Posts Tagged ‘ατύχημα’

Ήταν Σάββατο πρωί όταν κτύπησε το τηλέφωνο. Από κάτι κουβέντες που άκουσε μέσα στον ύπνο της κατάλαβε ότι κάτι κακό συνέβη. Δεν ήθελε να σηκωθεί. Ένοιωθε ότι αν έκανε λίγο ακόμη την κοιμισμένη θα ξορκίσει το κακό. Οι κουβέντες έγιναν πιο συγκεκριμένες. Πώς θα της το πούμε; Τον αγαπούσε; Που είναι; Ας κάνουμε προσευχή…

Σίγουρα είχε γίνει κάτι κακό. Δεν κατάλαβε όμως για ποιόν μιλούσαν. Σηκώθηκε δειλά δειλά και πλησίασε τους γονείς της. Δεν ρώτησε τίποτα. Απλά περίμενε.

“Ο Λ. είχε ένα ατύχημα”. Τον Λ. τον γνώρισε πριν λίγα χρόνια. Δεν έκαναν πάρα πολύ παρέα αλλά υπήρχε κάτι που τους έδενε. Είχαν “μεγαλώσει” μαζί. Είχαν κοινά όνειρα, κοινούς στόχους. Νοιάζονταν ο ένας για τον άλλο.

Πάγωσε. Οι ερωτήσεις έρχονταν στο μυαλό της με τρελό ρυθμό. Πώς; Με τί; Είναι καλά; Πού είναι;

Με το μηχανάκι (κάτι ξέρει που τα φοβάται…. νευρίασε). Δεν ξέρουμε λεπτομέρειες. Είναι στο νοσοκομείο.

– Σε ποιό; Φεύγω.

– Δεν μπορείς να πας. Είναι σε κώμα.

Για μια στιγμή ένοιωσε αδύναμη. Δεν ήξερε τι να κάνει… Προσευχή. Ναι, αυτό ήταν το μόνο που μπορούσε να κάνει.

Επικοινωνούσε όσο πιο συχνά μπορούσε πότε με τον αδελφό του και πότε με έναν φίλο τους για να μάθει νέα. Πέρασαν έτσι σχεδόν 2 ημέρες… Ένοιωθε αδύναμη ακόμη και προσευχηθεί. Δεν μπορούσε να το κάνει μόνη της. Σκέφτηκε να ενώσουν τις προσευχές του όλοι οι φίλοι του. Ναι, αυτό ήταν. Ραντεβού στις 5 για παράκληση στην Εκκλησία. Τελευταία επικοινωνία 4.30 όπου ο Λ. ακόμη δεν έχει συνέλθει.

Τελειώνει η παράκληση. Όλοι νοιώθουν πιο δυνατοί. Πιο αισιόδοξοι… Γύρω στις 8 ο  Λ. είχε συνέλθει. Όλοι δόξασαν το Θεό για το θαύμα. Όμως αυτό ήταν μόνο η αρχή.

Τώρα θα φαινόντουσαν καθαρά οι ζημιές στο σώμα του. Μεγάλος κίνδυνος να μην ξαναπερπατήσει… Και αυτό γιατί έπρεπε πρώτα να ασχοληθούν με πιο σοβαρά τραύματα. Θα έκανε μια σειρά επεμβάσεις. Όλες επικίνδυνες. Όμως οι γιατροί έβλεπαν κάτι σε αυτό το παιδί. Είχε όρεξη και πείσμα για να ζήσει.

– Ξέρεις, τελικά αν προσέξεις θα μπορέσεις να περπατήσεις αλλά θα κουτσαίνεις… αργότερα ίσως το διορθώσουμε λίγο και αυτό αλλά θέλει υπομονή.

Η υπομονή άρχισε να τελειώνει. Οι επεμβάσεις ήταν επώδυνες. Όμως οι φίλοι του με τις προσευχές τους ήταν εκεί. Δίπλα του. Πέρασαν σχεδόν 2 χρόνια. Ο Λ. τα κατάφερε. Σηκώθηκε. Περπάτησε, χόρεψε… Τον βλέπαμε και δακρύζαμε από συγκίνηση.

Πέρασαν και άλλα χρόνια… Ο Λ. έκανε και άλλες επεμβάσεις. Τώρα πια κανείς δε βλέπει το πρόβλημα… Όλοι όμως θυμούνται το θαύμα που έζησαν.

Πρόσφατα τον ρώτησε που έβρισκε την δύναμη.

– Δεν ξέρω. Ειλικρινά, δεν ξέρω. Τώρα που το ξανασκέφτομαι νοιώθω ότι δεν θα μπορούσα να αντέξω. Δεν είχα την δύναμη να τα καταφέρω μόνος μου…