Archive for September, 2008

Γράφω, σβήνω, γράφω, σβήνω εδώ και πολύ ώρα να γράφω κάτι για δικαιολογήσω την επιλογή. Δε γράφω τίποτα.

Όταν το πρωτοάκουσα λάτρεψα την μελωδία. Mε ταξίδευε σε γνώριμα μονοπάτια. Λάτρεψα τον ρυθμό του. Aπίθανα κοψίματα για έναν υπέροχο χορό. O στίχος απλά ήρθε και έδεσε.

Λίγο πριν φύγω για διακοπές σε μια πολύ μικρή κατηφόρα, πατάω λίγο απότομα το φρένο. Γλύστρησα… Περισσότερο τρόμαξα. Πρέπει να βάλω αέρα στα λάστιχα. Τόσοι μου το λένε κάθε μέρα. Κοιτάζω τα λάστιχα. Αμ, δε θέλουν αέρα… βόλτα θέλουν. Μέχρι τη χωματερή. Αρχίζω να το λέω σε όλους. (Είναι ο δικός μου τρόπος να ξορκίζω το κακό. Το λέω σε όλους, με πρήζουν, τσαντίζομαι, το κάνω). Φεύγω, έρχομαι, φεύγω, έρχομαι τα λάστιχα ακόμη εκεί.

Αποφασίζω να γυρίσω νωρίτερα από την Κρήτη, για να αλλάξω λάστιχα. Λάθος προγραμματισμός με βρίσκει να ξεκινάω την δουλειά με παλιά λάστιχα. (Γιατί μέχρι τότε, απέφευγα να παίρνω το αυτοκίνητο, στη δουλειά όμως;) Και αν βρέξει; Ο ελεύθερος χρόνος περιορίζεται. Απορρίπτεται λόγω απόστασης ο γνωστός μου. Να κοιτάξω κάπου στη γειτονιά μου… Ναι, ναι. Καλή ιδέα.

Ήταν. Γιατί πέρασε άλλη μια χαμένη εβδομάδα μια εγώ δεν ήμουν ποτέ στη γειτονιά μου (ξέρω, τι θα πείτε, αλλά δεν πειράζει!). Εχθές ο καιρός μου έκανε τσαλίμια.

– Άρχισε να ψιχαλίζει… Θα γλυστράνε οι δρόμοι.

– Μου κάνεις πλάκα.

– Όχι. Δεν άλλαξες ακόμη λάστιχα; (αυτός ο άνθρωπος…)

– Τσου.

– Ξέρεις, ε; Τώρα γλυστράει περισσότερο.

– Για καλό μου το λες.

– Όχι. Για να προσέχεις.

– Τέλος, αύριο θα φύγω νωρίτερα να πάω να δω στη γειτονιά μου.

– Γιατί δεν κοιτάς εδώ πιο κάτω. Έχει τόσα…

Και περνούσα κάθε μέρα από 2. Τι ηλίθια… Μπαίνω στον πρώτο εχθές. Στο δεύτερο μπήκα δηλαδή, γιατί τον πρώτο τον προσπέρασα κατά λάθος. Παίρνω μια τιμή. Θα ρωτήσω και τον άλλο.

Ακόμη δεν άρχισε να ψιχαλίζει (προηγουμένως, με δούλευε). Παρκάρω για να αλλάξω μεταφορικό μέσο. Μόλις βγαίνω από το αυτοκίνητο αρχίζει να ψιχαλίζει. Με λυπήθηκε ο Θεός.

Επιστρέφω αργά το βράδυ. Όλα ΟΚ, μόνο που το αυτοκίνητο έχει στάμπες από την βροχή. Πάω να το καθαρίσω. Ούπς! Δεν έχω νερό στους υαλοκαθαριστήρες. Φτου! Πάντα έτσι την πατάω. Τέλος πάντων. Τώρα βολεύομαι. Το πρωί θα ρίξω νερό… (για πλύσιμο ούτε κουβέντα, ακόμη)

Να μην πολυλογώ, σήμερα πήγα στον άλλο. Πιο ακριβός, αλλά συμπαθέστατος. Και εγώ τους ανθρώπους που συμπαθώ… δεν μπορώ, τους προτιμώ. Έκλεισα ραντεβού λοιπόν για Παρασκευή. Τέλος αυτό το θέμα.

Την Πέμπτη να πλύνω και το αυτοκίνητο, μη το δει ο άνθρωπος στα χάλια του…

Τι άλλο ήθελα να κάνω; Α, ναι! Να καθαρίσω τα τζάμια. Τώρα μάλιστα. Εδώ δεν υπάρχει τίποτα.

Δύο φανάρια πιο κάτω με πλησιάζει ένας τύπος, μόνο που δεν του φίλησα τα χέρια. Μου καθαρίζει το παρμπίζ, όλα καλά. Θα ήταν όμως καλύτερα αν έκανε και το πίσω. Φτου! Άναψε το φανάρι. Αααα! Δεν το πρόλαβα. Να του κάνω νόημα να ξαναέρθει; Δεν πρόλαβα. Ήρθε μόνος του. Καθάρισε και το πίσω τζάμι και δεν ζήτησε καν επιπλέον λεφτά. Τελικά με αγαπάει πολύ ο Θεός.

Αρκεί να μη βρέξει μέχρι την Παρασκευή, ΟΚ;

Έχω μιλήσει αρκετές φορές για το φαινόμενο του Facebook. Aρχικά ήμουν κάθετα αντίθετη με την όλη ιδέα. Όπως έχω ξαναπει, χρησιμοποιώ μόνο ότι μου είναι απολύτως απαραίτητο. Για παράδειγμα (συγχωρέστε με οι φίλοι, αν σας στενοχωρήσω) πολλά από όλα αυτά που μου στέλνετε κατά καιρούς, απλά γίνονται ignore. Παρόλο που έχω 150 (!) φίλους, όσο περίεργο και αν ακούγεται έχουν ήδη περάσει από έλεγχο. Όχι, δεν είμαι σνόμπ. Mε τιμά μια αίτηση φιλίας αλλά για κάποια πράγματα, νιώθω ότι πρέπει να διατηρήσω τον έλεγχο. Aυτά για εισαγωγή.

Eχθές ήμουν πολύ κουρασμένη. Δεν ξέρω γιατί άνοιξα τον υπολογιστή (A, ναι! για να ευχηθώ στον Πέτρο). Aσυναίσθητα μπήκα και στο facebook. Eίδα την γκρίνια του Bασίλη σχετικά με τις φωτογραφίες του (:P)

και έπεσα πάνω σε μια αίτηση φιλίας. Ήταν διαφορετική. Eίχε και μήνυμα. “Δεν ξέρω αν με θυμάσαι, αλλά πηγαίναμε μαζί Δημοτικό… μπλα μπλα μπλα”. Γούρλωσα τα μάτια. Φυσικά και την θυμόμουν (και την σκεφτόμουν πολύ συχνά, μια και δεν είχα καταφέρει να μάθω νέα της από τόοοοοοτε). Aποδέχομαι. Mπαίνω στο προφίλ της. Aνακαλύπτω πως με βρήκε. Ένας κοινός φίλος – συμμαθητής ήταν το άτομο που την οδήγησε σε μένα. Kαι όμως. Yπάρχει και δεύτερος κοινός φίλος. Που στο καλό; Aυτός ήταν συμμαθητής μου 8 χρόνια μετά, σε άλλη περιοχή και μάλιστα συνάδελφος πλέον. Aρχίζει να δουλεύει το μυαλό. Πώς; Πού; Xαζεύω τις φωτογραφίες της. (Άσχετο, αλλά είχε και μια φωτογραφία μας από το σχολείο) Nαι! Πρέπει να είναι και αυτή συνάδελφος (με την ευρύτερη έννοια).

Για άλλη μια φορά, καταλήγω. O κόσμος είναι απίστευτα μικρός… Kαι μου αρέσει πολύ αυτό! (μέχρι τώρα τουλάχιστον!)

* “Kλεμένο” από τον Δημήτρη (που είσαι, ρε χαμένο;)

“Δεν είμαι πολύ καλά. Πονάει από το πρωί το πόδι μου. Μάλλον το παράκανα εχθές, αλλά γούσταρα πάρα πολύ την «Πασαρέλα 2008» και δεν το μετανιώνω. Θα περάσει. Δεν είναι στο χέρι του. Βασικά στο πόδι μου είναι αλλά τέλος πάντων… Μήπως να μην πάω; Πηγαίνω στο καθρέφτη να μου πω κατάμουτρα την απάντηση. Ααααα, έχω πάει και κομμωτήριο. Τόσο ωραίο μαλλί (λέμε τώρα) να πάει χαμένο; Θα πάω. Βαριέμαι να οδηγήσω. Άσε που φοβάμαι μήπως το κουράσω πολύ και δεν μπορέσω να επιστρέψω. Θα πάρω ταξί. Έφυγααααα”

Ο ταξιτζής είχε την φαεινή ιδέα να περάσουμε από όλα τα στενάκια της περιοχής. Την οποία απόσταση από το ένα στενό στο άλλο την διανύαμε με την ταχύτητα του φωτός. Και δώστου τα απότομα φρεναρίσματα. Και να βλέπω τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα να φεύγουν από δίπλα μου πριν καλά καλά καταλάβω το χρώμα τους. Και να έχω ανακατευτεί… Και ούφ, επιτέλους φτάσαμε. Μπαίνω στην αίθουσα. Η θέση μου με περιμένει. Η πίστα είναι άδεια. Πριν προλάβω να βολευτώ καλά καλά παίζει το κομμάτι από την χορογραφία του Trophy. Χαμογελάω. Ένα χέρι απλώνεται μπροστά μου. Η πίστα εξακολουθεί να είναι άδεια.

– Δεν υπάρχει περίπτωση

– Γιατί; (δεν έχει συνηθίσει σε αρνήσεις, δικές μου τουλάχιστον)

– Καμία όμως. Μόνοι μας δε χορεύουμε

– Καλάαααα

Όση ώρα εμείς το συζητάμε η πίστα αρχίζει να γεμίζει. Εγώ όμως δεν βλέπω ακόμη κόσμο. Έρχεται δεύτερο χέρι. Βλέπω τον κόσμο. Σηκώνομαι διστακτικά. “Έτσι και μας δει ο άλλος, την έβαψα”. Μας τσακώνει.

– Δεν κατάλαβα, κάνουμε διακρίσεις;

– Ε, όχι. Μην το παίρνεις προσωπικά. Αλλά να…

Δεν πρόλαβα να τελειώσω, είχαμε ήδη στρίψει.

Αυτό σήμαινε ή ότι θα έπρεπε να τον παρακαλέσω για να χορέψουμε μετά (ναι, καλά) ή ότι δε θα με άφηνε σε ησυχία (φτου!). Κατά μαντέψατε, το δεύτερο διάλεξε.

– Αυτό σας αρέσει κυρία μου, ή δεν…;

– Μου αρέσει.

– Θα με κρατάς πολύ σφιχτά για να σε κάνω ότι θέλω.

– Εγώ αυτό το θέλω, τώρα;

– Ναι.

– Σαν τσακωμένοι χορεύουμε. Τι τσίτα είναι αυτή.

– Πάθος λέγεται…

– Μπουχαχαχαχαχα Τι πάθος, τι ένταση, τι ρυθμός… ΟΚ, το βουλώνω.

Ξαφνικά ακινητοποιείται (Όχι, δεν είναι η φάση που με πατάνε, βλ. σχόλια 198-200 χαχαχα) και αρχίζει να με στριφογυρίζει γύρω από τον άξονά μου. Το μάθαμε το καλοκαίρι αυτό και πολύ του άρεσε. Εμένα πάλι με ζαλίζει. Ιδρώτας στάζει μέσα στο μάτι μου. Αρχίζω να κλαίω.

– Γιατί κλαίς;

– Από την συγκίνηση, που χορεύουμε τόσο ωραία…

Μας πλησιάζει ο άλλος.

– Εμένα μου λες ότι ζαλίζεσαι.

– Και αυτουνού το λέω, αλλά με βλέπεις να έχω επιλογή;

Τελειώνει το τραγούδι – μαρτύριο. Ευκαιρία να σκουπίσω το μάτι μου. Νόμιζα! Ευκαιρία για να δοκιμάσω να χορέψω στα τυφλά. Με αφήσανε να καθήσω μετά από ένα τέταρτο αφού με έμπλεξαν σε έναν ομαδικό χορό μπουρδουκλώματος και βρεθήκαμε ούτε και εγώ ξέρω πόσο μπλεγμένοι.

– Να οργανωθούμε βρε παιδιά… (θυμήθηκα το γνωστό ανέκδοτο)

Κατά τα άλλα ήταν ένα συνηθισμένο βράδυ Παρασκευής. Έτσι θα μας πάει όλη η χρονιά;

Κοιτάζοντας πίσω, το καλοκαίρι που πέρασε, βλέπω κάποιες μικρές προσωπικές μου νίκες.

1. Κατάφερα να μη σπάσω έναν “όρκο” σιωπής

2. Κατάφερα να μην εκνευριστώ με έναν “κύριο” που – σε απόσταση μικρότερη από 1,5 μέτρο από μένα – έκανε “εργόχειρο”

3. Κατάφερα να μην πάρω ούτε ένα κιλό στις διακοπές (ούτε και να χάσω, δυστυχώς)

4. Κατάφερα να επιστρέψω από διακοπές και να μην χρωστάω τα κέρατά μου.

5. Κατάφερα να μην υποκύψω σε έναν πειρασμό που με τσιγκλούσε.

6. Κατάφερα να μείνω μακριά από υπολογιστή/ιντερνετ περισσότερο από 10 ημέρες.

7. Κατάφερα να μην αγγίξω 3ψήφιο νούμερο στο λογαριασμό του κινητού μου

8. Κατάφερα να εξαντλήσω ΟΛΗ μου την άδεια (βλακεία, αλλά ένας λάθος υπολογισμός μου στοίχισε 3 ημέρες)

9. Κατάφερα να μη σταματήσω το χορό όλο το καλοκαίρι, για περισσότερο από 10 ημέρες (δεν ξέρω αν θα άντεχα και περισσότερο) και …

10. Κατάφερα να επιστρέψω από διακοπές και να μην με πιάσει κατάθλιψη για το τέλος του καλοκαιριού!

Έχω λόγους να χαμογελάω…

(σκέψεις σκόρπιες, με αφορμή μια συνάντηση μετά τις διακοπές)

… γρήγορα λησμονιούνται, λέει ο λαός και δεν είχα λόγο να το αντικρούσω. Όταν ήμουν μικρή, αυτό. Έτσι με τρόμαζαν οι αποχωρισμοί, τα ταξίδια, οι επιστροφές. Φοβόμουν όχι ότι θα ξεχαστώ, αλλά ότι θα ξεχάσω.

Ίσως για να ξεπεράσω το φόβο μου αυτό, η μοίρα που φύλαξε πολλούς αποχωρισμούς, ταξίδια και αρκετές επιστροφές. Έμαθα να μη φοβάμαι πια την δύναμη των συναισθημάτων. Ναι, ξεχνιούνται. Όχι όμως όταν μια σχέση (και δε μιλάω μόνο για ερωτική) είναι δυνατή, έχει βάσεις.

Έχω συναντήσει άτομα μετά από 6 χρόνια απουσίας και μια αγκαλιά τους, ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα αναζωπυρώνει τη σχέση. Σα να μην έλειψαν ποτέ. Στο διάστημα αυτό σίγουρα έχουν αλλάξει πολλά. Έχουν γίνει μανούλες, μπαμπάδες (τελικά μόνο εγώ έμεινα μπακούρι, ρε!) και όμως, ξέρω ότι θα είναι εκεί για μένα. Ξέρουν ότι θα είμαι εδώ γιαυτούς.

Έχω συναντήσει άτομα που μόλις δέκα λεπτά μετά τον αποχωρισμό μας, μου λείπουν ήδη και άλλους που μόλις συμβεί μια αλλαγή στη ζωή τους ή στη ζωή μου, χάνονται. Λογικό. Δε μας έδενε τίποτα περισσότερο από εκείνη τη συγκεκριμένη δραστηριότητα ή γεγονός.

Έχουν επιστρέψει άτομα στη ζωή μου “απαιτώντας” να μην έχει αλλάξει τίποτα. Δεν δέχονται καμία αλλαγή, καμία εξέλιξη. Όμως υπάρχει. Και όσο καλή διάθεση αν έχω, δε μπορώ να δεχθώ ανθρώπους που δε δέχονται την εξέλιξή μου.

Ο χρόνος της “απουσίας” μπορεί να είναι από πολύ μικρός (όταν κάτι βιώνεται έντονα, ο χρόνος μπορεί να μοιάζει τεράστιος) ή πολύ μεγάλος. Έρχεται εκείνη η στιγμή που επιστρέφεις και δεν ξέρεις πως θα σε δεχθεί ο άλλος. Πως θα τον δεχθείς εσύ… Αντέχεις τις αλλαγές, αντέχεις;

Και τότε τα μάτια είναι αυτά που θα σε προδώσουν. Θα μαρτυρήσουν αν ξέχασες ή όχι. Αν χάρηκες ή όχι.

Τα δικά σου μάτια αυτό μου το έδειξαν. Ελπίζω να σου απάντησαν και τα δικά μου.

Στο χθεσινό mail που έστειλα στο support του Pathfinder σχετικά με το limeri.

Bέβαια είχα ήδη μιλήσει με τον Kουρσάρο και είχα μάθει τι είχε συμβεί.

H ερώτηση και η απάντηση:

—- Original Message —-

From: estamo…..

To:

Sent: Thu, 11 Sep 2008 00:43:46 +0300

Subject: Κουρσάρος

>Από το μεσημέρι προσπαθώ να μπω στο limeri.pblogs.gr και φαίνεται ότι δεν είναι ενεργό. Τι ακριβώς σημαίνει αυτό;

Αγαπητό μέλος του Pathfinder,

Ένα Blog μπορεί να είναι ανενεργό για δύο λόγους. Είτε γιατί ο διαχειριστής του επέλεξε την απενεργοποίησή του, είτε γιατί το περιεχόμενο του Blog έρχεται σε ρήξη με τους Όρους Χρήσης οπότε και προβαίνουμε στην – προσωρινή και μέχρι την αποκατάσταση του θέματος- απενεργοποίησή του.

Έχουμε έρθει σε επικοινωνία με το διαχειριστή του Blog που αναφέρεστε και ελπίζουμε και εμείς στη σύντομη αποκατάσταση του όποιου θέματος έχει προκύψει και εν συνεχεία και της λειτουργίας του.

Στην διάθεσή σας,

Pathfinder Support Team – http://support.pathfinder.gr

Eφόσον το θέμα το διαχειρίζεται πλέον ο Kουρσάρος, εμένα η απάντηση με καλύπτει. Kαι χαίρομαι που την έλαβα.

Δική σου ηχογράφηση…

Μπορεί να μη μιλούσες τώρα τελευταία, αλλά είναι ωραίο που ξέραμε που μπορούμε να σε βρούμε.

ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΠΕΙΣΤΙΚΗ ΕΞΗΓΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ PATH ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΣΥΝΕΒΕΙ.

Eχθές το βράδυ, κάπου ένιωσα (το πέτυχα;) τις δυνάμεις μου να με εγκαταλείπουν. Δεν εξηγείτε η κούραση μετά από διακοπές. Ή μήπως έπεσαν απλά όλα μαζί. Aποφάσισα – για άλλη μια φορά – να το ψάξω. Xμ… είναι αργά. Δεν μπορώ τώρα. Aν ξεκινήσω τα … ημίμετρα.

Mη αλκοολούχο ποτάκι, αγκαλιά το laptop (καινούργια συνήθεια που αγάπησα μόλις εχθές), η -πρόσφατα – αγαπημένη μου σειρά και… είμαι έτοιμη. Tο τέλειο χαλαρωτικό. O ύπνος με πήρε (αφού τελείωσε η σειρά, για να προλάβω τις κακίες) λίγο αργότερα, αφού πρώτα βυθίστηκα σε πολύ χαρούμενες σκέψεις (και αστείες κάποιες φορές!!!)

Tον ύπνο μου διέκοψε μια υπόνοια σεισμού. Δεν ξέρω αν όντως έγινε, εγώ όμως … κουνήθηκα, άλλαξα πλευρό και συνέχισα τον ύπνο μου. Όνειρο δεν ξέρω αν είδα. Όμως το πρωί ξύπνησα με απίστευτα καλή διάθεση. Kουρασμένη μεν, αλλά πολύ πολύ χαρούμενη.

BECAUSE I LOVE YOU (Stevie B)

I got your letter

From the postman

Just the other day

So I decided

To write you this song

Just to let you know

Exactly the way I feel

To let you know

My love’s for real

Because I love you

And I’ll do anything

I’ll give you my heart

My everything

Because I love you

I’ll be right by your side

To be alive

To be your guy

If you should feel

That I don’t really care

And that you’re starting to lose ground

Just let me reassure you

That you can count on me

And that I will always be around

Because I love you

My heart’s an open door

Girl, won’t you please come on in

Because I love you

I’ll be right by your side

To be alive

To be your guy

If you should feel

That I don’t really care

And that you’re starting to lose ground

Just let me reassure you

That you can count on me

And that I will always be around

Because I love you

My heart’s an open door

Girl, won’t you please come on in

Because I love you

I’ll be right by your side

To be alive

To be your guy

– Αυτό έτσι το μάθατε πέρυσι;

– Όχι.

– Α, γιατί είναι λίγο… λάθος.

– Το ξέρω. Αλλά είναι δική μου πατέντα.

– Να το διορθώσουμε.

– Θέλω;

– Πρέπει. Εξελισσόμαστε. Μαθαίνουμε νέα κόλπα 😉 (το κλείσιμο στο μάτι κάτι άλλο ήθελε να πει, αλλά έκανα ότι δεν το κατάλαβα)

– Ξέρεις, δεν μπορείς να μάθεις σε γέρο σκύλο, νέα κόλπα.

– Μα εσύ δεν είσαι σκύλος.

– Λάθος απάντηση! Δεν είμαι γριά έπρεπε να πεις…

– Χαχαχα

– (σιγοτραγουδάω) Χτυπά τα πόδια σου Κινέζα… για να μην κόψει η μαγιονέζα…

– Τι λες; τι είναι αυτό;

– Πες μου ότι δεν το έχεις ξανακούσει να πεθάνω τώρα!

– Όχι. Πρώτη φορά το ακούω…

– Θα βάλω τα κλάματααααααα.

Εισβάλει στην αίθουσα ο…  Ζούπερμαν.

– Τί γίνεται εδώ; Α! συστηθήκατε;

– Όχι εσένα περιμέναμε.

– Γνωριστήκαμε, γνωριστήκαμε.

– Ναι, τώρα έχει βαλθεί να γνωρίσει και όλα μου τα πλευρά… Γλυκό μου κορίτσι, άστο κάτω αυτό. Δεν κουνιέται. Δεν έχει κουνηθεί 20 χρόνια, τώρα θα κουνηθεί;

– Μόνο 20 είσαι;

– Θα σου πω καμιά κουβέντα, ε;

– Εννοούσα, αν είσαι 20 δεν είσαι γριά…

– Πας να το σώσεις. Τι θα γίνει με το πλευρό μου; Να το αφήναμε μήπως λιγάκι;