Posts Tagged ‘αγάπη’

Τον έβλεπε μέρα με την μέρα να “σκαρφαλώνει” αλλά δεν χαιρόταν. Η γυναίκα με την οποία – πριν 10 χρόνια – αποφάσισαν να ζήσουν μαζί, τον έβλεπε και σκεφτόταν την πτώση. Απέκτησε δόξα, έκανε γρήγορα νέους “φίλους”, ο κύκλος των γνωστών του ήταν πλέον τεράστιος – δεν είχε χρόνο για να πάνε με τους αδελφικούς φίλους τους στο ταβερνάκι που γνωρίστηκαν. Στη γιορτή του, το σπίτι μεταμορφωνόταν πότε σε κάβα και πότε σε ανθοπωλείο. Μάταια προσπαθούσε η κακομοίρα η γυναίκα του να τα βάλει σε μια τάξη.

Όλοι τον θαύμαζαν και του έλεγαν όμορφα λόγια. Έγινε διάσημος. Μιλούσαν όλοι για αυτό το ξεχωριστό χάρισμα που είχε. Ένα χάρισμα που στερούσε τον χρόνο του από τους ανθρώπους που – κάποτε; – αγαπούσε. Δεν πήγαινε πλέον στις σχολικές γιορτές των παιδιών. Γίνονταν πρωί και δεν προλάβαινε…

Δεν θυμόταν την επέτειό τους παρά μόνο την ώρα που είχε προγραμματίσει το – τελευταίο μοντέλο – κινητό του να του το υπενθυμίσει.

Η μητέρα του κοιτούσε την φωτογραφία του και καμάρωνε. Ο γιός της είχε καταφέρει να γίνει “κάποιος”. Δεν τον έβλεπε συχνά αλλά ήξερε ότι όταν τον χρειαστεί θα ήταν εκεί. Αρκούσε ένα τηλεφώνημα. Το οποίο έγινε. Αλλά ο γιός της δεν μπορούσε να πάει να την δει. Μα και αυτή… “Σε απεθύμησα” του είχε πει, μόνο. “Θα έρθω μάνα κάποια στιγμή, τώρα τρέχω…”

Και έτρεξε. Όταν 1 εβδομάδα μετά, τον ειδοποίησαν από το νοσοκομείο ότι η μάνα του αρρώστησε. Οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες. Δεν πρόλαβε καλά καλά να την “χαιρετίσει”. Του στοίχισε πολύ αυτό. Ο αδελφός του – που είχε χρόνια να δει, γιατί έλειπε σε άλλη χώρα -ξέροντας ότι η μάνα του ήταν πιστή γυναίκα και γνωρίζοντας τον αδελφό του (όταν δεν ήταν “γνωστός) ρώτησε αν οι σχέσεις του με την μητέρα ήταν καλές. Δεν μπορούσε να εξηγήσει αλλιώς το γοερό του κλάμα. Σαν να ένοιωθε τύψεις για κάτι…

Στην κηδεία ήταν μόνο 5 αδελφικοί φίλοι που είχε καιρό να δει. Οι “καινούργιοι” είχαν γεμίσει το γραμματοκιβώτιο με συλλυπητήριες επιστολές και τηλεγραφήματα.

Λίγες ημέρες αργότερα τους κάλεσε ο συμβολαιογράφος για μια διαθήκη. Η μητέρα τους δεν είχε περιουσία, τι την ήθελε την διαθήκη;

Η “διαθήκη” δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα γράμμα. Ένα γράμμα στα παιδιά της, υπογεγραμμένο μάλιστα με αίμα, γεμάτο συμβουλές και σκέψεις. Ανάμεσα στα όσα έγραφε ήταν και η φράση “να μην χάσετε τον εαυτό σας, τις αξίες σας…”. Ξέσπασε σε γοερό κλάμα. Πήρε ένα αντίγραφο της “διαθήκης” και άλλαξε τη ζωή του.

H princess εμπνεύστηκε το θέμα από την BD και εγώ έκανα τον συνειρμό…

Πριν χρόνια ένας κύριος είχε μοιραστεί μαζί μου μια προσωπική του ιστορία. Aργότερα την επιβεβαίωσε και η γυναίκα του. Tην μοιράζομαι και εγώ μαζί σας γιατί πιστεύω ότι είναι μεγάλο μάθημα…

O Θοδωρής είχε πάρει καινούργιο πουκάμισο. Λέει λοιπόν την Aφροδίτη να του το σιδερώσει για να το φορέσει την επόμενη μέρα. H Aφροδίτη όμως είχε πολλές δουλειές και δεν πρόλαβε.

Έλα όμως που ο Θοδωρής ονειρευόταν ότι θα το φορέσει… Kαμάρωνε και μόνο στην ιδέα.

Όταν του είπε η Aφροδίτη ότι πρέπει να βάλει κάτι άλλο τσαντίστηκε αλλά έκανε υπομονή.

Tο σκηνικό επαναλαμβανόταν κάθε μέρα για περίπου μια εβδομάδα. O Θοδωρής ονειρευόταν και καμάρωνε, η Aφροδίτη δεν προλάβαινε και άρχισαν να… τσακώνονται.

Kάποια στιγμή η Aφροδίτη νευριασμένη του σιδερώνει το πουκάμισο και το αφήνει στην καρέκλα. Όταν το είδε ο Θοδωρής το έβαλε και έτρεξε να φιλήσει και να ευχαριστήσει την Aφροδίτη. Eκείνη ήταν θυμωμένη γιατί τόσες ημέρες μόνο γκρινιαζε ο Θοδωρής, δεν την φιλούσε… Όμως της είπε με απόλυτη ειλικρίνεια ο Θοδωρής:

“Δε σε φίλησα για να σε ευχαριστήσω που μου σιδέρωσες το πουκάμισο, σε ευχαριστώ που μου ανανέωνες κάθε μέρα την χαρά του ότι πήρα καινούργιο πουκάμισο. Aν το είχες σιδερώσει αμέσως, τωρα το πουκάμισο θα ήταν ήδη λερωμένο και στο πλυντήριο, άρα όχι καινούργιο. Kαι εγώ ο βλάκας, αντί να σε ευχαριστώ, σου φώναζα”.

Bέβαια ο Θοδωρής μου είπε την ιστορία για άλλο λόγο αλλά κάπως έτσι νοιώθω και εγώ και δεν θέλω να τελειώνω πράγματα που αγαπώ…

Ο κ. Α. είναι ένας πελάτης -κληρονομιά. Συνεργαζόταν με κάποιο άλλο τυπογραφείο (με το οποίο συνεργαζόμασταν και εμείς) το οποίο χρεωκόπησε και μην έχοντας χρήματα να μας ξεπληρώσει (τελικά αυτό το “μας” πολύ το δουλεύω) μας έδωσε τον κ.Α. που έγραφε πολλά βιβλία – και όχι μόνο.

Η πρώτη λοιπόν σύσταση προς εμένα ήταν ότι πρέπει να μείνει ευχαριστημένος (τα αυτονόητα δηλαδή). Είναι μεγάλος σε ηλικία, συνταξιούχος που όμως δεν το βάζει κάτω. Γιατρός στο επάγγελμα αλλά γράφει συγγράμματα για κάθε τι που τον “αγγίζει”. Ως γιατρός λοιπόν γράφει άθλια (sorry Ερόεσσα). Με πολύ δυσκολία κατάφερνα να διαβάσω τα γράμματα του ακόμη και εγώ (ειδικότης μου τα ορνιθοσκαλίσματα). Υπήρχαν λοιπόν προστριβές…

Ο κ.Α. ξυπνούσε νωρίς. Μέχρι λοιπόν εγώ να φτάσω στη δουλειά ένιωθε ότι είχε χαθεί η μέρα. Πάλι καλά που δε με έπαιρνε στο κινητό να μου πει την φοβερή ιδέα του για το εξώφυλλο του νέου του βιβλίου. Ήθελε πάντα τουλάχιστον 3 διαφορετικά προσχέδια για να καταλήξουμε σε ένα τέταρτο, εντελώς άσχετο, δικό του.

Κάποια στιγμή με ενημέρωσε ότι θα παρουσιάσει σε μια αίθουσα το τελευταίο βιβλίο του. Δεν ξέρω γιατί αλλά παρόλο που δεν ήμουν υποχρεωμένη ήθελα πολύ να πάω. Ο κ.Α. από εκείνη την ημέρα έγινε άλλος άνθρωπος. Χάρηκε πάρα πολύ που πήγα (έστω και για πολύ λίγο) και πλέον αποφασίζουμε μαζί για τη μορφή των βιβλίων (χωρίς να γίνονται υπερβολές βέβαια). Από τότε έκανε σχεδόν σε κάθε του βιβλίο εκδήλωση. Και πάντα προσπαθούσα να είμαι εκεί.

Άρχισα να ενδιαφέρομαι για την υγεία του (έχει ένα σοβαρό πρόβλημα), αν γράφει κάτι νέο, πότε θα έρθει από την εταιρεία (ξέροντας ότι θα με “πρήξει”) σα να είναι συγγενείς μου.

Τώρα πια συνεργάζομαι ελάχιστα μαζί του και νιώθω πιο άνετα. Όχι γιατί δε με “πρήζει” πλέον αλλά γιατί έχω το ελεύθερο να του λέω την γνώμη μου χωρίς να φοβάμαι. Έχει πειστεί πλέον ότι δεν ενδιαφέρομαι για κείνον σαν άνθρωπο και όχι σαν πελάτη, σαν συνεργασία.

Μέσα από τα βιβλία του είχα μάθει ότι αν αγαπήσεις αυτό που σε δυσκολεύει, αν δεν του πας κόντρα, όλα θα γίνουν πιο εύκολα. Έτσι συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Αν προσευχηθείς (ή ενδιαφερθείς, για όσους δεν πιστεύουν) για αυτόν που σου “δημιουργεί πρόβλημα”, που είναι σκληρός και άδικος απέναντί σου θα τον αντιμετωπίσεις πιο ήρεμα, με περισσότερη δύναμη. Θα καταλάβει την αγάπη και θα μαλακώσει.

Αφιερωμένο στον κ.Α  και σε όσους με έμαθαν να αγαπώ και να προσεύχομαι και για τους… λιγότερο “κολλητους”.

Η Ερόεσσα εμπνεύστηκε από μένα το κείμενο της για τους γαμοφοβικούς τριαντάρηδες και εγώ εμπνεύομαι από ένα σχόλιο του Δημήτρη Θανασα

Δεν εμπνεύστηκα ακριβώς, θυμήθηκα. Μια ιστοριούλα από εκείνες που αγαπώ πολύ πολύ…

Ένα ζευγάρι ζούσε πολύ αγαπημένα. Κάποια στιγμή, για κάποιο λόγο (δεν θυμάμαι ακριβώς την ιστορία) ο άντρας φεύγει από το σπίτι.

Επιστρέφει μετά από λίγο καιρό μετανιωμένος και χτυπάει την πόρτα.

“Ποιός είναι;”

“Εγώ” απαντάει. Και η γυναίκα δεν του άνοιγε.

Αυτό το σκηνικό έγινε αρκετές φορές, η γυναίκα όμως δεν άνοιγε.

Κάποια στιγμή – και αφού είχε προβληματιστεί αρκετά ο άντρας – χτυπάει πάλι την πόρτα.

“Ποιός είναι;”

“Εσύ” Και τότε του άνοιξε και έπεσε στην αγκαλία του.

Στην συμβίωση, δεν χωράει ο εγωισμός. Μόνο η αγάπη.

Σε θέλω εδώ για να μπορώ

όλα όσα ζω να΄ναι δικά μου

να΄σαι πληγή απ΄την πληγή

να΄σαι χαρά απ΄τη χαρά μου

να΄σαι εδώ γιατί η ζωή

με ένα σώμα δεν αρκεί

σε θέλω εδώ για να υπάρχω

Σε θέλω εδώ για να μπορώ

να΄χω έναν άνθρωπο δικό μου

με τη σιωπή να του μιλώ

όπως μιλάω στον εαυτό μου

και να μοιράζομαι στα δυο

τ΄άστρα το χρώμα το λεπτό

ότι κι αν γίνει καρδιά μου

εσύ να΄σαι εδώ

Να μπορώ να σ΄αγαπήσω

να μπορώ να σε μισήσω

με το βλέμμα να σου δείξω

χωρίς να μιλήσω

τι θέλω να πω

Σε θέλω εδώ να σε κοιτώ

να σε ξυπνώ να σε κοιμίζω

σε θέλω εδώ για να μπορώ

κάτι από αγάπη να θυμίζω

να΄σαι εδώ γιατί η ζωή

με ένα σώμα δεν αρκεί

ότι κι αν γίνει καρδιά μου

εσύ να΄σαι εδώ

Να μπορώ να σ΄αγαπήσω

να μπορώ να σε μισήσω

με το βλέμμα να σου δείξω

χωρίς να μιλήσω

τι νιώθω

Σε θέλω εδώ γιατί η ζωή

με ένα σώμα δεν αρκεί

ό,τι κι αν γίνει σε θέλω

σε θέλω εδώ

σε θέλω εδώ

Πειράζει που την επόμενη φορά που θα μου το αφιερώσει κάποιος θέλω να το εννοεί?

Πειράζει που την επόμενη φορά δεν θέλω να το ακούω στη διαπασόν αλλά ψιθυριστά?

Μετά από παρότρυνση του Βασίλη και της Νάντιας κάνω ένα διάλειμμα από τις ιστορίες των ζευγαριών της Κρήτης (μια και δεν μπορώ να θυμηθώ κάποια που να έχει πραγματικό happy end) και θα γράψω για ένα γάμο. Ο οποίος πραγματικά θέλω να έχει happy end.

Με τον Νίκο μεγαλώσαμε μαζί. Όταν λέμε μαζί, εννοούμε ΜΑΖΙ. Ήταν λίγο μεγαλύτερος μου βέβαια αλλά αυτό ποτέ δε μας εμπόδιζε για ότι κάναμε. Και οι 2 τα “μικρά” της οικογένειας, με μεγαλύτερους αδελφούς που μεγάλωσαν και εκείνοι ΜΑΖΙ. Ο Νίκος ήταν το βαπτιστήρι της μαμάς μου. Δεν ξέρω αν αυτό ήταν που μας έδεσε τόσο πολύ, αλλά σίγουρα έπαιξε το ρόλο του. Δεν θα ξεχάσω τις ώρες που παίζαμε μαζί ότι βλακεία μπορείτε να φανταστείτε, που χανόμασταν στο υπόγειο και μας έβρισκαν μετά από ώρες να ζωγραφίσουμε (εγώ δηλαδή γιατί ο Νίκος έδινε οδηγίες), που πέρναμε τα σεντόνια μας και πηγαίναμε στο σαλόνι να κοιμηθούμε, που κλεινόμασταν ώρες στο δωμάτιο προσπαθώντας – μάταια – να με πείσει να ακούσω τις βλακείες που άκουγε εκείνος. Τι φροντιστήρια μου έκανε δείχνοντας μου αφίσες να αναγνωρίσω τους καλλιτέχνες, εγώ τίποτα.

Μεγαλώνοντας οι δρόμοι μας χώρισαν. Οι επισκέψεις μας αραίωσαν αλλά η αγάπη μας άντεξε. Αυτό φαινόταν σε όλες τις δύσκολες στιγμές μας. Πριν ένα χρόνο έμαθα ότι ο Νίκος ετοιμάζεται να παντρευτεί. Πολυάσχολη σαρανταποδαρούσα εγώ, μια από τα ίδια εκείνος δεν καταφέραμε να βρεθούμε να γνωρίσω την μέλλουσα σύζυγό του. Ώσπου ήρθε το προσκλητήριο. Ντροπαλά, ντροπαλά προσπαθούσε να μου το φέρει πλαγίως ότι θέλει πολύ να πάμε – αλλά ξέρει πως είναι δύσκολο και θα μας δικαιολογούσε. Ο γάμος ήταν στην Ελαφόνησο!! Εγώ χοροπηδούσα από την χαρά μου. Τέλεια!!! Επιτέλους, θα πάω στην Ελαφόνησο!

Βέβαια τα πράγματα δεν ήταν τόσο ιδανικά. Η διαδρομή ήταν μεγάλη και δύσκολη (ευτυχώς οδηγούσε ο αδελφός μου, δυστυχώς η 5χρονη ανιψιά μου δεν έβαλε γλώσσα μέσα της) και ο χρόνος περιορισμένος (ένα ΣΚ). Δεν ήταν κανείς (από το ζευγάρι) από την Ελαφόνησο, οπότε οι πληροφορίες που μπορούσαμε να έχουμε για δωμάτια κ.λ.π ήταν μηδαμινές. Απλά τα παιδιά εκεί γνωρίστηκαν. Σε πολλούς φάνηκε τρέλα. Εμένα μου φάνηκε φυσιολογικό. Για καλό και για κακό ρώτησα αν σκοπεύουν να πάνε πουθενά μακριά γαμήλιο ταξίδι, γιατί με τα μυαλά που κουβαλάμε (και εγώ μέσα που το βρίσκω φυσιολογικό) εκεί θα μας σέρνουν για βαπτίσια!!!

Η Πατρίτσια (επιτέλους έμαθα το όνομα της) είναι από την Πολωνία. Δεν ξέρω αν έχετε πάει σε γάμο που ο ένας από τους δύο είναι αλλοδαπός. Στο γλέντι, σχεδόν πάντα, η μουσική είναι ξένη (disco, rock…) και φυσικά το διασκεδάζει πάρα πολύ η νεολαία. Ε, αυτό έγινε και σε αυτόν τον γάμο. Ξεπατωθήκαμε στο χορό!!!! Βλέποντας γύρω μου όλο γνωστές φάτσες, φίλους, συγγενείς που μεγαλώσαμε μαζί, ένοιωθα ότι βρισκόμουν σε κάποια disco και απλά μου επιτράπηκε και εμένα η είσοδος (όταν οι μεγάλοι αδελφοί πήγαιναν σε disco, εμείς κοιμόμασταν). Επίσης στην Πολωνία έχουν ένα έθιμο με βότκες. Τις βότκες τις είδα, το έθιμο δεν είδα και το χειρότερο, όλο το βράδυ περίμενα να με … κεράσουν!

Τα παιδιά φάνηκαν πολύ ευτυχισμένα. Ο Νίκος (μια και αυτόν ξέρω καλύτερα) έλαμπε. Τους εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να ζήσουν ευτυχισμένοι. Να αντιμετωπίζουν με αγάπη όποια δυσκολία τους προκύψει και κυρίως να μην ακούνε κανέναν άλλο εκτός από την καρδιά τους. Οι γονείς έχουν βάλει γερά θεμέλια. Ας πατήσουν πάνω σε αυτά και ας προχωρήσουν.

Είχα πάρα πολλά να γράψω για το πρόσφατο ταξίδι μου στην Κρήτη – μη νομίζετε ότι θα τα γλυτώσετε – αλλά προέκυψαν άλλα πιο επείγοντα θέματα.

Τον τελευταίο χρόνο έχω βαρεθεί να ακούω και να διαβάζω ανθρώπους να μιλάνε για αγάπη. Έχω βαρεθεί να ακούω “Σ’ αγαπώ” (όχι απαραίτητα ερωτικά) και την επόμενη αμέσως στιγμή να νοιώθεις ένα γλυκό κάψιμο στην πλάτη από το μαχαίρι (τις περισσότερες φορές με την μορφή των λόγων) που σου έχωσαν μαζί με την φράση.

Υπάρχουν άνθρωποι που θυσιάστηκαν για την Αγάπη. Που έκαναν πράξη την Αγάπη. Δημιούργησαν, προόδευσαν γιατί είχαν Αγάπη.

Πως μπορείς να μου λες “Σ’ αγαπώ” και να μην το εννοείς?  Πως μπορείς, να μου μιλάς για Αγάπη και αμέσως μετά να με πληγώνεις? Πώς μπορείς να με αγαπάς και να με προδίδεις συνεχώς? Πως μπορείς να ξαναλες “σ’αγαπώ” και να περιμένεις να σε πιστέψω?

Πως μπορείς να ζητάς συγγνώμη και να κάνεις τα ίδια και χειρότερα λάθη? Πως μπορείς?

Κάποτε με κατηγόρησες γιατί δεν εκφραζόμουν, τώρα με κατηγορείς γιατί σου λέω τα πράγματα ξεκάθαρα.

Σε παρακαλώ, μη μιλάς άλλο γι’ αγάπη, όχι εσύ τουλάχιστον! Εσύ που έχεις γνωρίσει πως είναι να μην σε αγαπούν. Να μην σε θέλουν στη ζωή τους. Να τους είσαι βάρος.

Μη μιλάς άλλο γι’ αγάπη. Αν δεν συνοδεύεται από πράξεις, μη μιλάς γι’ αυτήν.

Οι φίλοι μου.

Δεν ξέρω αν εγώ είμαι απλά τυχερή (εντάξει έχω μια τέτοια φήμη) αλλά έχω πολλούς και καλούς φίλους.

Όχι ξερούς γνωστούς. Ανθρώπους που πραγματικά νοιάζονται.

Ανθρώπους που όταν τους χρειάζομαι είναι δίπλα μου. Όχι απαραίτητα σωματικά. Έστω και με έναν λόγο τους.

Ανθρώπους που χαίρονται με την επιτυχία μου και δεν “ζηλεύουν” γιατί εκείνοι ενδεχομένως δεν είχαν την ίδια τύχη.

Αλλά και ανθρώπους που έχουμε διαφορετική γνώμη. Δεν μπορώ να συμφωνώ σε όλα μαζί τους. Και θέλω να ακούω την διαφορετική άποψη. Δεν περιμένω από τους φίλους μου να μου πουν ότι είμαι σε όλα σωστή. Ούτε και εγώ θα το πω σε εκείνους. Δεν περιμένω από τους φίλους μου να με υπερασπιστούν αλλά ούτε και να με εκθέσουν σε άλλους. Προτιμώ να είναι ειλικρινής μαζί μου.

Με ξέρουν καλά. Ξέρουν τι μου αρέσει και τι όχι. Τι θέλω και τι όχι. Παίρνουν πρωτοβουλίες. Δείχνουν την αγάπη τους ακόμη και όταν δεν το αξίζω. Κυρίως τότε. Δεν “φοβούνται” να μου πουν πράγματα. Ωραία ή άσχημα.

Με αγαπούν. Και τους αγαπώ και εγώ.

Για μένα λοιπόν οι φίλοι είναι ανεκτίμητοι. Και όπως κάθε τι ανεκτίμητο το φυλάω σαν θησαυρό.

Σας ευχαριστώ (και ας ξέρω οτι δεν έχετε ανάγκη να το ακούσετε).

πριγκηπαςΉταν ένας κήπος γεμάτος ανθισμένα τριαντάφυλλα.

Καλημέρα, είπαν τα τριαντάφυλλα.

Ο μικρός πρίγκιπας τα κοίταξε. Όλα έμοιαζαν με το δικό του λουλούδι.

– Τι είσαστε εσείς ; τα ρώτησε κατάπληκτος.

– Είμαστε τριαντάφυλλα, είπαν.

– Α! έκανε ο μικρός πρίγκιπας.

Κι ένιωσε πολύ δυστυχισμένος. Το λουλούδι του είχε πει ότι ήταν το μοναδικό σ’ όλο τον κόσμο από το είδος του. Και να τώρα που βρίσκονταν μπροστά του πέντε χιλιάδες, όλα τα ίδια, μέσα σ’ ένα μόνο κήπο!

“Πολύ θα στενοχωρηθεί, σκέφτηκε, αν τα έβλεπε όλα αυτά… θα το ‘πιανε φοβερός βήχας και θα ‘κανε σαν να ‘ταν να πεθάνει για να γλιτώσει από τη γελοιοποίηση. Κι εγώ Θα ‘μαι αναγκασμένος να κάνω πως τάχα το περιποιούμαι γιατί, αν δεν το κάνω, για να με ταπεινώσει κι εμένα, θ’ άφηνε τον εαυτό του να πεθάνει στ’ αλήθεια…”

Ύστερα, σκέφτηκε πάλι: “Πίστευα πως ήμουν πλούσιος επειδή είχα ένα μοναδικό σ’ όλο τον κόσμο λουλούδι, ενώ δεν είχα παρά ένα συνηθισμένο τριαντάφυλλο. Και, ξαπλωμένος πάνω στο χορτάρι, έκλαψε”.

Δεν είναι ολότελα όμοια με το δικό μου&

Ακόμη δεν είσαστε, τους είπε. Κανείς δεν σας έχει εξημερώσει και σεις δεν έχετε εξημερώσει κανένα. Είσαστε όπως ήταν η αλεπού μου. Κι εκείνη δεν ήταν παρά όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες. Όμως εγώ την έχω κάνει φίλη μου κι είναι τώρα μοναδική στον κόσμο.

Είσαστε όμορφα, μα είσαστε άδεια, πρόσθεσε. Κανείς δεν θα μπορούσε να πεθάνει για σας. Σίγουρα, κάποιος τυχαίος περαστικός, βλέποντας το δικό μου λουλούδι θα νόμιζε πως σας μοιάζει. Μα, από μόνο του αυτό, είναι πιο σημαντικό από όλα εσάς, γιατί εγώ το ποτίζω, το προφυλάσσω κάτω από ένα γυάλινο δοχείο. Γιατί είναι αυτό που εγώ προφύλαγα με το παραβάν. Γιατί αυτό είναι που του σκότωσα τις κάμπιες. Γιατί αυτό είναι εκείνο που το άκουσα να παραπονιέται ή να περηφανεύεται ή, μάλιστα, μερικές φορές να σωπαίνει. Γιατί είναι το τριαντάφυλλό μου.

– Ότι είναι σημαντικό δεν το βλέπουν τα μάτια, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.

– Είναι ο χρόνος που έχεις χάσει για το τριαντάφυλλό σου και που το κάνει τόσο σημαντικό.

– Είναι ο χρόνος που έχω χάσει για το τριαντάφυλλό μου… έκανε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.

– Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού. Όμως εσύ δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Να γίνεις υπεύθυνος για πάντα εκείνου που έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου…

– Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου… επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να μην το ξεχάσει.

ταξίδιΤο είχε πει ο ποιητής… “σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη να εύχεσαι να’ναι μακρύς ο δρόμος” αλλά εγώ δεν το είχα ποτέ συνειδητοποιήσει τόσο έντονα.

Ένα πρόσφατο περιστατικό (το οποίο είναι ακόμη σε εξέλιξη…) με έκαναν να το πάρω απόφαση:

Θα “συλλέγω” στιγμές… Όμορφες στιγμές, ξέγνοιαστες στιγμές, ήρεμες στιγμές… αλλά μόνο στιγμές!

Δεν με νοιάζει που θα καταλήξει η διαδρομή, αρκεί στην πορεία της να συγκεντρώσω όσο περισσότερες στιγμές μπορώ.

Και αν αυτή τη διαδρομή την κάνεις με σκοπό την αγάπη ή από αγάπη, τότε… όλα είναι όμορφα.

Καλό μου ταξίδι…