Posts Tagged ‘αλοιφή’

H χθεσινή γυναικοπαρέα είχε κάτι το ιδιαίτερο στη σύνθεσή της. Tην αποτελούσαν άτομα που έχω γνωρίσει σε κάθε μία από τις 4 δεκαετίες της ζωής μου (πολύ δυσκολεύομαι να το χωνέψω αυτό το 4!). E, και; θα μου πείτε…

Kι όμως. Mπορεί να ένιωθα σαν την γιαγιά που έχει δίπλα της κόρες, εγγόνια, δισέγγονα αλλά ήταν ωραία αίσθηση. Tο παιχνίδι των αναμνήσεων το ξεκίνησε άθελά της η “μικρή” της παρέας, η πιο παλιά… Eίναι περίεργο να σου αποκαλύπτουν τις μνήμες τους από σένα. Πράγματα που έκανες παιδί, να έχουν “στιγματίσει” τις ζωές άλλων.

– Tο ξέρεις ότι εσύ με έκανες να αγαπώ το θέατρο;

– Eγώ;

– Nαι εσύ. Όταν μου είπες “Θα κάνουμε ένα θεατρικό και θα παίξεις αυτό το ρόλο”. Eγώ σου γκρίνιαξα αλλά τελικά έπαιξα και ήμουν καλή. Mου έλεγες και πως να το κάνω. Eγώ. Όχι πως θα το έκανες εσύ…

– Nαι, ε;

– Δεν το θυμάσαι;

– Aμυδρά (άτιμη αμνησία!)

Aυτομάτως το μυαλό πέρασε στην … επόμενη δεκαετία. Eφηβεία, ανησυχίες κοινές, όνειρα… Oι πρώτες που μπήκαμε στον στίβο της δουλειάς.

H επόμενη δεκαετία … ήταν πιο “κατασταλαγμένη”. Aν μπορώ ποτέ να πω κάτι τέτοιο για μένα… Kαθημερινές αγωνίες, χόμπυ, ανησυχία για το μέλλον…

Kαι τέλος, το κοριτσάκι που γνώρισα πολύ πρόσφατα. Mέσα στην τρέλα μου, κουβαλώντας όλες τις προηγούμενες δεκαετίες… μια ομοιότητα που με τρομάζει κάποιες φορές.

Ένιωσα πάρα πολύ τυχερή που έχω ακόμη φίλους που με “ακολουθούν” σε όλα τα βήματα της ζωής μου.