– Μην αφήσεις το χέρι μου

– Κράτα μου το χέρι να περάσουμε το δρόμο.

– Δώσε μου το χέρι να πάμε μαζί

– Μη φοβάσαι, σε κρατάω.

– Έλα, ηρέμησε. Εγώ είμαι εδώ.

– Δεν είναι τίποτα, θα σου κρατάω το χέρι στο γιατρό.

Όλοι είτε έχουμε πει, είτε έχουμε ακούσει αυτές τις φράσεις. Τρυφερότητα, αγάπη, εμπιστοσύνη, οικειότητα, σιγουριά και πάρα πολλά ακόμη κρύβει ένα χέρι ή καλύτερα δυο χέρια ενωμένα.

Όλα τα νεύρα καταλήγουν στα χέρια. Όλες οι αισθήσεις ενεργοποιούνται με ενα άγγιγμα. Μην το φοβάστε. Αγγίξτε, χάιδεψτε χωρίς να πείτε τίποτα. Το έχουμε ανάγκη. Όλοι. Αρχικά το κάνεις για τον άλλο, όμως μετά από λίγο είσαι και πομπός και δέκτης…

Όταν διάβασα αυτή την εντολή άρχισα να σιγομουρμουραω διάφορα τραγούδια. Ελληνικά και ξένα. Όλα είχαν κάτι διαφορετικό να μου πουν.

Όλα μου θύμιζαν όμως κάτι. Ή κάποια συγκεκριμένη φάση της ζωής μου ή κάποιο πρόσωπο. Δεν ήμουν σίγουρη αν αυτό ήθελα. Ήθελα να βρω έναν στίχο που λέει κάτι σε μένα ή για μένα. Χωρίς να μου θυμίζει ένα και μόνο πρόσωπο. (Αυτό δεν είναι καλό βέβαια).

Ο στίχος λοιπόν…

«Μεγάλα λόγια μη μου λες
όσα ακούω τα ξανάκουσα
τόσες φορές
Μεγάλα λόγια μη μου πεις
μείνε και τίποτα μη μου υποσχεθείς

Μεγάλα λόγια δε θα πω
στην αγκαλιά μου ως το πρωί
θα σε κρατώ
κι αν είμαστε η εξαίρεση εμείς
μεγάλα λόγια θα σου πω
και θα μου πεις».

Συγγνώμη, δεν ανήκει στα ποιοτικά ακούσματα μου, αλλά είναι απο τα τραγούδια αυτού του ρεπερτορίου που έχω ξεχωρίσει.

Η εντολή γράφει τα 10 πιο αγαπημένα μου πράγματα στον κόσμο.

Υπερβολή… στον κόσμο… θα προσθέσω το μου. Εχουμε λοιπόν 10 αγαπημένα πράγματα (που δεν ειναι πράγματα) στον κόσμο ΜΟΥ. Ξεκινάω… η σειρά ειναι τυχαία. Νομιζω τα αγαπώ όλα το ιδιο.

1. Μου αρέσει ο χορος. Οχι γενικά και αόριστα. Ο χορος σε ζευγάρι. Οτι είδος και αν ειναι αυτο. Αρκεί να «μιλάει» ο ένας στον άλλο μα την κίνηση.

2. Μου αρέσουν οι εκπλήξεις. Τόσο να τις δεχομαι όσο και να τις ετοιμάζω. Ίσως γιατι η έκπληξη εχει ενα κομμάτι μας μεσα, ενα νοιαξιμο, μια σκέψη.

3. Μου αρέσουν οι βόλτες στη φύση, στο δρόμο, με το αυτοκινητο (αρκεί να οδηγεί άλλος κατα προτίμηση), με τα πόδια. Απαραίτητη προϋπόθεση να υπάρχει Καλη παρεα.

4. Μου αρέσει το καλοκαίρι να πηγαίνω για μπάνιο ή απλά στη θάλασσα μετά τη δουλειά. Όσο κουραστικό και αν ειναι με χαλαρώνει απίστευτα.

5. Τις υπόλοιπες εποχές μου αρέσει να πηγαίνω για ποτό μετά τη δουλειά ή το μάθημα χορού (Γκουχ Γκουχ) για τον ίδιο λόγο. Με χαλαρώνει και με αναζωογονεί. Μου αρέσει επίσης και να παω για καφεδάκι πριν τη δουλειά.

6. Αγαπώ το καλό φαγητό. Ή καλύτερα, αγαπώ το φαγητό με Καλη παρεα. Νομιζω δε χρειάζεται να πω περισσότερα

7. Μου αρέσουν οι εκδρομές. Οργανωμένες ή οχι. Με πούλμαν, ΚΤΕΛ, τρένο, αυτοκινητο, πλοίο ή αεροπλάνο.

8. Μου αρέσουν τα απρογραμμάτιστα. Είτε αυτός ειναι καφές, ποτό ή απλά ενα «σε μισή ωρα να εισαι έτοιμη. Έρχομαι να σε παρω για να παμε βόλτα».

9. Λατρεύω τις αγκαλιες. Θεωρώ ότι είναι ένας κώδικας επικοινωνίας. Μου δίνουν μια σιγουριά και μια δύναμη ανεξήγητη. Μου λείπουν πολύ αυτή την εποχή…

10. Τέλος μου αρέσουν οι φωτογραφίες. Όχι γιατί είμαι ψώνιο αλλά γιατί κρύβουν αναμνήσεις. Και το πιο αγαπημένο μου και πιο σημαντικό πράγμα είναι οι αναμνήσεις και οι ωραίες στιγμές. Αποτελούν το στήριγμα για κάθε τι δύσκολο που έρχεται.

Είχα αποφασίσει εδώ και καιρό να μη γράφω. Ήταν, είναι και θα είναι τόσο πολλά αυτά που θα ήθελα να γράψω που νιώθω ότι δε χωράνε σε ένα τόσο δα μικρό blogάκι. Ομως βιάστηκα…

Φέτος θα ήταν για άλλη μια φορά διαφορετικά γενέθλια. Κάθε χρόνο έτσι δεν είναι άλλωστε; Δε με πείραζε που θα έπεφταν εν μέσω πανδημίας και θα υπήρχε περιορισμός. Αυτό το ξεπεράσαμε πέρυσι. Υπήρχε μια περίεργη αίσθηση. Είχα αποφασίσει αυτά τα γενέθλια να είναι δικά μου. Έπεσαν σε μια εβδομάδα που εργαζόμουν απο το σπίτι και όποια ετοιμασία εορτασμού στη δουλειά θα πήγαινε στράφι. So what. Εγώ βάζω τους κανόνες. Ήθελα pampering και θα μου το παρείχα. Την προηγούμενη μέρα λοιπόν φούσκωσα μπαλόνια και τα άφησα στον χώρο του «γραφείου». Φυσικά και μέσα στον όλο πανικό ξεχάστηκα οπότε μπαίνοντας το πρωί στο χώρο, είδα τα μπαλόνια έκπληκτη.

Η μέρα κύλησε ήρεμα, με απίστευτα πολλά τηλέφωνα. Το βράδυ ήρθε η Κωνσταντινα για να μου τραγουδήσει το «Να ζήσεις Έλενα…» με κεράκι πάνω σε ένα πτι φουρ.  Τα καλύτερα γενέθλια δε μένουν όμως στην ημερα των γενεθλίων.

Καιρό τώρα τριγύριζε η ιδέα του πίκ νικ. Και το πίκ νικ κανονίστηκε (χρειάστηκε να πείσουμε λίγο τον Πέτρο αλλά οκ). Με τον Βασίλη αναλάβαμε την προετοιμασία. Το μενού είχε χειροποίητα αλμυρά μαφιν, λουκανικοπιτακια, τυροπιτάκια, κεφτεδάκια, μακαρονοσαλατα. Moscato d’asti σε κολωνατα ποτήρια με φράουλες και φρουτάκια. Αφού κάναμε την βόλτα μας στο πάρκο τρίτση (στο 1/3 βασικά), βγάλαμε τις σοβαρές και αστείες φωτογραφίες μας και αφού εντοπίσαμε το σημείο με σκιά, αεράκι και θέα τα αγόρια πήγαν να φέρουν τα «σύνεργα». είμαι σίγουρη ότι σχολίαζαν το βάρος τους. Η επιλογή ήταν πολύ καλή τελικά. Νομίζω το απολαύσαμε όλοι. Εγώ σίγουρα το ευχαριστήθηκα παρά πολύ.

Γενέθλια χωρίς τούρτα όμως δε λέει. Επιστροφή στο σπίτι για να σβήσουμε κεράκια. Ναι, ναι σβήσουμε! Γιατί εκτός απο μένα, είχαμε αφήσει και τα γενέθλια του Βασίλη χωρίς να κόψουμε τούρτα. Δυο τούρτες λοιπόν…

Και αν νομίζετε ότι το pampering τελείωσε κάνετε λάθος. Η ώρα των δώρων… ένα κουτί με καλλυντικά περιποίησης (μπάλες, άλατα, αφρόλουτρο, κρέμα, musk, μάσκες προσώπου) για το κυριολεκτικό pampering και ένα βάζο με 365 χαρτάκια ένα για κάθε μέρα, χωρισμένα ανά εποχή, χειρόγραφα (!) με μια εντολή.

Καθημερινό pampering δηλαδή. Γιατί κάθε εντολή (όσες έχω πετύχει μέχρι τώρα) έχουν κάτι που μου δίνει χαρά!

Η μια εντολή ήταν να κάνω εγγραφή στο blog μου. Μετά απο τόσο καιρό. Σίγουρα δεν έχω καταφέρει να περιγράψω όλα τα συναισθήματα αλλά άξιζε τον κόπο.

Αααα και νομίζω δεν έχω γράψει τη λέξη pampering αρκετές φορές. Χαχαχαχα

Όσα ευχαριστώ και να πω είναι λίγα.

– τι κανεις;

– δε νιώθω πολυ καλα

– εχεις κατι;

– δεν εχω Καλη διάθεση. Είδα ενα όνειρο και τρόμαξα

– να σε παρω μια αγκαλια;

– ναιιιιι! (λίγες στιγμές αργότερα). Νιώθω πολυ καλύτερα σ’ ευχαριστω.

– μακάρι να ημουν κοντά να σε παρω όσες αγκαλιές θες.

Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα.

Ήταν μια συνάντηση που επρεπε να γίνει καιρό. Blind date και έτσι… (δεν υπήρχαν social τότε).

-Να βρεθούμε στον τάδε κινηματογράφο; (Ο φόβος υπήρχε)

-δεν τρελαίνομαι αλλα οκ. Καταλαβαίνω γιατι θες.

Βρεθήκαμε. Υπήρχε αμηχανία και άνεση ταυτόχρονα. Δε θυμάμαι καν ποιο έργο είδαμε. Το μονο που θυμάμαι ήταν κατάφερε να μου ανακουφισει τον πόνο απο μια τενοντίτιδα που με ταλαιπωρούσε στο χέρι.

Πριν αποχαιρετιστούμε πήγαμε στο αμάξι να μου δώσει ενα δώρο που ειχε για μενα. Ήταν μια υπέροχη αφίσα -πίνακας για το δωμάτιο μου και μια λευκή κόλλα χαρτί. Ρώτησα τι σημαίνει αυτο και με παρέπεμψε στο τραγούδι…

Κάθε φορά που το ακούω, σκέφτομαι αυτή τη στιγμή και αυτή τη λευκή κόλλα χαρτί που ακομη κρατάω.

Χρονια πολλα! Να τα εκατοστήσεις…

-Τι θα κανεις σημερα;

– μόλις άραξα να δω μια ταινία. Δεν ειμαι για πολλα.

-ουτε εγω. Να ερθω να δούμε μαζί;

– χμμμμ δε νομιζω οτι θες

– γιατι;

– δε θα σου αρέσει η ταινία που θα δω.

– πως το ξερεις;

– την εχουμε ξαναδεί και δεν…

– πάλι το slidding doors?

– χαχαχα οχι. Την…(μαντέψτε)

– ελεος! Τι σου αρέσει σε αυτή την ταινία;

– ταυτίζομαι στη σκηνή με τα αυγά!

Σε παρακαλώ παρά πολυ, μην το Κανεις αυτο. Μη θεωρείς τον χρόνο μου λιγότερο σημαντικό απο το δικό σου. Δεν ειναι.

Μη με θεωρείς δεδομένη και τσαντίζεσαι όταν δε μπορω να σε ακολουθήσω. Εγω στενοχωριέμαι περισσότερο απο σένα. Μη με κανεις να αισθάνομαι άσχημα.

Μη με προκαλεις να σχεδιάζω πράγματα που ουσιαστικά δε θες να κανεις μαζί μου αλλα απλά έτυχε να ειμαι εύκαιρη εκείνη τη στιγμή. Μπορεις να μου ζητήσεις να τα σχεδιάσω για εσάς. Θα το κανω με μεγάλη μου ευχαρίστηση. Αρκεί να μου το ζητήσεις.

Μη μου φέρεσαι σα να ειμαι κάποιος σούπερ ήρωας. Δεν ειμαι. Πονάω, τσαντιζομαι, θυμώνω, κλαίω…

Εποχή προ αυτοκινήτου (δικού μου).  Οι μισοί φοιτητές, οι άλλοι μισοί μόλις ξεκινούσαν δουλειά.

– Έλα, σχόλασες;

-Όχι ακόμη, σε λίγο. Θες κατι;

-Βασικά, θα βγούμε; Γιατί μπορώ να περάσω να σε πάρω με μια μικρή παράκαμψη

-Ρε συ, θέλω να πάω από το σπίτι λίγο. Θέλω τουλάχιστον 1 ώρα. Θες να το αφήσουμε για σήμερα μην περιφέρεσαι τόση ώρα;

-ΟΚ, πάω σπίτι τότε.

-Ναι. Μιλάμε στο τηλέφωνο.

-Πάρε με όταν φτάσεις.

Πάω σπίτι… Επικρατεί μια αναστάτωση. Κάτι έχει γίνει. Ένας χωρισμός. Αγαπημένου προσώπου. Το έβλεπα να έρχεται αλλά τώρα με ρίχνει πολύ. Με προβληματίζει, με αναστατώνει. Πιάνω το τηλ. ασυναίσθητα.

-Έλα, γύρισες;

-Ναι. Εσύ οκ;

-Μόλις τώρα έφτασα κι εγώ. Είχε πολύ κίνηση. Τι έχεις; Δε σε ακούω καλά.

-Δεν είμαι καλά. Ίσως έπρεπε να είχαμε βγει.

-Τι έγινε;

-Χώρισαν…

-Θες να έρθω;

-Μόλις τώρα μπήκες σπίτι. Εσύ είπες οτι έχει κίνηση. Μην ταλαιπωρηθείς.

-Ετοιμάσου! Έρχομαι να σε πάρω. Πάρε ομπρέλα. Ο καιρός πάει για βροχή.

Ετοιμάστηκα. Ομπρέλα δεν πήρα φυσικά. Απόλαυσα την βροχή που έπεφτε στο πρόσωπο μου. Όταν χρειάστηκε, μοιραστήκαμε μια μισοσπασμένη που υπήρχε στο αμάξι.

 

 

 

«Οι Ταύροι δε χωρίζουν ποτέ». Αυτό είναι νόμος.

Έχω γελάσει πάρα πολύ με αυτή την ατάκα. Όχι μόνο γιατί δεν πιστεύω στα ζώδια αλλά γιατί μου φαίνεται πολύ γενικό και δεσμευτικό. Τι εννοείς δε χωρίζουν; Δε γίνεται αυτό. Όλοι οι Ταύροι είναι καταδικασμένοι να μένουν με όσους ανθρώπους γνωρίζουν; Και αν κατά τύχη είναι κοινωνικοί Ταύροι και γνωρίζουν πολλούς ανθρώπους, τι θα κάνουν; Δεν μπορώ να το δεχτώ. Σε οποιαδήποτε μορφή σχέσης.

Και κάπου λίγο μετά, το γέλιο έρχεται να το αντικαταστήσει ο προβληματισμός.

–  Εσύ, δηλαδή, με πόσους ανθρώπους έχεις «χωρίσει»;

– Τι εννοείς με πόσους; Είναι προσωπική η ερώτηση.

– Ξέρεις πολύ καλά τι εννοώ. Μιλάω για όλα τα είδη σχέσεων. Δε μπορεί να ταιριάζεις με όλους όσους έχεις γνωρίσει. Ειδικά εσύ. Που ξέρεις ένα σκασμό κόσμο.

– Κάτσε να σκεφτώ… Ε… μμμ… Τότε που… όχι… όχι… δεν … Έλα ρε φίλε δε μπορεί. Μη με πιέζεις, θα σκεφτώ… εντάξει;

Και σκέφτομαι… Και προσπαθώ να θυμηθώ ανθρώπους που έχουμε χαθεί, που κάποια στιγμή τραβήξαμε διαφορετικούς δρόμους. Και πραγματικά η σκέψη και μόνο με κάνει να χαμογελάω. Δε θεωρώ ότι έχουμε «χωρίσει» με κανέναν από όλους αυτούς τους ανθρώπους. Απλά κάπου στην πορεία, η πορεία έπαψε να είναι κοινή. Τα ενδιαφέροντα άλλαξαν, οι προτεραιότητες άλλαξαν. Η ανάμνηση όμως ειναι γλυκειά. Συνήθως μετά από ένα «χωρισμό» δεν υπάρχει πιο πικρή γεύση;

– Eντάξει, μπορεί και να έχεις δίκιο. Όχι για τους Ταύρους. Για μένα.