Posts Tagged ‘αγάπη’

Δεν είμαι άνθρωπος που συγκινούμαι εύκολα. Ειδικά από χαρά… Το έχω πει πολλές φορές. Νομίζω το έχω γράψει κιόλας.

Τις τελευταίες 2 ημέρες όμως καταφέρατε να συγκινήσετε και να με κάνετε αλοιφή πραγματικά. Έχω γράψει και σβήσει 10 φορές αυτή την εγγραφή…

Δεν μπορώ να γράψω τίποτα άλλο τώρα. Εκτός από ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ευχαριστώ…

Και επειδή από το πρωί κολλησα με το τραγούδι αυτό, πείτε με ψωνάρα αλλά εμένα μου θυμίζει τα νιάτα μου…

Happy birthday to you, this is your day.

On this day for you were gonna love you in every way.

This is your day, your day, happy birthday to you, to you, to you.

Happy birthday to you, youre still young.

Age is just a number, dont you stop having fun.

This is your day, your day, happy birthday to you.

This day only comes once every year,

Because youre so wonderful with each and everything you do, hey!

Happy birthday to you, this is your day.

On this day for you were gonna love you in every way.

This is your day, your day, happy birthday to you, to you.

This day is only for you, cause youre so special in every way,

Happy birthday to you!

Με πολυ αγάπη η αλοιφή σας

LNA

Μου αρέσει πάρα πολύ το τραγούδι αλλά διαφωνώ κάθετα με τους στίχους. Από την αρχή του κιόλας! Δεν μου αρέσει να βάζω ποτέ το γιατί πριν από την αγάπη.

Ο λόγος που το κάνω εγγραφή είναι ότι μου έχει κολλήσει η μελωδία του… Παρά τις όποιες αντιρρήσεις μου, μου κόλλησε!

http://www.esnips.com//escentral/images/widgets/flash/esnips_player.swf

Γιατί να σ’ αγαπώ αφού δεν ξέρεις

για μένα να υποφέρεις, όπως εγώ

Γιατί να σ’ αγαπώ αφού δεν χάνεις

ευκαιρία να με κάνεις, να σε μισώ

Πότε θα σε βαρεθώ να σε αλλάξω,

πότε θα σε βαρεθώ;

Πότε θα σε βαρεθώ να σ’ απαλλάξω

απ’ όσα σου ζητώ;

Γιατί να σ’ αγαπώ αφού δεν ξέρεις

για μένα να υποφέρεις

Γιατί να σ’ αγαπώ αφού δεν ξέρεις

άλλη λέξη να προφέρεις, απ’ το εγώ

Γιατί να σ’ αγαπώ αφού φοβάσαι

να μου δείξεις πως φοβάσαι το σ’ αγαπώ

Πότε θα σε βαρεθώ να σε αλλάξω,

πότε θα σε βαρεθώ;

Πότε θα σε βαρεθώ να σ’ απαλλάξω

απ’ όσα σου ζητώ;

Γιατί να σ’ αγαπώ αφού δεν ξέρεις

για μένα να υποφέρεις

Η συζήτηση ξεκίνησε από το ασθενές φύλο του Πέτρου, μετά πήγε στο παιχνίδι της ζωής και των σχέσεων, τους “από πάνω” και τους “από κάτω” και όλα αυτά μπήκαν στο μυαλουδάκι μου, δουλεύτηκαν στην αργή ταχύτητα (μην κουραστουμε κιόλας) και βουαλά…

Ναι, μου αρέσει να είμαι η “αδύναμη”, αυτή που έχει ανάγκη από προστασία αλλά δε θέλω να στο δείξω. Με έχει πληγώσει πολλές φορές και δεν ξέρω αν αντέχω άλλο. Σου δείχνω λοιπόν το δυναμικό μου πρόσωπο. Αυτό που σε τρομάζει. Που σε κάνει να με λες “απρόσιτη” και εγώ ψάχνομαι. Ρωτάω φίλους και γνωστούς.

– Εγώ “απρόσιτη”;

Αυτοί όμως με ξέρουν αλλιώς. Χαλαρή… Χωρίς να φοβάμαι να πληγωθώ και μου λένε:

– Εσύ, απρόσιτη; με τίποτα.

Φοβάμαι να σου δείξω ότι σε έχω ανάγκη. Την τελευταία φορά που το έδειξα μου πήρε χρόνο για να μαζέψω τα κομμάτια μου.

Και καταφεύγω στα γνώριμα μέρη. Στους ανθρώπους που ξέρω ότι με αγαπούν. Όχι όπως εγώ. Όπως θα ήθελα να με αγαπάς εσύ. Εκεί είναι η σιγουριά μου. Η “καβάτζα” μου. Άσχημη λέξη, σκληρή αλλά αληθινή. Και ζω με αυτούς τους ανθρώπους. Τους “χρησιμοποιώ”, τους “εκμεταλλεύομαι”, τους κάνω αυτά που κάνεις εσύ σε μένα… Ασυναίσθητα τις περισσότερες φορές. Τους πληγώνω ενώ δε θέλω. Και αυτό συνεχίζεται… Πάντα την πληρώνει ο επόμενος. Μέχρι να καταφέρουμε εμείς οι δύο να κλείσουμε τον κύκλο. Εγώ και εσύ. Να με αγαπήσεις για αυτό που είμαι. Να σε αγαπήσω για αυτό που είσαι. Να μην υπάρχουν καβάτζες. Τις βαρέθηκα!

Μόνο εγώ και εσύ. Αμήν.

Υ.Γ. Όπου εγώ ο καθένας μπορεί να βάλει το όνομά του… Και όπου εσύ το όνομα κάποιου άλλου…

Τον έβλεπε μέρα με την μέρα να “σκαρφαλώνει” αλλά δεν χαιρόταν. Η γυναίκα με την οποία – πριν 10 χρόνια – αποφάσισαν να ζήσουν μαζί, τον έβλεπε και σκεφτόταν την πτώση. Απέκτησε δόξα, έκανε γρήγορα νέους “φίλους”, ο κύκλος των γνωστών του ήταν πλέον τεράστιος – δεν είχε χρόνο για να πάνε με τους αδελφικούς φίλους τους στο ταβερνάκι που γνωρίστηκαν. Στη γιορτή του, το σπίτι μεταμορφωνόταν πότε σε κάβα και πότε σε ανθοπωλείο. Μάταια προσπαθούσε η κακομοίρα η γυναίκα του να τα βάλει σε μια τάξη.

Όλοι τον θαύμαζαν και του έλεγαν όμορφα λόγια. Έγινε διάσημος. Μιλούσαν όλοι για αυτό το ξεχωριστό χάρισμα που είχε. Ένα χάρισμα που στερούσε τον χρόνο του από τους ανθρώπους που – κάποτε; – αγαπούσε. Δεν πήγαινε πλέον στις σχολικές γιορτές των παιδιών. Γίνονταν πρωί και δεν προλάβαινε…

Δεν θυμόταν την επέτειό τους παρά μόνο την ώρα που είχε προγραμματίσει το – τελευταίο μοντέλο – κινητό του να του το υπενθυμίσει.

Η μητέρα του κοιτούσε την φωτογραφία του και καμάρωνε. Ο γιός της είχε καταφέρει να γίνει “κάποιος”. Δεν τον έβλεπε συχνά αλλά ήξερε ότι όταν τον χρειαστεί θα ήταν εκεί. Αρκούσε ένα τηλεφώνημα. Το οποίο έγινε. Αλλά ο γιός της δεν μπορούσε να πάει να την δει. Μα και αυτή… “Σε απεθύμησα” του είχε πει, μόνο. “Θα έρθω μάνα κάποια στιγμή, τώρα τρέχω…”

Και έτρεξε. Όταν 1 εβδομάδα μετά, τον ειδοποίησαν από το νοσοκομείο ότι η μάνα του αρρώστησε. Οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες. Δεν πρόλαβε καλά καλά να την “χαιρετίσει”. Του στοίχισε πολύ αυτό. Ο αδελφός του – που είχε χρόνια να δει, γιατί έλειπε σε άλλη χώρα -ξέροντας ότι η μάνα του ήταν πιστή γυναίκα και γνωρίζοντας τον αδελφό του (όταν δεν ήταν “γνωστός) ρώτησε αν οι σχέσεις του με την μητέρα ήταν καλές. Δεν μπορούσε να εξηγήσει αλλιώς το γοερό του κλάμα. Σαν να ένοιωθε τύψεις για κάτι…

Στην κηδεία ήταν μόνο 5 αδελφικοί φίλοι που είχε καιρό να δει. Οι “καινούργιοι” είχαν γεμίσει το γραμματοκιβώτιο με συλλυπητήριες επιστολές και τηλεγραφήματα.

Λίγες ημέρες αργότερα τους κάλεσε ο συμβολαιογράφος για μια διαθήκη. Η μητέρα τους δεν είχε περιουσία, τι την ήθελε την διαθήκη;

Η “διαθήκη” δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα γράμμα. Ένα γράμμα στα παιδιά της, υπογεγραμμένο μάλιστα με αίμα, γεμάτο συμβουλές και σκέψεις. Ανάμεσα στα όσα έγραφε ήταν και η φράση “να μην χάσετε τον εαυτό σας, τις αξίες σας…”. Ξέσπασε σε γοερό κλάμα. Πήρε ένα αντίγραφο της “διαθήκης” και άλλαξε τη ζωή του.

H princess εμπνεύστηκε το θέμα από την BD και εγώ έκανα τον συνειρμό…

Πριν χρόνια ένας κύριος είχε μοιραστεί μαζί μου μια προσωπική του ιστορία. Aργότερα την επιβεβαίωσε και η γυναίκα του. Tην μοιράζομαι και εγώ μαζί σας γιατί πιστεύω ότι είναι μεγάλο μάθημα…

O Θοδωρής είχε πάρει καινούργιο πουκάμισο. Λέει λοιπόν την Aφροδίτη να του το σιδερώσει για να το φορέσει την επόμενη μέρα. H Aφροδίτη όμως είχε πολλές δουλειές και δεν πρόλαβε.

Έλα όμως που ο Θοδωρής ονειρευόταν ότι θα το φορέσει… Kαμάρωνε και μόνο στην ιδέα.

Όταν του είπε η Aφροδίτη ότι πρέπει να βάλει κάτι άλλο τσαντίστηκε αλλά έκανε υπομονή.

Tο σκηνικό επαναλαμβανόταν κάθε μέρα για περίπου μια εβδομάδα. O Θοδωρής ονειρευόταν και καμάρωνε, η Aφροδίτη δεν προλάβαινε και άρχισαν να… τσακώνονται.

Kάποια στιγμή η Aφροδίτη νευριασμένη του σιδερώνει το πουκάμισο και το αφήνει στην καρέκλα. Όταν το είδε ο Θοδωρής το έβαλε και έτρεξε να φιλήσει και να ευχαριστήσει την Aφροδίτη. Eκείνη ήταν θυμωμένη γιατί τόσες ημέρες μόνο γκρινιαζε ο Θοδωρής, δεν την φιλούσε… Όμως της είπε με απόλυτη ειλικρίνεια ο Θοδωρής:

“Δε σε φίλησα για να σε ευχαριστήσω που μου σιδέρωσες το πουκάμισο, σε ευχαριστώ που μου ανανέωνες κάθε μέρα την χαρά του ότι πήρα καινούργιο πουκάμισο. Aν το είχες σιδερώσει αμέσως, τωρα το πουκάμισο θα ήταν ήδη λερωμένο και στο πλυντήριο, άρα όχι καινούργιο. Kαι εγώ ο βλάκας, αντί να σε ευχαριστώ, σου φώναζα”.

Bέβαια ο Θοδωρής μου είπε την ιστορία για άλλο λόγο αλλά κάπως έτσι νοιώθω και εγώ και δεν θέλω να τελειώνω πράγματα που αγαπώ…

Ο κ. Α. είναι ένας πελάτης -κληρονομιά. Συνεργαζόταν με κάποιο άλλο τυπογραφείο (με το οποίο συνεργαζόμασταν και εμείς) το οποίο χρεωκόπησε και μην έχοντας χρήματα να μας ξεπληρώσει (τελικά αυτό το “μας” πολύ το δουλεύω) μας έδωσε τον κ.Α. που έγραφε πολλά βιβλία – και όχι μόνο.

Η πρώτη λοιπόν σύσταση προς εμένα ήταν ότι πρέπει να μείνει ευχαριστημένος (τα αυτονόητα δηλαδή). Είναι μεγάλος σε ηλικία, συνταξιούχος που όμως δεν το βάζει κάτω. Γιατρός στο επάγγελμα αλλά γράφει συγγράμματα για κάθε τι που τον “αγγίζει”. Ως γιατρός λοιπόν γράφει άθλια (sorry Ερόεσσα). Με πολύ δυσκολία κατάφερνα να διαβάσω τα γράμματα του ακόμη και εγώ (ειδικότης μου τα ορνιθοσκαλίσματα). Υπήρχαν λοιπόν προστριβές…

Ο κ.Α. ξυπνούσε νωρίς. Μέχρι λοιπόν εγώ να φτάσω στη δουλειά ένιωθε ότι είχε χαθεί η μέρα. Πάλι καλά που δε με έπαιρνε στο κινητό να μου πει την φοβερή ιδέα του για το εξώφυλλο του νέου του βιβλίου. Ήθελε πάντα τουλάχιστον 3 διαφορετικά προσχέδια για να καταλήξουμε σε ένα τέταρτο, εντελώς άσχετο, δικό του.

Κάποια στιγμή με ενημέρωσε ότι θα παρουσιάσει σε μια αίθουσα το τελευταίο βιβλίο του. Δεν ξέρω γιατί αλλά παρόλο που δεν ήμουν υποχρεωμένη ήθελα πολύ να πάω. Ο κ.Α. από εκείνη την ημέρα έγινε άλλος άνθρωπος. Χάρηκε πάρα πολύ που πήγα (έστω και για πολύ λίγο) και πλέον αποφασίζουμε μαζί για τη μορφή των βιβλίων (χωρίς να γίνονται υπερβολές βέβαια). Από τότε έκανε σχεδόν σε κάθε του βιβλίο εκδήλωση. Και πάντα προσπαθούσα να είμαι εκεί.

Άρχισα να ενδιαφέρομαι για την υγεία του (έχει ένα σοβαρό πρόβλημα), αν γράφει κάτι νέο, πότε θα έρθει από την εταιρεία (ξέροντας ότι θα με “πρήξει”) σα να είναι συγγενείς μου.

Τώρα πια συνεργάζομαι ελάχιστα μαζί του και νιώθω πιο άνετα. Όχι γιατί δε με “πρήζει” πλέον αλλά γιατί έχω το ελεύθερο να του λέω την γνώμη μου χωρίς να φοβάμαι. Έχει πειστεί πλέον ότι δεν ενδιαφέρομαι για κείνον σαν άνθρωπο και όχι σαν πελάτη, σαν συνεργασία.

Μέσα από τα βιβλία του είχα μάθει ότι αν αγαπήσεις αυτό που σε δυσκολεύει, αν δεν του πας κόντρα, όλα θα γίνουν πιο εύκολα. Έτσι συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Αν προσευχηθείς (ή ενδιαφερθείς, για όσους δεν πιστεύουν) για αυτόν που σου “δημιουργεί πρόβλημα”, που είναι σκληρός και άδικος απέναντί σου θα τον αντιμετωπίσεις πιο ήρεμα, με περισσότερη δύναμη. Θα καταλάβει την αγάπη και θα μαλακώσει.

Αφιερωμένο στον κ.Α  και σε όσους με έμαθαν να αγαπώ και να προσεύχομαι και για τους… λιγότερο “κολλητους”.

Η Ερόεσσα εμπνεύστηκε από μένα το κείμενο της για τους γαμοφοβικούς τριαντάρηδες και εγώ εμπνεύομαι από ένα σχόλιο του Δημήτρη Θανασα

Δεν εμπνεύστηκα ακριβώς, θυμήθηκα. Μια ιστοριούλα από εκείνες που αγαπώ πολύ πολύ…

Ένα ζευγάρι ζούσε πολύ αγαπημένα. Κάποια στιγμή, για κάποιο λόγο (δεν θυμάμαι ακριβώς την ιστορία) ο άντρας φεύγει από το σπίτι.

Επιστρέφει μετά από λίγο καιρό μετανιωμένος και χτυπάει την πόρτα.

“Ποιός είναι;”

“Εγώ” απαντάει. Και η γυναίκα δεν του άνοιγε.

Αυτό το σκηνικό έγινε αρκετές φορές, η γυναίκα όμως δεν άνοιγε.

Κάποια στιγμή – και αφού είχε προβληματιστεί αρκετά ο άντρας – χτυπάει πάλι την πόρτα.

“Ποιός είναι;”

“Εσύ” Και τότε του άνοιξε και έπεσε στην αγκαλία του.

Στην συμβίωση, δεν χωράει ο εγωισμός. Μόνο η αγάπη.