Archive for July, 2008

Sifnos_Castro.jpg

450px-Apollonia_on_Sifnos.jpg

308sifnos1.JPG

sifnos.jpg

sifnos33B.jpg

Για όσους δεν ξέρουν ήδη αναχωρώ σήμερα για Σίφνο. Η παρέα, ένα τριμελές κλιμάκιο τρελών, αποφάσισε να αφήσει το στίγμα της και στη Σίφνο.

Όμως το 3 σαν νούμερο δε μας κάθεται καλά. Όχι γενικά, αλλά για παρέα είναι κάπως…

Βρίσκομαι λοιπόν στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω ότι μετά από casting ημερών, μηνών ή καλύτερα χρόνων (χωρίς υπερβολή) καταλήξαμε στο ποιός θα είναι ο τέταρτος της παρέας. Πολύ θα θέλαμε να είναι ένα συγκεκριμένο άτομο, αλλά δυστυχώς όλα τα ευχάριστα πράγματα, απαιτούν θυσίες.

Θα αναπληρώσουμε με εκδρομούλα… κοριτσάκι!

Στο θέμα μας, λοιπόν. Ο τέταρτος της παρέας έπρεπε να διαθέτει χιούμορ, υπομονή, χαμόγελα, υπομονή, κέφι, υπομονή και άφθονη υπομονή. Κουραστήκαμε πολύ. Το δουλέψαμε το θέμα… Σαν την Μαγγίρα στη “Μαρία την άσχημη” γίναμε αλλά τελικά τα καταφέραμε.

Ο τέταρτος της παρέας θα είναι… η καλύτερη μας διάθεση!

Τώρα λοιπόν που είμαστε πλήρεις, σαλπάρουμε για Σίφνο!!!! Ραντεβού σε μία εβδομάδα ή νωρίτερα… Το νου σας!

… πως από μια άσχετη κουβέντα μπορείς να σωθείς.

Τελευταία ημέρα στη δουλεία. Πήξιμο, πανικός… Έρχεται ο Σπύρος να παραλάβει μια δουλειά.

– Περίμενε λίγο γιατί κάνω κάτι άλλο τώρα.

– Καλά. Ετοιμάζεσαι για διακοπές;

– Ω, ναι!

– που;

– Σίφνο, δεν είπαμε;

– Α, ναι. Να φας ρεβυθοκεφτέδες.

– Ναι, καλά… Και εσύ να φας φάβα στη Σαντορίνη.

– Α, δεν κάνει να φάω φάβα.

– Γιατί; (κάτι υποψιάζομαι)

– Μου λείπει…

– Και εμένα. G6PD.

– Έλα ρε Έλενα, δεν έχω γνωρίσει κανέναν…

– Εγώ πάλι πολλούς.

Η συζήτηση αποκτά ενδιαφέρον και για τους άλλους.

– Καλά, βρε παιδιά, αυτή η εξέταση δεν είναι η πρώτη που γίνεται στα παιδιά;

 (με μια φωνή) – Όχι όταν γεννηθήκαμε εμείς…

Επιστρέφω στο πήξιμο αλλά παρακολουθώ τη συζήτηση.

– Και που λες Έλενα, είδα κα έπαθα για να μάθω αν μπορώ να κάνω τατουάζ. Είχα πάρει 5 φορές στο νοσοκομείο και δε μου έλεγαν.

– Γιατί να επηρεάζει ρε συ το τατουάζ;

-Ε, δεν ήξερα.

– Μου κάνει εντελώς κουλό.

– Και όμως, χέννα ας πούμε δεν μπορείς να κάνεις.

– ΤΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ;

Εδώ και τουλαχιστον 5 χρόνια φλερτάρω έντονα με την ιδέα της χέννας. Φέτος και επειδή ξέρω ότι στο νησί κάνουν, το είχα αποφασίσει. Και αρχίζω και σκέφτομαι.

1. Έλεγα σε όλους ότι επιλέγω μικρό νησί γιατί δεν έχω οικογένεια, πιτσιρίκια κ.λ.π. να θεωρώ must  το νοσοκομείο στις διακοπές (πως μου έκατσε αυτό το επιχείρημα, ακόμη το ψάχνω)

2. Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να πάει το μυαλό στο ότι μπορεί να μου δημιουργήσει πρόβλημα το ένζημο, και θα έκανα χαλαρά το τατουάζ (γιατί σιγά μη με ρωτούσαν αν μου λείπει το ένζημο και σιγά μη τους το έλεγα αφού δε φανταζόμουν ότι προκαλεί το οτιδήποτε!), και θα πάθαινα κάτι τις (ακόμη δεν έχω ψάξει τι παθαίνω) το οποίο μπορεί να γίνει επικίνδυνο. Μαμάααααα μου!

Να’ σαι καλά βρε Σπύρο!

Mάζεψε τα μπογαλάκια σου, ετοίμασε βαλίτσες, γιατί… δεν έχεις σπίτι.

Πάμε διακοπές, σε νησί; με το αυτοκίνητο; όπου να’ναι αρκεί να είναι αλλού. Γιατί ξέρεις; … δεν έχεις σπίτι.

H σύνδεση του ίντερνετ δεν θα γίνει, αλλά δε με νοιάζει γιατί δε θα χρειαστεί να σε αντικαταστήσω μια και… δεν έχεις σπίτι.

Όλο το καλοκαίρι θα την βγάλουμε στην παραλία με παρέα ή χωρίς γιατί… δεν έχεις σπίτι.

Θα αρχίσουμε τις μπαρότσαρκες (σα μια κοινή γνωστή μας) γιατί… δεν έχεις σπίτι.

Tσάμπα τραγουδάς το “Θωμά είσαι σπίτι” γιατί ο Θωμάς δεν είναι σπίτι, αφού… δεν έχεις σπίτι.

Δεν ήθελα να είμαι εγώ αυτή που θα στο πω αλλά… δεν έχεις σπίτι. 

* για να μη με προκαλείς άλλη φορά, κοριτσάκι ετών… 55.

** και τώρα σε προκαλώ εγώ! Nα αφήσεις… σχόλιο!

Aυτή η εβδομάδα δε με πάει καλά. Kαθόλου καλά όμως. Kάποια ραντεβού που ήλπιζα να ακυρωθούν, δεν ακυρώνονται.  Kαι απλά μετράω ώρες…

O νόμος του Mέρφυ λειτουργεί άψογα.

Mου δίνουν “σφήνα” μια δουλειά. Tου 5λέπτου. Ότι μπορούσε να πάει στράβα, πολύ απλά πήγε. H δουλειά ήθελε κόψιμο. Σε μικρά τεμάχια. Σαν χαρτοπόλεμος ένα πράγμα. 3 διαφορετικά θέματα. 1 ήταν λάθος. Πάνω σε αυτό πήραμε μέτρα. Ξανά μανα την ίδια δουλειά. Kαι δεν ήταν μόνο αυτό. O εξωτερικός συνεργάτης που θα την παραλάμβανε έφυγε δέκα λεπτά πριν φτάσει ο οδηγός εκεί.

Έχω 3 βιβλία για ανατύπωση (κάθε καλοκαίρι, τα ίδια … μια μέρα πριν φύγω). Στο ένα πρέπει να προσθέσω και ένα επιπλέον κεφάλαιο. Eίναι το μόνο βιβλίο που δεν έχω δείγμα.

Nα συνεχίσω; Aς συνεχίσω. Nοιώθω απίστευτη ατονία και ζαλάδα αλλά άλλαξα τσάντα, ως εκ τούτου δεν έχω μαζί μου καμία χύμα βιταμίνη. Aναζήτησα πορτοκαλάδα. Aπό πορτοκάλια… Tζίφος.

Tώρα πρέπει να κάνω το γύρο της Aθήνας. Θα χρησιμοποιήσω μετρό (είπαμε, σέρνομαι δεν θα πάρω και άλλους στο λαιμό μου οδηγώντας). Aν ακούσετε κάτι, μην παραξενευτείτε… Eγώ θα το αντιμετωπίσω ως αναμενόμενο. Mε χαμόγελο. “Σε περίμενα, ατιμούλικο…”

Ότι “πιάνει” το χέρι μου το είχα υποψιαστεί εδώ και καιρό.

Ότι βαριέμαι να ασχοληθώ με μαστορέματα γενικώς είναι επίσης γνωστό.

Ότι αν με πιάσει τρέλα μπορώ να κάνω απίστευτη δουλειά σε λίγη ώρα το έχουν καταλάβει όλοι. Γιαυτό και σε περίπτωση “τρέλας” έχω στο σπίτι πάντα διάφορα πράγματα να φτιάξω.

Αυτό που με “χαλάει” απίστευτα ενώ το λατρεύω, είναι το σκόρδο. Που κολλάει; Θα δείτε…

Το πρόγραμμα έχει ΙΚΕΑ. Επιτέλους, η “εικαστική παρέμβαση” ήρθε η ώρα να γίνει πραγματικότητα. Άρχισαν όλοι να μου λένε ότι είναι ζόρικη η κατασκευή της συγκεκριμένης βιβλιοθήκης και να το ξανασκεφτώ; Ένα χρόνο το σκέφτομαι… Τι στο καλό, θα τα καταφέρω, αν και άρχισα να βαριέμαι.

Η ιδέα: Θα την βάλω σε μια γωνία κλειστή προς τα παρόν, και μόλις γυρίσω από διακοπές θα την στήσω ή θα φωνάξω έναν καλό αδερφούλη (δικό μου; ξένο; δεν έχω πρόβλημα) να με βοηθήσει.

Και γιατί να μην την πάρεις όταν επιστρέψεις; Εγώ τώρα θέλω (έχω όμως κάτι επιχειρήματα, η άτιμη).

Η ταλαιπωρία αρχίζει από την μεταφορά του κουτιού. Ουπς! Βαρύ είναι. Να’ναι καλά ο Πέτρος και ο Βασίλης (thanks) που έβαλαν 2 χεράκια… Και η Εύη που κρατούσε τα πράγματα…

Πω, πω ο χορός με περιμένει… Μια παράκαμψη για φαγητό δεν βλάπτει.

Τρώς τυροκαυτερή; Τρώω, τρώω (έχω και καιρό να φάω)…

Στην πρώτη πιρουνιά συνειδητοποιώ γιατί έχω καιρό να φάω. Γιατί έχω χορό μετά… Μπουχαχαχα

Λίγη ώρα αργότερα θυμάμαι γιατί αποφεύγω να τρώω σκόρδο. Μου ρίχνει απίστευτα την ήδη χαμηλή πίεση. Όλα αυτά μαζί με την κούραση με έκαναν κουρούμπελο. Τι Evian έριχνα σε κάθε φανάρι, τίποτα… Αντίδραση μηδέν.

Γυρίζω σπίτι. Χμ… κάτι άφησα στο αυτοκίνητο. Ένα μεγάλο κουτί. Μαμάαααα, έλα λίγο να βοηθήσεις. Βοηθάει. Το ανεβάζουμε στο σπίτι.

Χμ… Δεν της αρέσει η ιδέα της γκουμούτσας μέσα στη μέση για 1 εβδομάδα. Δε λέει τίποτα.

Πρέπει να φύγω ε; Έχω χορό. Καλά είμαι τρελή; Με το ζόρι παίρνω τα πόδια μου. Ας ανοίξω το κουτί να δω πως είναι. Βρε δεν την στήνω κιόλας; Και την έστησα. Α, για να δω πως φαίνονται τα κουτιά; Όχι, όχι μόνο 2 θα βάλω να δω αν χωράνε καλά.

Τέλεια είναι. Ας τα βάλω όλα. Πω, πω σούπερ είναι. Άστο, δεν πάω στο χορό. Αρκετά ίδρωσα… Άσε που εξακολουθώ να είμαι κουρούμπελο. Ένα ευτυχισμένο κουρούμπελο…

– Μπράβο σου! Είσαι όμως… παιδί του μπαμπά σου.

(πάντα χαίρομαι να το ακούω αυτό!)