Posts Tagged ‘απαντήσεις’

(σκέψεις σκόρπιες, με αφορμή μια συνάντηση μετά τις διακοπές)

… γρήγορα λησμονιούνται, λέει ο λαός και δεν είχα λόγο να το αντικρούσω. Όταν ήμουν μικρή, αυτό. Έτσι με τρόμαζαν οι αποχωρισμοί, τα ταξίδια, οι επιστροφές. Φοβόμουν όχι ότι θα ξεχαστώ, αλλά ότι θα ξεχάσω.

Ίσως για να ξεπεράσω το φόβο μου αυτό, η μοίρα που φύλαξε πολλούς αποχωρισμούς, ταξίδια και αρκετές επιστροφές. Έμαθα να μη φοβάμαι πια την δύναμη των συναισθημάτων. Ναι, ξεχνιούνται. Όχι όμως όταν μια σχέση (και δε μιλάω μόνο για ερωτική) είναι δυνατή, έχει βάσεις.

Έχω συναντήσει άτομα μετά από 6 χρόνια απουσίας και μια αγκαλιά τους, ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα αναζωπυρώνει τη σχέση. Σα να μην έλειψαν ποτέ. Στο διάστημα αυτό σίγουρα έχουν αλλάξει πολλά. Έχουν γίνει μανούλες, μπαμπάδες (τελικά μόνο εγώ έμεινα μπακούρι, ρε!) και όμως, ξέρω ότι θα είναι εκεί για μένα. Ξέρουν ότι θα είμαι εδώ γιαυτούς.

Έχω συναντήσει άτομα που μόλις δέκα λεπτά μετά τον αποχωρισμό μας, μου λείπουν ήδη και άλλους που μόλις συμβεί μια αλλαγή στη ζωή τους ή στη ζωή μου, χάνονται. Λογικό. Δε μας έδενε τίποτα περισσότερο από εκείνη τη συγκεκριμένη δραστηριότητα ή γεγονός.

Έχουν επιστρέψει άτομα στη ζωή μου “απαιτώντας” να μην έχει αλλάξει τίποτα. Δεν δέχονται καμία αλλαγή, καμία εξέλιξη. Όμως υπάρχει. Και όσο καλή διάθεση αν έχω, δε μπορώ να δεχθώ ανθρώπους που δε δέχονται την εξέλιξή μου.

Ο χρόνος της “απουσίας” μπορεί να είναι από πολύ μικρός (όταν κάτι βιώνεται έντονα, ο χρόνος μπορεί να μοιάζει τεράστιος) ή πολύ μεγάλος. Έρχεται εκείνη η στιγμή που επιστρέφεις και δεν ξέρεις πως θα σε δεχθεί ο άλλος. Πως θα τον δεχθείς εσύ… Αντέχεις τις αλλαγές, αντέχεις;

Και τότε τα μάτια είναι αυτά που θα σε προδώσουν. Θα μαρτυρήσουν αν ξέχασες ή όχι. Αν χάρηκες ή όχι.

Τα δικά σου μάτια αυτό μου το έδειξαν. Ελπίζω να σου απάντησαν και τα δικά μου.