Archive for the ‘σκέψεις LNA’ Category

Πριν λίγες μέρες είχα μια συζήτηση σχετικά με τις αλλαγές που βιώνουμε και πως τις αντιμετωπίζουμε. Κάποιος είπε, πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τους φόβους και τις φοβίες μας. Η συζήτηση συνεχίστηκε και εγώ έφυγα.

Με προβλημάτιζε όμως όλο αυτό. Άρχισα να αναζητώ τους όποιους φόβους και φοβίες μου πρέπει να μάθω να ζω μαζί τους. Και κάπου εκεί, φτίαχνοντας την αναρίθμητη λίστα, συνειδητοποίησα ότι αυτά που έχασα τελικά φοβούμενη μηπως συμβεί το ένα ή το άλλο είναι πολύ περισσότερα από αυτά που θα «έχανα» αν συνέβαινε αυτό που φοβόμουν.

Από το πιο απλό πράγμα που μπορεί να είναι ένα λευκό παντελόνι ή πουκάμισο που δεν έβαλα από το φόβο μη λερωθεί ή από το ταξίδι που Δεν έκανα γιατί μπορεί να κουραστώ αλλά να πρέπει να επιστρέψω, μέχρι πράγματα και συναισθήματα που δεν εξέφρασα από φόβο μην παρεξηγηθούν ή επιθυμίες που δεν είπα ποτέ για να μη στενοχωρήσω κάποιον με τον φόβο ότι δεν μπορούσε να τις πραγματοποιήσει.

Και έμεινε το παντελόνι και το πουκάμισο στην ντουλάπα.

Και έκανα ταξίδια μακρινά μόνο στα όνειρα μου.

Και δεν είπα πολλές φορές συγγνώμη, σε ευχαριστώ, σε αγαπώ. Εκείνη τη στιγμή.

Και έμεινα με το παράπονο ότι δεν καταλαβαίνουν τις επιθυμίες μου.

Τι θα είχε συμβεί αν τα είχα κάνει όλα αυτά δεν ξέρω. Και το χειρότερο, δε θα μάθω ποτέ. Παρά μόνο όταν αρχίσω να τα κάνω. Όταν αρχίσω να ζω με τους φόβους και τις φοβίες μου. Όταν αρχίσω να με αγαπώ και να μη με στενοχωρώ από φόβο μήπως…

Υ.Γ. Όχι, δεν σκεφτόμουν ποτέ να βάλω άσπρο παντελόνι με λευκό πουκάμισο…

Το σημερινό daily challenge ζητάει να μοιραστώ ένα πλεονέκτημα και ένα μειονέκτημα μου.

Να ξεκαθαρίσω οτι φυσικά δεν έχω μόνο ένα. Να διευκρινίσω επίσης ότι ένα πλεονέκτημα κάποιου μπορεί να είναι μειονέκτημα γενικά ή το αντίθετο. Και φυσικά να ευχηθώ παγκόσμια Ειρήνη.

Ξεκινάω λοιπόν με το μειονέκτημα για να σας αφήσω με καλή εντύπωση.

Είμαι πολυ ανεκτική με τους ανθρώπους. Ανέχομαι ανθρώπους και καταστάσεις που ξεπερνάνε κατα πολύ τα όρια της ηλιθιότητας. Και μη μου πείτε οτι αυτό δεν ειναι μειονέκτημα γιατί για μένα είναι. Και εξηγώ. Είναι ψυχοφθόρο γιατί φυσικά όλοι μετά σε βρίζουν. Και πρώτη από όλους, με βρίζω εγω. Κάθε φορά λεω δε θα το ξανακάνω και κάθε φορά πάλι τα ίδια κάνω.

Και αν δε σας αρέσει σα μειονέκτημα, σας λέω ότι η συνέχεια αυτού είναι μια «έκρηξη» ή μια συμπεριφορά που γκρεμίζει όλη την υπομονή που έχω κάνει. Η μαμά μου χρησιμοποιεί τη φράση, είσαι σαν την αγελάδα που κάθεται και την αρμέγουν και μετά με μια κλωτσιά ρίχνει την καρδάρα και χύνει το γάλα. Ε ναι, λοιπόν. Αυτή είμαι εγώ.

Το πλεονέκτημα μου είναι ότι είμαι φουλ αισιόδοξη. Σε κάθε τι βρίσκω και κάτι θετικό ή ελπίζω ότι κάτι θετικό θα βγεί. Μαντέψτε γιατί λοιπόν έχω το προηγούμενο μειονέκτημα.

Αυτά για σήμερα. Τα υπόλοιπα σε μελλοντικό daily challenge.

– Μην αφήσεις το χέρι μου

– Κράτα μου το χέρι να περάσουμε το δρόμο.

– Δώσε μου το χέρι να πάμε μαζί

– Μη φοβάσαι, σε κρατάω.

– Έλα, ηρέμησε. Εγώ είμαι εδώ.

– Δεν είναι τίποτα, θα σου κρατάω το χέρι στο γιατρό.

Όλοι είτε έχουμε πει, είτε έχουμε ακούσει αυτές τις φράσεις. Τρυφερότητα, αγάπη, εμπιστοσύνη, οικειότητα, σιγουριά και πάρα πολλά ακόμη κρύβει ένα χέρι ή καλύτερα δυο χέρια ενωμένα.

Όλα τα νεύρα καταλήγουν στα χέρια. Όλες οι αισθήσεις ενεργοποιούνται με ενα άγγιγμα. Μην το φοβάστε. Αγγίξτε, χάιδεψτε χωρίς να πείτε τίποτα. Το έχουμε ανάγκη. Όλοι. Αρχικά το κάνεις για τον άλλο, όμως μετά από λίγο είσαι και πομπός και δέκτης…

Όταν διάβασα αυτή την εντολή άρχισα να σιγομουρμουραω διάφορα τραγούδια. Ελληνικά και ξένα. Όλα είχαν κάτι διαφορετικό να μου πουν.

Όλα μου θύμιζαν όμως κάτι. Ή κάποια συγκεκριμένη φάση της ζωής μου ή κάποιο πρόσωπο. Δεν ήμουν σίγουρη αν αυτό ήθελα. Ήθελα να βρω έναν στίχο που λέει κάτι σε μένα ή για μένα. Χωρίς να μου θυμίζει ένα και μόνο πρόσωπο. (Αυτό δεν είναι καλό βέβαια).

Ο στίχος λοιπόν…

«Μεγάλα λόγια μη μου λες
όσα ακούω τα ξανάκουσα
τόσες φορές
Μεγάλα λόγια μη μου πεις
μείνε και τίποτα μη μου υποσχεθείς

Μεγάλα λόγια δε θα πω
στην αγκαλιά μου ως το πρωί
θα σε κρατώ
κι αν είμαστε η εξαίρεση εμείς
μεγάλα λόγια θα σου πω
και θα μου πεις».

Συγγνώμη, δεν ανήκει στα ποιοτικά ακούσματα μου, αλλά είναι απο τα τραγούδια αυτού του ρεπερτορίου που έχω ξεχωρίσει.

Ήταν μια συνάντηση που επρεπε να γίνει καιρό. Blind date και έτσι… (δεν υπήρχαν social τότε).

-Να βρεθούμε στον τάδε κινηματογράφο; (Ο φόβος υπήρχε)

-δεν τρελαίνομαι αλλα οκ. Καταλαβαίνω γιατι θες.

Βρεθήκαμε. Υπήρχε αμηχανία και άνεση ταυτόχρονα. Δε θυμάμαι καν ποιο έργο είδαμε. Το μονο που θυμάμαι ήταν κατάφερε να μου ανακουφισει τον πόνο απο μια τενοντίτιδα που με ταλαιπωρούσε στο χέρι.

Πριν αποχαιρετιστούμε πήγαμε στο αμάξι να μου δώσει ενα δώρο που ειχε για μενα. Ήταν μια υπέροχη αφίσα -πίνακας για το δωμάτιο μου και μια λευκή κόλλα χαρτί. Ρώτησα τι σημαίνει αυτο και με παρέπεμψε στο τραγούδι…

Κάθε φορά που το ακούω, σκέφτομαι αυτή τη στιγμή και αυτή τη λευκή κόλλα χαρτί που ακομη κρατάω.

Χρονια πολλα! Να τα εκατοστήσεις…

Σε παρακαλώ παρά πολυ, μην το Κανεις αυτο. Μη θεωρείς τον χρόνο μου λιγότερο σημαντικό απο το δικό σου. Δεν ειναι.

Μη με θεωρείς δεδομένη και τσαντίζεσαι όταν δε μπορω να σε ακολουθήσω. Εγω στενοχωριέμαι περισσότερο απο σένα. Μη με κανεις να αισθάνομαι άσχημα.

Μη με προκαλεις να σχεδιάζω πράγματα που ουσιαστικά δε θες να κανεις μαζί μου αλλα απλά έτυχε να ειμαι εύκαιρη εκείνη τη στιγμή. Μπορεις να μου ζητήσεις να τα σχεδιάσω για εσάς. Θα το κανω με μεγάλη μου ευχαρίστηση. Αρκεί να μου το ζητήσεις.

Μη μου φέρεσαι σα να ειμαι κάποιος σούπερ ήρωας. Δεν ειμαι. Πονάω, τσαντιζομαι, θυμώνω, κλαίω…

Εποχή προ αυτοκινήτου (δικού μου).  Οι μισοί φοιτητές, οι άλλοι μισοί μόλις ξεκινούσαν δουλειά.

– Έλα, σχόλασες;

-Όχι ακόμη, σε λίγο. Θες κατι;

-Βασικά, θα βγούμε; Γιατί μπορώ να περάσω να σε πάρω με μια μικρή παράκαμψη

-Ρε συ, θέλω να πάω από το σπίτι λίγο. Θέλω τουλάχιστον 1 ώρα. Θες να το αφήσουμε για σήμερα μην περιφέρεσαι τόση ώρα;

-ΟΚ, πάω σπίτι τότε.

-Ναι. Μιλάμε στο τηλέφωνο.

-Πάρε με όταν φτάσεις.

Πάω σπίτι… Επικρατεί μια αναστάτωση. Κάτι έχει γίνει. Ένας χωρισμός. Αγαπημένου προσώπου. Το έβλεπα να έρχεται αλλά τώρα με ρίχνει πολύ. Με προβληματίζει, με αναστατώνει. Πιάνω το τηλ. ασυναίσθητα.

-Έλα, γύρισες;

-Ναι. Εσύ οκ;

-Μόλις τώρα έφτασα κι εγώ. Είχε πολύ κίνηση. Τι έχεις; Δε σε ακούω καλά.

-Δεν είμαι καλά. Ίσως έπρεπε να είχαμε βγει.

-Τι έγινε;

-Χώρισαν…

-Θες να έρθω;

-Μόλις τώρα μπήκες σπίτι. Εσύ είπες οτι έχει κίνηση. Μην ταλαιπωρηθείς.

-Ετοιμάσου! Έρχομαι να σε πάρω. Πάρε ομπρέλα. Ο καιρός πάει για βροχή.

Ετοιμάστηκα. Ομπρέλα δεν πήρα φυσικά. Απόλαυσα την βροχή που έπεφτε στο πρόσωπο μου. Όταν χρειάστηκε, μοιραστήκαμε μια μισοσπασμένη που υπήρχε στο αμάξι.

 

 

 

«Οι Ταύροι δε χωρίζουν ποτέ». Αυτό είναι νόμος.

Έχω γελάσει πάρα πολύ με αυτή την ατάκα. Όχι μόνο γιατί δεν πιστεύω στα ζώδια αλλά γιατί μου φαίνεται πολύ γενικό και δεσμευτικό. Τι εννοείς δε χωρίζουν; Δε γίνεται αυτό. Όλοι οι Ταύροι είναι καταδικασμένοι να μένουν με όσους ανθρώπους γνωρίζουν; Και αν κατά τύχη είναι κοινωνικοί Ταύροι και γνωρίζουν πολλούς ανθρώπους, τι θα κάνουν; Δεν μπορώ να το δεχτώ. Σε οποιαδήποτε μορφή σχέσης.

Και κάπου λίγο μετά, το γέλιο έρχεται να το αντικαταστήσει ο προβληματισμός.

–  Εσύ, δηλαδή, με πόσους ανθρώπους έχεις «χωρίσει»;

– Τι εννοείς με πόσους; Είναι προσωπική η ερώτηση.

– Ξέρεις πολύ καλά τι εννοώ. Μιλάω για όλα τα είδη σχέσεων. Δε μπορεί να ταιριάζεις με όλους όσους έχεις γνωρίσει. Ειδικά εσύ. Που ξέρεις ένα σκασμό κόσμο.

– Κάτσε να σκεφτώ… Ε… μμμ… Τότε που… όχι… όχι… δεν … Έλα ρε φίλε δε μπορεί. Μη με πιέζεις, θα σκεφτώ… εντάξει;

Και σκέφτομαι… Και προσπαθώ να θυμηθώ ανθρώπους που έχουμε χαθεί, που κάποια στιγμή τραβήξαμε διαφορετικούς δρόμους. Και πραγματικά η σκέψη και μόνο με κάνει να χαμογελάω. Δε θεωρώ ότι έχουμε «χωρίσει» με κανέναν από όλους αυτούς τους ανθρώπους. Απλά κάπου στην πορεία, η πορεία έπαψε να είναι κοινή. Τα ενδιαφέροντα άλλαξαν, οι προτεραιότητες άλλαξαν. Η ανάμνηση όμως ειναι γλυκειά. Συνήθως μετά από ένα «χωρισμό» δεν υπάρχει πιο πικρή γεύση;

– Eντάξει, μπορεί και να έχεις δίκιο. Όχι για τους Ταύρους. Για μένα.

Όχι απαραίτητα εγώ. Αλλά και εγώ…

Πριν δύο χρόνια σε ερώτηση «περιέγραψέ μου τον εαυτό σου σε 5 χρόνια» είχα φτιάξει 2 σενάρια. Ένα αισιόδοξο και ένα απαισιόδοξο. Και τα δύο ήταν ρεαλιστικά. Και τα δύο ήταν εφικτά. Οι δικές μου κινήσεις και αποφάσεις θα έκριναν – στο περίπου πάντα – ποιο θα συμβεί. Και φυσικά φύση και θέση αισιόδοξη άρχισα να δουλεύω το αισιόδοξο σενάριο. Και πήγαινε καλά. Είχαν βρεθεί ισορροπίες, είχαν παρθεί αποφάσεις, είχαν αλλάξει πολλά.

Και όμως… 2 χρόνια μετά, βλέπω το απαισιόδοξο σενάριο να μου κλείνει το μάτι. Δεν ξέρω τι δεν πήγε καλά. Ή μήπως ξέρω; Φταίει το γεγονός οτι ήμουν διαλακτική; Οτι συζητούσα; Ότι άφηνα χρόνο στον άλλο; Ότι δικαιολογούσα την κάθε συμπεριφορά;  Ότι έκανα όλα τα χατήρια; Ότι προσαρμοζόμουν εγώ αντί να απαιτώ να προσαρμοστούν και οι άλλοι λίγο;

Είναι δύσκολο να «μεγαλώνεις» παράλληλα με έναν άνθρωπο που «μικραίνει» και που λόγω αυτης της αλλαγής ρόλων, γίνεται ένα κακομαθημένο παιδί που απαιτεί προσοχή ΤΩΡΑ, να γίνει το δικό του ΤΩΡΑ. Να κάνεις ότι θέλει ΤΩΡΑ. Να μην υπάρχει βοήθεια ή έστω κατανόηση. Έμπρακτη. Όχι στη θεωρία. Να έχεις κάνει αγώνα να «απαιτήσεις» τα αυτονόητα και με μια γελοία δικαιολογία, απλά να μένουν θεωρία.

Έχω να γράψω αρκετό καιρό. Όχι γιατί δεν υπήρχε η ανάγκη αλλά γιατί δεν υπήρχε ο χρόνος να μπουν σε λέξεις όλα αυτά. Ούτε τώρα υπάρχει ο χρόνος, αλλά τώρα υπάρχει η «ἐκρηξη». Δεν ξέρω αν είναι θυμού ή γενικότερα αρνητικών συναισθημάτων που προκαλούνται. Είναι όμως πολλά, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Έχω βαρεθεί να μην αναγνωρίζεις αυτό που κάνω. Και -μάλλον-το κάνω καλά. Μπορεί να έχεις την ψευδαίσθηση ότι κάποιες καλές κουβέντες σε τρίτους – που θα ακολουθήσουν απίστευτη πίεση και υποτιμητικά σχολια – είναι αναγνώριση. Ε, λοιπόν ΔΕΝ είναι.

Έχω βαρεθεί να λέω κάτι, να το αντιμετωπίζεις ειρωνικά και υποτιμητικά και αρκετό καιρό αργότερα να το παρουσιάζεις σα δική σου ιδέα. Και φοβερή έμπνευση. Που σου ήρθε εκείνη τη στιγμή. Ε, λοιπόν ΔΕΝ είναι έτσι.

Έχω βαρεθεί την ειρωνεία.

Έχω βαρεθεί να λειτουργώ ως σάκος του μποξ κάθε φορά που θέλεις να ξεσπάσεις κάπου.

Έχω βαρεθεί να «προλαβαίνω» καταστάσεις, να σε δικαιολογώ. Όχι πια.

Όλα αυτά τα ανέχτηκα. Όχι αγόγγυστα – το ομολογώ. Αλλά τα ανέχτηκα.

Αυτό που δε μπορώ να ανεχτώ είναι να με αμφισβητείς. Πολλές φορές θα μπορούσα να σου πω ψέματα για πολλά. Δεν το έκανα όμως. Παρόλο που ήξερα ότι θα το μετάνιωνα. Πολλές φορές σου εμπιστεύτηκα πράγματα και σκέψεις μου και το μόνο που έκανες ήταν να τα μεταφέρεις σε τρίτους. Αφέλεια, βλακεία, κουτοπονηριά; Δεν ξέρω.

Το να σε εμπιστευτώ, ήταν επιλογή μου. Εσύ έπρεπε απλά να μου αποδείξεις ότι είχα δίκιο. Και δεν το έκανες!