Posts Tagged ‘απουσία’

(σκέψεις σκόρπιες, με αφορμή μια συνάντηση μετά τις διακοπές)

… γρήγορα λησμονιούνται, λέει ο λαός και δεν είχα λόγο να το αντικρούσω. Όταν ήμουν μικρή, αυτό. Έτσι με τρόμαζαν οι αποχωρισμοί, τα ταξίδια, οι επιστροφές. Φοβόμουν όχι ότι θα ξεχαστώ, αλλά ότι θα ξεχάσω.

Ίσως για να ξεπεράσω το φόβο μου αυτό, η μοίρα που φύλαξε πολλούς αποχωρισμούς, ταξίδια και αρκετές επιστροφές. Έμαθα να μη φοβάμαι πια την δύναμη των συναισθημάτων. Ναι, ξεχνιούνται. Όχι όμως όταν μια σχέση (και δε μιλάω μόνο για ερωτική) είναι δυνατή, έχει βάσεις.

Έχω συναντήσει άτομα μετά από 6 χρόνια απουσίας και μια αγκαλιά τους, ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα αναζωπυρώνει τη σχέση. Σα να μην έλειψαν ποτέ. Στο διάστημα αυτό σίγουρα έχουν αλλάξει πολλά. Έχουν γίνει μανούλες, μπαμπάδες (τελικά μόνο εγώ έμεινα μπακούρι, ρε!) και όμως, ξέρω ότι θα είναι εκεί για μένα. Ξέρουν ότι θα είμαι εδώ γιαυτούς.

Έχω συναντήσει άτομα που μόλις δέκα λεπτά μετά τον αποχωρισμό μας, μου λείπουν ήδη και άλλους που μόλις συμβεί μια αλλαγή στη ζωή τους ή στη ζωή μου, χάνονται. Λογικό. Δε μας έδενε τίποτα περισσότερο από εκείνη τη συγκεκριμένη δραστηριότητα ή γεγονός.

Έχουν επιστρέψει άτομα στη ζωή μου “απαιτώντας” να μην έχει αλλάξει τίποτα. Δεν δέχονται καμία αλλαγή, καμία εξέλιξη. Όμως υπάρχει. Και όσο καλή διάθεση αν έχω, δε μπορώ να δεχθώ ανθρώπους που δε δέχονται την εξέλιξή μου.

Ο χρόνος της “απουσίας” μπορεί να είναι από πολύ μικρός (όταν κάτι βιώνεται έντονα, ο χρόνος μπορεί να μοιάζει τεράστιος) ή πολύ μεγάλος. Έρχεται εκείνη η στιγμή που επιστρέφεις και δεν ξέρεις πως θα σε δεχθεί ο άλλος. Πως θα τον δεχθείς εσύ… Αντέχεις τις αλλαγές, αντέχεις;

Και τότε τα μάτια είναι αυτά που θα σε προδώσουν. Θα μαρτυρήσουν αν ξέχασες ή όχι. Αν χάρηκες ή όχι.

Τα δικά σου μάτια αυτό μου το έδειξαν. Ελπίζω να σου απάντησαν και τα δικά μου.

Aνάγκη για τεράστια αγκαλιά

Για μάλωμα  αλλά και για ντάντεμα

Για μοναξιά αλλά και για παρέα

Δεν ξέρω τι θέλω…

Mου λείπεις… περισσότερο από τότε που σε έχανα

Mου λείπεις… γιατί δεν ξέρω πλέον αν… τέλος πάντων… ελπίζω να συμφωνείς ή μάλλον ξέρω που θα διαφωνούσες. Όμως προσπαθώ να μη σε απογοητεύσω. Eλπίζω να το ξέρεις…

Πλησιάζουν οι μέρες… Kαι εγώ θα είμαι μόνη μου. Πρώτη φορά.

Ακριβώς η εκτέλεση που ήθελα …

 

Στίχοι: Νίκος Μωραΐτης

Μουσική: Γιώργος Δημητριάδης

Πρώτη εκτέλεση: Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Νομίζω πως δε σε θυμάμαι πια

τα μάτια μου βαριά να δουν εσένα

κοιτάζω μια παλιά σου carte postale

ποιος έγραψε μ’ αυτά τα γράμματα τα ξένα

Τώρα έχω ένα σπίτι

που ποτέ δεν έχεις δει

τώρα έχω ένα αμάξι

που ποτέ δεν έχεις μπει

και μια λύπη, αχ! μια λύπη

που δεν έχεις φανταστεί

Γιατί όλα προχωρούν χωρίς εσένα

κι αυτό τώρα λέγεται ζωή

Νομίζω πως σε ξέχασα αλλά

τις νύχτες που μετρώ το χρόνο μόνη

το χέρι σου μου πλέκει τα μαλλιά

το χάδι σου αυτό ακόμα με σκοτώνει