Posts Tagged ‘αισιοδοξία’

Καιρό έχω να σας πω για το χορό… Πάει καλά. Περάσαμε (γιατί εμείς τις κρίσεις τις περνάμε όλοι μαζί) την κρίση του “θέλω, μπόρω;” και συνεχίζουμε.

Σήμερα λοιπόν ήταν από τις δύσκολες χορευτικά ημέρες.  Χωριζόμαστε σε γκρούπ και βγάζουμε μια χορογραφία. Όλοι (ανεξαρτήτου επιπέδου) την ίδια.

Καθυστέρησα λοιπόν 15 λεπτά να πάω και είχαν δείξει ήδη το βήμα. Ο καθηγητής σωστά προτίμησε να μη μου δείξει ξανά το βήμα (δεν φταίνε οι υπόλοιποι αν άργησα) και να μου πει ότι θα το βρω στην πορεία.

Η χορογραφία ήταν από τις πιο δύσκολες μέχρι στιγμής. Πολλά βήματα, πολύ κίνηση σε όλο το σώμα και όλα αυτά σε γρήγορο ρυθμό με πολλαπλές εναλλαγές. Ήμουν κουρασμένη. Θα μπορούσα να το δω στραβά. Ότι με φτύνει και δεν ασχολείται μαζί μου μια και ήταν αδύνατο να “βρω” το βήμα μόνη μου. Ότι… χίλια δυο.

Προτίμησα την θετική πλευρά. Είδα ότι πίστεψε σε μένα. Πίστεψε ότι θα βρω το βήμα. Και ΕΠΡΕΠΕ να μην τον απογοητεύσω.

Το αποτέλεσμα; Συνδυασμός αισιοδοξίας και πείσματος: Έβγαλα την χορογραφία. Και φυσικά ένοιωσα πολύ καλύτερα από το να είχα φύγει. Να είχα πάει να ξεκουραστώ… Ένοιωσα νικήτρια. Δεν ξέρω αν όλο αυτό έγινε “βάσει κάποιου προγράμματος” αλλά στο μυαλό μου έτσι έγινε.

Το ξέρω ότι ΚΑΙ η υπομονή έχει τα όρια της αλλά αυτό δεν με απασχολεί τώρα…

Κατάφερα να ξεπεράσω τα επαγγελματικά μου όρια – στην παραγωγικότητα – πριν περάσω τα όρια αντοχής μου.

Η αλήθεια είναι πως τον τελευταίο καιρό έχω πιεστεί πάρα πολύ. Αυτό το έχετε σίγουρα καταλάβει – όσοι συχνάζετε στο Cafe. Όμως αυτή τη φορά το στοίχημα ήταν διαφορετικό. Με σπασμένα τα νεύρα, με απίστευτη ψυχολογική πίεση ΕΠΡΕΠΕ να διεκπεραιώσω ένα σωρό δουλειές σε ελάχιστο χρόνο για να μπορέσω να πάω – χωρίς εκκρεμότητες –  να παρακολουθήσω ένα συνέδριο πάνω στη δουλειά μου.

Γεγονός είναι ότι από την αρχή το είδα σαν πρόκληση και αυτό με έσωσε. Πίστεψα ότι μπορώ να τα καταφέρω. Ήθελα να τα καταφέρω. Το αντιμετώπισα θετικά. Σε κάθε εμπόδιο που εμφανιζόταν, έκανα ένα mini διάλειμμα είτε για να επισκεφτώ το cafe, είτε για να χαλαρώσω σε άλλα blog. Και άντε πάλι από την αρχή. Δεν ξέρω αν πείσμωσα γιατί ήθελα να αποδείξω κάτι. Και αν ναι, σε ποιούς; Νομίζω περισσότερο στον εαυτό μου ήθελα να αποδείξω ότι μπορώ περισσότερα. Και τα κατάφερα.  Τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Δεν ξέρω αν χάρηκα περισσότερο που ξεπέρασα τα προηγούμενα όρια μου ή αν χαίρομαι που μπορώ να φύγω χωρίς έγνοιες (ελπίζω). Πάντως χάρηκα.

Και θα το ξαπανώ. Σαν συμβουλή αυτή τη φορά. Με έσωσε το ότι θεώρησα πως είναι μια πρόκληση. Η αισιόδοξη σκέψη και διάθεση είχε κάνει την μισή δουλειά…