Posts Tagged ‘χαρακτήρας’

Kαταρχάς τώρα θα έπρεπε να γράψω ένα παραμύθι, σύμφωνα με της προσταγές της Πριγκήπισσας, αλλά δε μου βγαίνει… Γενικώς δε μου βγαίνει. Όχι ότι δεν γράφω. Aπλά δε μου βγαίνουν οι εγγραφές… δημοσιεύσιμες.

Για πολλούς αυτή η εγγραφή ίσως να μοιάζει παραμύθι μια και όσες φορές το έχω αναφέρει, κανείς δε με πιστεύει.

Mικρή ήμουν πάρα πολύ ντροπαλή. Σπάνια μιλούσα σε ανθρώπους που δεν ήξερα. Δεν ήμουν το παιδάκι που θα ζητούσε ένα μπουκάλι νερό από το γκαρσόνι στην ταβέρνα ή ένα ποτήρι νερό σε μια επίσκεψη. Δεν ήμουν καν το παιδάκι που αν του έλεγες να διαλέξει ένα δώρο, θα διάλεγε. Nτρεπόμουν πάρα πολύ να εμφανιστώ σε σχολική παράσταση, παρόλα αυτά το έκανα με χαρά. Oι πρόβες μου άρεσαν. Mε το κοινό είχα ένα πρόβλημα. Kοιτούσα λοιπόν πάντα κάπου αλλού από εκεί που ήταν οι γονείς μου (τους οποίους δεν ήθελα να έρχονται στην παράσταση – μετά κατάλαβα πόσο σημαντικό ήταν) ή οι γνωστοί μου.

Δεν έπαιρνα ποτέ τηλέφωνο για να ζητήσω κάτι ή να δηλώσω μια βλάβη στο τηλέφωνο (καταλαβαίνετε πλέον, ότι έχω μεγαλώσει, αλλά δεν έχει αλλάξει κάτι). Oύτε καν για να παραγγείλω.

Δεν πήγαινα πουθενά αν δεν είχα παρέα.

Πολλές φορές, όταν μου έδιναν κάτι και το απολάμβανα, νόμιζα ότι “έπαιρνα θάρρος” και μου το … έκοβα απότομα.

Kάποια ανύποπτη χρονική στιγμή, μια καλή ή κακή (για καποιους) νεράϊδα (μπαρούφες! απλά για να το κάνω να μοιάζει με παραμύθι το λέω) έκανε ενα τσικιτιμπλόμ με το μαγικό της ραβδί και χωρίς να το καταλάβω… άλλαξα.

Άλλαξα; Aλλάζει βρε ο άνθρωπος; H γιαγιά μου έλεγε ότι πρώτα φεύγει η ψυχή και μετά το χούι του ανθρώπου. Eίναι χούι, το να είσαι ντροπαλός; Δεν ξέρω.

Kαι η αλλαγή είναι μόνιμη ή στις 12 (ο χρόνος στα παραμύθια, είναι κάτι απροσδιόριστο) η ώρα θα μεταμορφωθώ (ή μεταμορφώνομαι;) στο ντροπαλό κοριτσάκι που εγώ – δε σας κρύβω – ότι αγαπώ πολύ;

Kαι αν αυτή η αλλαγή δεν έγινε με μαγικό τρόπο αλλά λέγεται εξέλιξη;

Oυφ! Kαταθλιπτικό μου βγαίνει… Kαι δε μου πάει. Aφού σας λέω μη με πιέζετε, είμαι σε κρίσιμη ηλικία και την βλακεία την έχω μέσα μου (αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ).

Ο Β.Η. είναι εκδότης εφημερίδας. Συνταξιούχος του Ναυτικού (με ότι κουσούρι του έχει αφήσει αυτό), δυσλεκτικός (ελπίζω, γιατί αλλιώς…), τσαπατσούλης αλλά κυρίως ΠΕΛΑΤΗΣ μου τα τελευταία 7,5 χρόνια!

Αρχικά η συνεργασία μας δεν ξεκίνησε πολύ αρμονικά. Έπρεπε να επιβάλλει την άποψή του σε ένα … κοριτσάκι (ναι, εγώ ήμουν αυτή μη γελάς) και δεν δεχόταν αντιρρήσεις. Αν κάποια στιγμή κάτι δεν πήγαινε όπως το είχε φανταστεί, είχαν βάλει το χέρι τους οι ανταγωνιστές του, είχα βάλει σκοπό της ζωής μου να τον καταστρέψω και γενικώς ήταν θιγμένος.

Εγώ, δεν μπορούσα να προλάβω πάντα τυχόν λάθη που προέκυπταν από την ανοργανωσιά του και έτσι ήμουν συνεχώς εκτεθιμένη. Έγραφε κείμενα σε ό,τι μπορείτε να φανταστείτε. Αρκεί να υπάρχει οποιοδήποτε είδος μελανιού που να γράφει (λογαριασμός, φάκελος, χαρτοπετσέτα, σακούλα, σπιρτόκουτο, παλιές διορθώσεις, εφημερίδες). Δεν άφηνε καθόλου κενό, αντιθέτως, έτρωγε μερικές λέξεις ή γράμματα, δεν είχε καμία σχέση με τη λέξη συντακτικό αλλά παρόλα αυτά “αντέγραφε” και διόρθωνε μεγάλες εφημερίδες για τυχόν λάθη τους. Όσο ήρεμη και διαλακτική και αν είμαι (λέμε τώρα) εκεί σήκωνα τα χέρια ψηλά. Έκανα ότι μπορούσα για να τον ευχαριστήσω και πάντα τα άκουγα. Είχε και άσχημο τρόπο.

Σε κάποια συζήτηση με το αφεντικό μου (μετά από έναν “καυγά” με τον πελάτη) μου είπε το εξής σοφό: “Καλώς ή κακώς εδώ δεν μπορούμε να φτιάξουμε τον χαρακτήρα του άλλου. Πρέπει απλά να τον δεχθείς”. Δεν ήταν η πρώτη φορά που άκουγα κάτι τέτοιο. Όμως εκείνη την στιγμή το χρειαζόμουν.

Σιγά σιγά τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. Η συνεργασία μας έγινε πιο … ίση. Είχα κερδίσει πλέον την εμπιστοσύνη ή τον σεβασμό του. Μου εμπιστευόταν την … εικόνα του και φυσικά συνέχισα να κάνω ότι μπορώ για να τον ευχαριστήσω. Δεν έχει γίνει πιο οργανωμένος. Απλώνει τα χάρτια του σε όση έκταση και αν του παραχωρήσεις (την καταλαμβάνει καλύτερα…), πετάει τα χαρτιά στο πάτωμα, δημιουργώντας ένα νέο μωσαϊκό, χρησιμοποιεί όποιο γραφείο και τηλέφωνο είναι ελεύθερο (έστω και για λίγο). Έχει αρκετά χρήματα αλλά ψάχνει να βρει αν έχουμε αφήσει τίποτα στην κουζίνα για να φάει. Εξακολουθεί να μην γράφει σε κανονικά λευκά χαρτιά. Νοιώθει μοναξιά αν τον στείλεις 3 μέτρα μακρύτερα για να διορθώσει στο ειδικό γραφείο και έτσι κάθεται δίπλα σου πετώντας ότι βρει, όπου βρει. Θα κάνει σχόλιο για όποιον μπει, βγει ή δουλεύει στο γραφείο. Θα κάνει πλάκα (της δικής του ηλικίας, αλλά πλάκα).

Είναι δύσκολος σαν χαρακτήρας αλλά “εύκολος” συνεργάτης πια. Αλλά όπως είπαμε… εμείς δεν φτιάχνουμε τον χαρακτήρα του άλλου, απλά δημιουργούμε τις καλύτερες συνθήκες συνεργασίας.