόματο.

Ούπς! Τι είναι αυτά; Και άλλα ντουλάπια με ζητούν απεγνωσμένα για ξεκαθάρισμα. Αυτή τη φορά πάλεψα λίγο με τις αναμνήσεις… Ευχάριστες οι περισσότερες. Όχι, όχι αυτά δεν θα πεταχτούν. Θα μπουν στο χρονοντούλαπο και που ξέρεις; μπορεί να φέρουν ξανά αναμνήσεις και άτομα.

Κατέληξα να χαλαρώνω με την αγαπημένη μου μουσική, ένα ποτάκι και το μαξιλάρι μου.

Μπαίνω σε αρντάν mode και φεύγω…

Kάποιος μου κάνει πλάκα, δεν εξηγείτε αλλιώς… Για το φονικό καμία συζήτηση (τι να πούμε άλλωστε), αλλά για όλα (που εντελώς συμπτωματικά “σκάνε” σήμερα) τα άλλα θα ψάξουμε να βρούμε μια δικαιολογία (την πιο ηλίθια κατά προτίμηση) για να επιβεβαιώσουμε την ακαταλληλότητά μας. Tα χάπια μου…

Τα παλιά τα χρόνια (δεν τα θυμάμαι, μην αρχίσετε τις ερωτήσεις) ερχόταν η προξενήτρα και αναλάμβανε όλη τη δουλειά. Επαγγελματικές δουλειές όχι βλακείες…

Αργότερα ερχόντουσαν οι (μεγάλοι σε ηλικία) κοινοί γνωστοί και φίλοι. Αυτοί πλησιάζουν τους γονείς.

– Ξέρεις, έχω ένα καλό παιδί που ψάχνει για νύφη, θες να τον γνωρίσουμε στην κόρη σου;

Έρχεται η μαμά, διστακτικά.

– ΟΧΙ.

Κάποιες φορές δεν γινόταν καν η ερώτηση.

– Αύριο θα έρθει ένας κύριος (μαμα μου…) στη δουλειά για να φτιάξετε κάτι. Κοίτα να είσαι στις ομορφιές σου.

– Γιατί καλέ, κάθε μέρα δεν είμαι όμορφη;

– Ναι, αλλά αύριο είναι ειδική περίπτωση (με κλείσιμο ματιού)

(για αυτή την περίπτωση θα γίνει ειδική εγγραφή)

Ακολουθούν οι φίλοι.

– Ξέρεις, μου έκαναν ένα προξενιό και ντρέπομαι να πάω μόνη μου έρχεσαι για παρέα;

Αυτό το “ραντεβού” το διασκέδασα όσο δε φαντάζεστε. Αν ποτέ θέλετε να καταστρέψετε προξενιό, σας παρακαλώ καλέστε με…

Όλα αυτά είναι μεν αστεία, αλλά είχαν μια βάση. Τον έβλεπες τον άλλο (υπήρχε αυτό το suspens, ειδικά αν και εκείνος ήταν θύμα και δεν γούσταρε το σκηνικό, περνούσες καλά, αν πάλι εκείνος ήθελε υπήρχε ένα θέμα, αλλά το ξεπερνούσε σύντομα), μιλούσατε… Τα σύγχρονα προξενιά γίνονται μέσω sites. Και δεν κάνω πλάκα. Μιλώντας με άτομα μικρότερης ηλικίας, όλα πλέον γνωρίζονται μέσω myspace, msn, facebook κ.λ.π. Όταν είναι όλα σίγουρα και “μιλημένα” βγαίνουν και ένα ραντεβού… Αλήθεια, ποιά η διαφορά με παλαιότερα που “αγόραζαν” νύφες βλέποντας μια φωτογραφία; Και μετά αναρωτιέμαι γιατί χάθηκε το φλέρτ…

Συνάντηση στο δρόμο με φίλο ιερέα.

– Εσένα πότε θα σε παντρέψω;

– Καλέ, γιατί τέτοια βιασύνη;

– Ε, τι; πρέπει.

– Δεν πρέπει τίποτα. Έχω καιρό ακόμη.

– Πόσο χρονών είσαι;

– (φτου! αυτή την ερώτηση δεν ήθελα να την ακούσω) 33

– Είσαι σε ηλικία γάμου.

– Συγγνώμη κιόλας αλλά δεν….

– Θα σου βρούμε και ένα καλό παιδί (αρχίζω και φουντώνω) μπορεί να γίνει και ιερέας (μπούμ)…

– Ε, τι λέτε τώρα; Εγώ να γίνω παπαδιά; Αυτό είναι ανέκδοτο.

– Μα γιατί;

– Ε, κάτι ξέρω για να το λέω.

Την συζήτηση παρακολουθεί η μαμά η οποία ευτυχώς δεν έχει πει λέξη. Μισή ώρα αργότερα, στο σούπερ μάρκετ…. μίλησε. (σιγά μην κρατιόταν)

– Γιατί καλέ δε θες να γίνεις παπαδιά;

– Θα μου πάρεις κουβαδάκια;

– Ορίστε;

– Κουβαδάκια.

– Τι κουβαδάκια; Γιατί;

– Για την παραλία

(ετοιμάζω εγγραφή – ιστορική αναδρομή στα “προξενιά”)

Πριν λίγες ημέρες παρακολούθησα την σχολική παράσταση του δημοτικού που πηγαίνει η ανιψιά μου. Αρχικά παρακολουθούσα χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Όμως για τις ανάγκες της “φωτογράφισης” βρέθηκα κοντά σε ένα ηχείο και θέλοντας και μη άκουγα καλύτερα τις παιδικές φωνούλες. Tο έργο ήταν του Γιάννη Ξανθούλη. “Tύμπανο, τρομπέτα κόκκινα κουφέτα”.

H όλη ιστορία μιλούσε για το τραγούδι της χαράς και της αγάπης που χάθηκε, σκορπίστηκε (τι είναι ζάχαρι να σκορπιστεί; ατάκα από την παράσταση) και το τύμπανο και η τρομπέτα έψαχναν να βρουν κάποιον που να το ξέρει. “Όπλο” τους και δύναμή τους, τα κόκκινα κουφέτα που τους έδιναν αστείρευτη χαρά (προσπάθησα να ζητήσω από την τρομπέτα να μου δώσει μερικά, αλλά δεν….)

Πέρασαν από τις εγγονές της Kοκκινοσκουφίτσας που όμως αγαπούσαν μόνο τον εαυτό τους και η μόνη τους έγνοια ήταν να μαζέψουν χρήματα, πέρασαν από τους μηχανικούς που έχτιζαν τις πολυκατοικίες και έκρυψαν τον ήλιο γιατί δεν τον χρειάζονταν πια, πέρασαν από μια πόλη γεμάτη μηχανές που είχαν φτιάξει οι άνθρωποι και τώρα πια όλα λειτουργούσαν μηχανικά. Zήτησαν βοήθεια από την πανσέληνο, που βλέπει από ψηλά τα πάντα και τελικά βρήκαν μια γιαγιά να κεντάει και να σιγοτραγουδάει το τραγούδι της χαράς.

Σε αρκετά σημεία συγκινήθηκα. Kαι δεν ήμουν η μόνη. Πολλοί από τους γονείς είδαν τον εαυτό τους, ανάμεσα σε αυτούς που είχαν “κλέψει” το τραγούδι της χαράς. Ανάμεσά τους είδα και έναν μπαμπά. Φανερά ταλαιπωρημένο που για να μπορέσει να δει την παράσταση είχε ξεκινήσει νωρίς το μεσημέρι από την Λάρισα και έπρεπε να επιστρέψει αργά το βράδυ.

– Mπαμπά, θες να σου δώσω και άλλα κόκκινα κουφέτα για το ταξίδι; Γιατί κάτι μου λέει ότι τα έφαγες όταν ερχόσουν. Mάααατς!

Σκέψου κάτι…

Posted: June 13, 2008 in Uncategorized
Tags:

Αφού με βλέπεις, γυαλίζει το μάτι μου. Μπορείς να μη με τσιγκλάς;

Δε φτάνει που είσαι λάθος 1000% προσπαθείς να κρυφτείς κιόλας. Θέλει να κρυφτεί η π… αλλά η χαρά δεν την αφήνει, λέει ο λαός και έχει απόλυτο δίκιο.

Aφού ξέρεις ότι θα το μάθω. Aργά ή γρήγορα, θα φανεί. Eίναι θέμα ημερών.

Θα σε αφήσω το ΣK να σκέφτεσαι. Aλλά σκέψου κάτι καλό, σε παρακαλώ. Γιατί αν δε σκεφτείς, εγώ μετά δεν θα φέρω καμία ευθύνη για την εξέλιξη.

Σίγουρα δεν είμαι ο άνθρωπος που θα παρηγορήσει. Δεν μπορώ. Το ξέρω ότι είναι λάθος, είναι χαζό αλλά δεν μπορώ να παρηγορήσω κάποιον που περνάει δύσκολα. (Μεταξύ μας ούτε εμένα μου αρέσουν τα λόγια παρηγοριάς).

Μπορώ με μεγάλη ευκολία να γίνω ο καραγκιόζης που θα σε κάνει να ξεχαστείς στη δύσκολη στιγμή. Μπορώ να είμαι δίπλα σου, να σου κρατάω το χέρι, αλλά λόγο παρηγοριάς δε θα σου πω. Δεν είναι ότι δε στενοχωριέμαι. Απλά δε μπορώ τα λόγια. Μου ακούγονται τόσο ψεύτικα και υποκριτικά…

Κοιτάζω λίγο πίσω μου. Ναι, τις πιο δύσκολες στιγμές τις πέρασα… γελώντας. Ή με φίλους που με έκαναν να ξεχνιέμαι. Δε θα ξεχάσω, ένα βράδυ όταν σχεδόν με απήγαγαν για να πάμε σινεμά. Δεν ήθελα, δεν άντεχα. Και όμως πήγα. Και ακολούθησε φαγητό. Και γέλασα… Πέρασα καλά. Στην επιστροφή, τα προβλήματα δεν είχαν φύγει. Ήμουν όμως εγώ πιο δυνατή.

Πόσα ξενύχτια έχω περάσει στη δουλειά που ούτε καν τα κατάλαβα γιατί ήταν κάποιος εκεί δίπλα να πει μια κουβέντα, μια βλακεία. Είτε ως παρουσία, είτε ως τηλέφωνο…

Πολλές φορές μπορεί να έχω παρεξηγηθεί γιαυτή μου την… απάθεια. Όμως εσύ -ευτυχώς – το ξέρεις. Ξέρεις ότι ακόμη και στο διάδρομο ενός νοσοκομείου μπορείς να γελάσεις χωρίς να σκέφτεσαι τι θα πει ο κοσμος. Δε θα σου πω λόγια παρηγοριάς. Έχουμε κάνει μυστική συμφωνία… Θυμάσαι;