Posts Tagged ‘αδελφούλης’

Από μικρή λάτρευα τον κινηματογράφο. Γιατί; Ποτέ δεν έμαθα. “Έπρηζα” λοιπόν τον αδελφό μου – μεγαλύτερο 10 χρόνια – να με παίρνει μαζί του.

Η πρώτη ταινία που θυμάμαι ότι είδα ήταν ο Superman. Από τότε πηγαίναμε πάντα στον Superman. Περίμενα πως και πως να βγει το επόμενο. Φυσικά εγώ δεν μπορούσα να διαβάσω τους υπότιτλους ή δεν προλάβαινα (ήμουν πολύ μικρή) και έτσι ο αδελφούλης μου, μου διάβαζε τους υπότιτλους. Πάντα λοιπόν καθόμασταν λίγο πιο μακριά από τον πολύ κόσμο για να μην ενοχλούμε και μου διάβαζε ψιθυριστά. Και μόνο που το σκέφτομαι… μπρρρ.

Φυσικά βλέπαμε και άλλες ταινίες. Πιο παιδικές π.χ. τον “Κούκλο” με έναν ηθοποιό που δοκίμαζε παιχνίδια και έπαιζε όλη την ώρα. Πολύ τον ζήλευα.

Και φυσικά κάθε φορά που ήθελε να παει σινεμά ο αδελφός μου, ρωτούσα “είναι κατάλληλο; Να έρθω και εγώ;” Τώρα που το ξανασκέφτομαι απορώ πως δε με σκότωσε… Ο κολλητός του προσπαθούσε να με πείσει ότι το “Χρ” δίπλα από τον τίτλο της ταινίας σήμαινε ότι είναι ακατάλληλο. Μια δυο φορές τον πίστεψα. Μετά όμως σκέφτηκα ότι το “Α” σημαίνει ακατάλληλο και το “Χρ” μάλλον σημαίνει “Χρωματιστή” (μόλις είχαν ξεκινήσει προφανώς οι έγχρωμες ταινίες) και άρχισα να πρήζω και τον φίλο του αδελφού μου.

Μάλλον τους έπρηζα πολύ γιατί κατάφερα σε ηλικία 10 ετών να πείσω τους γονείς μου να πάω μόνη μου σινεμά. “Ο ιππότης της λακούβας” (γκρρρρρρ). Από τότε δε σταμάτησα. Έχω δει πολλά έργα, έχω δει ταινίες μόνη μου, εχω δει 2 διαφορετικές ταινίες συνεχόμενα, έχω κοιμηθεί (αυτό μου συμβαίνει τα τελευταία μόνο χρόνια), έχω κλάψει, έχω γελάσει, έχω αγαπήσει, έχω φοβηθεί και κυρίως έχω διασκεδάσει.

Για μένα ο κινηματογράφος δε συγκρίνεται με κανένα home cinema. Είναι η διαδικασία περισσότερο που μου αρέσει….