Μεγαλώνοντας

Posted: June 8, 2020 in σκέψεις LNA

Όχι απαραίτητα εγώ. Αλλά και εγώ…

Πριν δύο χρόνια σε ερώτηση «περιέγραψέ μου τον εαυτό σου σε 5 χρόνια» είχα φτιάξει 2 σενάρια. Ένα αισιόδοξο και ένα απαισιόδοξο. Και τα δύο ήταν ρεαλιστικά. Και τα δύο ήταν εφικτά. Οι δικές μου κινήσεις και αποφάσεις θα έκριναν – στο περίπου πάντα – ποιο θα συμβεί. Και φυσικά φύση και θέση αισιόδοξη άρχισα να δουλεύω το αισιόδοξο σενάριο. Και πήγαινε καλά. Είχαν βρεθεί ισορροπίες, είχαν παρθεί αποφάσεις, είχαν αλλάξει πολλά.

Και όμως… 2 χρόνια μετά, βλέπω το απαισιόδοξο σενάριο να μου κλείνει το μάτι. Δεν ξέρω τι δεν πήγε καλά. Ή μήπως ξέρω; Φταίει το γεγονός οτι ήμουν διαλακτική; Οτι συζητούσα; Ότι άφηνα χρόνο στον άλλο; Ότι δικαιολογούσα την κάθε συμπεριφορά;  Ότι έκανα όλα τα χατήρια; Ότι προσαρμοζόμουν εγώ αντί να απαιτώ να προσαρμοστούν και οι άλλοι λίγο;

Είναι δύσκολο να «μεγαλώνεις» παράλληλα με έναν άνθρωπο που «μικραίνει» και που λόγω αυτης της αλλαγής ρόλων, γίνεται ένα κακομαθημένο παιδί που απαιτεί προσοχή ΤΩΡΑ, να γίνει το δικό του ΤΩΡΑ. Να κάνεις ότι θέλει ΤΩΡΑ. Να μην υπάρχει βοήθεια ή έστω κατανόηση. Έμπρακτη. Όχι στη θεωρία. Να έχεις κάνει αγώνα να «απαιτήσεις» τα αυτονόητα και με μια γελοία δικαιολογία, απλά να μένουν θεωρία.

Comments
  1. NantiaM says:

    Ελπίζω, για όλους μας, όλα αυτά να γίνονται μάθημα. Δεν αξίζει να μεγαλώνεις χωρίς να ωριμάζεις, χωρίς να εξελίσσεσαι και να κερδίζεις εμπειρία. Ίσως αυτό να είναι και το μόνο θετικό της υπερίσχυσης του αρνητικού σεναρίου…

  2. Giannis Pit says:

    Καλησπέρα Λένα,
    να πω ότι χαίρομαι που σε βλέπω ξανά κοντά μας. Να πω επίσης ότι με προβλημάτισε το θέμα σου, η ανάρτηση και οι σκέψεις σου. Τι να πω βρε κοπέλα μου. Ελπίζω να υπάρχουν δρόμοι διαφυγής που θα αλλάξουν λίγο την εξέλιξη. Στο εύχομαι ολόψυχα και ευελπιστώ στην παρουσία σου εδώ να παίρνεις κάποια ανάσα επικοινωνίας.

  3. Είναι μία ζυγαριά. Από τη μία η ζωή σου και από την άλλη η ζωή του “μωρού” που όσο περνούν τα χρόνια τόσο πιο μωρό θα γίνεται και τόσο πιο παράλογες θα είναι οι απαιτήσεις του. Από ένα σημείο και πέρα οι αντικειμενικά παράλογες απαιτήσεις όμως θα πρέπει έμπρακτα να αγνοούνται, να παρακάμπτονται ακόμα και αν αυτό προκαλεί θυμό, στεναχώρια, νεύρα ή κλάματα στο όποιο “μωρό”.

    Δεν είναι εύκολο. Ίσως γίνεται ευκολότερο με την ισότιμη συμμετοχή και άλλων ατόμων ώστε να μοιραστεί λίγο το βάρος και να γίνουν πιο μικρές και εύπεπτες αυτές οι αποκλίσεις της ζυγαριάς πότε στη μία και πότε στην άλλη πλευρά …

  4. maniaspirit says:

    Για να διατηρήσεις στο αισιόδοξο σενάριο, έχε το νου σου πάντα στις ισορροπίες.
    Το σίγουρο είναι πως πρέπει να θυμάσαι να δίνεις την μισή τυρόπιτα σου στον πεινασμένο και όχι όλη. Την άλλη μισή πρέπει να την τρως εσύ. Μόνο έτσι θα έχεις την δύναμη για την επόμενη φορά.

    Μετά από 2 χρόνια κάνε κάποιες διορθώσεις τυρόπιτας στα “ότι” που αναφέρεις και συνέχισε το αισιόδοξο σχέδιο σου Εχεις ακόμα περισσότερα χρόνια από 2 για να τα καταφέρεις 🙂 Άλλωστε γι αυτό υπάρχει πάντα και το απαισιόδοξο σενάριο, για να κλείνει το μάτι στο αισιόδοξο και να το αναγκάζει να ισιώνει το τιμόνι λίγο 🙂

    Καλή δύναμη
    σε φιλώ σβουρίτσα μου 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s