Posts Tagged ‘αχαριστια’

Την εγγραφή αυτή την έχω γράψει και σβήσει ήδη 3 φορές. Την πρώτη γιατί ήταν ζεστό το θέμα και ήμουν εν βρασμώ. Είχα γράψει πολύ σκληρά πράγματα. Ευτυχώς – ή δυστυχώς τελικά – ο path μετά από δική μου βλακεία δε μου επέτρεψε την αποθήκευσή και δημοσίευσή της. Την δέυτερη είχε χαλαρώσει το θέμα και την έσβησα εγώ γιατί μου φάνηκε πολύ light.

Ήρθε όμως ένα σχόλιο του Πέτρου στο blog του και ξαναέφερε το θέμα στην επικαιρότητα. Υπόσχομαι να μην το λογοκρίνω πάλι…

Συζήτηση που ξεκινάει από το γεγονός ότι η μαμά μου (και ο μπαμπάς μου παλαιότερα) είναι γενικά δραστήριος άνθρωπος καταλήγει στο ότι όταν πια δε μπορούμε να προσφέρουμε βοήθεια (ή να μας προσφέρουν όπως ήθελε να πει) τους γονείς μας, να τους κλείνουμε σε ιδρύματα κ.λ.π. Η άποψή μου για το θέμα είναι ξεκάθαρη. Όσο και όπως μπορώ να βοηθήσω μια κατάσταση θα το κάνω. Η λύση του “ιδρύματος” θα έρθει μόνο αν είναι απαραίτητη η ιατρική (μηχανική) φροντίδα.

Εκνευρίστηκα όμως πάρα πολύ όταν με φοβερή άνεση, άνθρωποι που έχουν στερήσει από τους γονείς τους τα πάντα, για να τους φροντίζουν τα παιδιά, είναι κάθετοι στο ότι αν χρειάζεται οποιαδήποτε φροντίδα, εγώ δεν είμαι διατεθειμένη να τους την προσφέρω. Η λύση του να υπάρχει ένας άνθρωπος για να τον φροντίζει, στο σπίτι του όμως, απορρίφθηκε ως… ακριβή! ΕΛΕΟΣ!

Όταν αναρωτήθηκα αν θα της άρεσε να της έλεγαν οι γονείς της, όχι δε σου κρατάω τα παιδιά γιατί θέλω να πάω διακοπές, η απάντηση ήταν: Δε θα το έλεγαν γιατί είναι επιλογή τους!!! Επιλογή τους είναι να σε βοηθήσουν, όχι να σε υπηρετούν. Να τους φωνάζεις διαρκώς ότι δεν έκαναν σωστά το ένα ή το άλλο, να εκνευρίζεσαι και να ξεσπάς στα παιδιά… Αυτό δεν είναι επιλογή κανενός. Αυτό είναι κάτι που εσύ έχεις επιβάλλει. Επιλογή τους είναι να σε βοηθήσουν όσο εσύ είσαι στη δουλειά, όχι όταν εσύ θέλεις να διασκεδάζεις…

Αρχίζω και ξεφεύγω πάλι…

Με την πρόφαση λοιπόν, ότι θέλω να τους προσφέρω πολλά αλλά εγώ δεν μπορώ, δεν προλαβαίνω, ε… μεγάλωσαν και τα παιδιά δεν τους χρειάζομαι πια, ας τους κλείσω σε ένα νοσοκομείο (για εξετάσεις, όχι τίποτα άλλο) την περίοδο που εγώ θα κάνω τις διακοπές μου και σιγά σιγά, θα συνηθίσουν στην ιδέα και θα δεχτούν πιο εύκολα το… ίδρυμα ή “οίκο ευγηρίας”.

Υ.Γ. Δε θα ξεχάσω, όταν νοσηλευόταν ο μπάμπάς μου στο νοσοκομείο, έναν γεράκο που ήταν στο διπλανό κρεβάτι. Είχε τόσο γαλήνια μορφή που σου τραβούσε το βλέμμα. Δικαιολογούσε πάντα τα παιδιά του που δεν ήταν εκεί, γιατί …είχαν δουλειές! Πολλές φορές τον είχαμε βοηθήσει να φάει ή να σηκωθεί. Πάντα μιλούσε με γλυκύτητα (αυτό σε απάντηση, όσων πουν, τι μπορεί να είχε κάνει στα παιδιά του για να τον πετάξουν εκεί) και ξέρω ότι ο άνθρωπος όταν είναι δύστροπος στα νειάτα του, γίνεται πολύ χειρότερος στα γεράματά του. Ο άνθρωπος αυτός, “έσβησε” μόνος του. Ανεβήκαμε μια μέρα στο δωμάτιο να τον δούμε (εμείς είχαμε ήδη μεταφερθεί) και έλειπε. Νόμιζα ότι είχε φύγει… Ρώτησα την νοσοκόμα και μου είπε ότι απλα “κοιμήθηκε” γαλήνια.

Συγχωρέστε μου το “άσχετο” τραγούδι.