Posts Tagged ‘χορός’

Αύριο δε θα πάω στη δουλειά. Έχω μια πολύ ευχάριστη δουλειά να κάνω (ΟΧΙ, δεν είναι προβα νυφικού! γκρρρ, μην πει ευχάριστο κανείς, εκεί το μυαλό σας… τς τς τς) και έχω ζητήσει άδεια. Αυτό σημαίνει ότι θα έπρεπε να speedάρω τις προηγούμενες ημέρες για να μην αφήσω εκκρεμότητες. Έλα όμως που:

Δευτέρα, είχα γενέθλια (δεν νομίζω να το ξέχασε κανείς…)

Τρίτη είχα μάθημα νωρίς… άρα ποιά μέρα μένει για πήξιμο; Η Τετάρτη. Σήμερα λοιπόν ήμουν σε περίεργη κατάσταση. Νομίζω σηκώθηκα ελάχιστα από το γραφείο μου με αποτέλεσμα να κουραστώ υπερβολικά (ναι, εγώ όταν κάθομαι κουράζομαι, δεν έχετε αποδεχτεί ακόμη ότι είμαι ανάποδη;). Δεν πρόλαβα να ξεκουραστώ και τσούπ! μάθημα χορού. Που πας ρε Καραμήτρο, έτσι; Σέρνεσαι…

Κάθε μου ελπίδα για χαλαρό μάθημα χάθηκε. Ο δάσκαλος είχε κέφια! Μπαίνοντας στη γραμματεία βλέπω πολύ κόσμο. Περισσότεροι από τους καθηγητές. Τι στο καλό; Άρχισαν οι πρόβες; Anyway, εγώ στο μάθημά μου.

Σέρνομαι στην κυριολεξία! Και δεν φταίνε τα παπούτσια. Πρέπει να καθόμουν με γυρισμένο πόδι το πρωί στη δουλειά. Δεν εξηγείται ο πόνος στην εξωτερική πλευρά. Εκεί που κοιτάζω το ρολόι και ελπίζω να αρχίσουν ξανά οι διακοπές ρεύματος, μπαίνει ψιλοέντρομη η γραμματέας και μας ζητάει να βγούμε έξω. Έξω το σύμπαν σκοτεινό… Το γεγονός ότι αντί να βγαίνουμε προς τα έξω, πηγαίναμε προς την γραμματεία, με ξένισε λίγο αλλά δεν πρόλαβα να το επεξεργαστώ.

Με περίμενε μια τούρτα καραμέλα (ήθελα να ήξερα ποιός το κάρφωσε…), όλοι οι καθηγητές και πολλοί μαθητές που άλλοι προσπαθούσαν να καταλάβουν τι γίνεται και άλλοι είχαν έρθει για το… show. Μουσική υπόκρουση το Happy Birthday και “Να ζήσεις cookies (κανένα αλμυρό παρατσούκλι θα κολλήσω ποτέ;) και χρόνια πολ…”

Εκεί πέφτει η ερώτηση.

– Τα 21 έ;

– Τα 20 βρε γιατί με μεγαλώνεις;

– Α, συγγνώμη.

Το κακό της υπόθεσης: Μετά συνεχίσαμε το μάθημα!

Πλάκα, πλάκα 40 ημέρες είπαμε κρατάει η γιορτή ε; Τα γενέθλια άραγε πόσο; (Βιβή, ξέρω 365 θα γιορτάζω τα α-γενέθλιά μου)

Κάπως έτσι έπρεπε να νιώσω όταν ξαφνικά μου ανακοινώθηκε ότι σήμερα δίνω εξετάσεις στο χορό. Πάλι καλά δηλαδή που δεν έβαλα τα παπούτσια με το τακούνι να έχουμε τρελά γέλια.

Μέρος πρώτο:

Μάθημα – Επανάληψη.

Κάπου στη μέση του μαθήματος κατάλαβα ότι δίνω εξετάσεις. Μέχρι τότε είχα γίνει μούσκεμα χωρίς να ξέρω το γιατί. Γλυστρούσαν και τα πόδια μου… Όχι τα παπούτσια, τα πόδια μου. Μέσα στο παπούτσι. Μια ομορφιά…

Μέρος δεύτερο:

– Βαρέθηκα να περιμένω. Κάνουμε κάτι άλλο;

– Άντε να βγάλουμε μαζί την χορογραφία. Αν και κανονικά δεν πρέπει.

– Γιατί; Δεν θα πω τιποτα.

– Γιατί μου κάνεις απιστίες…

– Μμμμ… Δε φτάνει που σε γλυτώνω.

Μέρος τρίτο:

– Πως νιώθεις;

– Βρεγμένη.

– Έχεις άγχος;

– Θα έπρεπε; Τι θα μου κάνει καλέ;

– Τίποτα. Απλά έχουν αγχος συνήθως.

– Εγώ βαριέμαι να περιμένω.

Μέρος τέταρτο: Ο χορός

Ο άλλος να προσπαθεί να μου κάνει νόημα και εγώ στην κοσμάρα μου. Να τον κοιτάζω στα μάτια και να γελάω. Κάποια στιγμή προσπαθεί να μου πει κάτι για το χέρι μου (ότι το κάνω ανάποδα) και εγώ σταματάω να κουνάω χέρια. Μου κάνει μια φιγούρα που λατρεύω. Ο εξεταστής δεν την είδε. Του λέω, ξανακάντην, την έχασε… Ξεκινάει το “Big spender” και εγώ τραγουδάω…

– Ευχαριστώ πολύ. Συγχαρητήρια. Μου έκανε εντύπωση που χόρευε όλο το σώμα σου. Βέβαια το χέρι σου ώρες ώρες νόμιζα ότι το κρατούσες επίτηδες ακίνητο. Δούλεψε τα χέρια περισσότερο.

(Πνιχτό γέλιο) Καλή επίτυχία στην παράσταση!

(αυτό σήμαινε ότι πήραμε το ΟΚ ή αλλιώς το δίπλωμα… μένει να πάρουμε και το χαρτί!)

Τώρα μένει να τον πείσω να επιλέξει αυτό το Tango!

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα τρελό κέφι εχθές. Είχα ταλαιπωρηθεί και από το κάψιμο… Όμως ξεκίνησα για το χορό. Μόνη μου. Το είχα ανάγκη (όχι το μόνη μου, το χορό).

Έκανα ένα βήμα μπρος και δύο πίσω. Από τη μία σκεφτόμουν τα θετικά (και την υπόσχεση που είχα δώσει ότι θα πάω) και από την άλλη ξεπηδούσαν λόγοι για να γυρίσω.

Δεν γύρισα όμως… Φτάνω στην αίθουσα. Ρίχνω μια γρήγορη ματιά… Λείπει ο δάσκαλος! Δεν πειράζει… Το πάρτυ δεν έχει αρχίσει. Τι στο καλό; Κοιτάζω το ρολόι μου έπρεπε να είχε αρχίσει. Με αρπάζει από το χέρι ο Ζ.

– Σιγά καλέ μου και έχω καεί. Πονάω…

– Πως έγινες έτσι βρε χαζό;

– Ηλίθιο παρακαλώ! Δεν σκέφτηκα ότι θα έχει ήλιο.

(έκανε κάτι γκριμάτσες αλλά δεν τις πολυκατάλαβα)

– Σε άφησαν μόνη σου σήμερα;

– Ναι.

– Εντελώς μοναχούλα;

– Με τρομάζεις! Δεν είναι πρώτη φορά που έρχομαι μόνη μου.

Γελάει λίγο και παίρνει το σοβαρό ύφος που σιχαίνομαι.

– Λοιπόν σήμερα, θα κάτσεις εδώ (το εδώ είναι σχεδόν το κέντρο της αίθουσας) γιατί θα χορεύεις συνέχεια. Υπάρχει κανένα πρόβλημα με αυτό;

– Όχι κανένα… (φτου! ξινό θα μου βγει το χθεσινό παγωτό. Τι στο καλό κάμερες μου έχουν βάλει;)

Κάνει μια βόλτα και ξανάρχεται…

– Αν θελήσεις να κάτσεις…

– Δε θα θελήσω! (είμαι και πεισματάρα!)

Το πάρτυ αρχίζει. Μαζί και το μαρτύριο; (ευτυχώς λείπει ο άλλος οπότε δεν κινδυνεύω για πολύ, τις γυναίκες δεν τις φοβάμαι).

Ξεκινάμε “χαλαρά”.

– Να σου πω, όλες τις φιγούρες που πρέπει να με πιάνεις τώρα τις θυμήθηκες; Καίγομαι σου λέω.

– Και λιώνεις;

– Όχι ακόμα…

Τι ήθελα και το είπα… Ο χορός αλλάζει. Δυναμικά. Και το ξέρει απ’ έξω το τραγούδι! (που σημαίνει ότι σταματάει απότομα όταν ο ρυθμός το απαιτεί και με κοψοχολιάζει, αλλά μ’ αρέσει!)

Τελειώνει το πρώτο μαρτύριο. Πάω για ποτό! Εκεί θα σωθώ για λίγο. Για πολύ λίγο όμως γιατί ακούω μια φωνή

– Πάρε παραγγελία από την Έλενα και θα έρθει να το πάρει σε λίγο.

– Γκρρρρ

Μπαίνουν ελληνικά. Πάω τουαλέτα! Επιστρέφοντας κάποιος χαμογελάει.

– Εδώ που κάθεσαι πρέπει να χορέψεις και ελληνικά…

– Ξέχνα το!

– Γιατί;

– Γιατί δεν πάει έτσι. Εγώ δεν χορεύω (τσιφτετέλι συγκεκριμένα).

Δεν υπέκυψα. Ή μάλλον δεν υπέκυψε στις απειλές μου οτι θα κλείσω πακέτο oriental με αποκλειστικό δάσκαλο αυτόν.

Και εκεί που κάθομαι αμέριμνη (και ξεθεωμένη από δεν ξέρω και εγώ πόσους χορούς) έρχεται ο Γ. Ο οποίος Γ. μας έχει έρθει φορτσάτος, με όρεξη και αν ήταν αεικίνητος μια φορά, τώρα δεν την παλεύεις να τον παρακολουθήσεις. Μια οπτασία ήταν όταν χόρευε. Με άλλους… Έλα όμως που τώρα θέλει να χορέψει μαζί μου!

– Εεεεε ναι (δε λέω και όχι η άτιμη).

Αυτό ήταν. Έχασα την επαφή με το χώρο, με το χρόνο, τα πάντα. Τον “έχασα” μόνο 2 φορές και αυτό για μένα είναι κατόρθωμα. Τόσες στροφές νομίζω ότι δεν έχω κάνει ποτέ μου. Και να σκέφτομαι τους 2 γιατρούς που είχα αφήσει να συζητάνε στο blog και να λέω… άχου θα πέσω στα χέρια τους να μου το θυμηθείς και θα γίνω Αστός. Το τραγούδι κράτησε 5 λεπτά (ή 5 χρόνια θα σας γελάσω!)

Και αφού πάω να κάτσω να συνέλθω με πλησιάζει ο Ζ.

– Τα παπούτσια σου που είναι;

Προς στιγμήν νόμιζα ότι είχαν βγει τα παπούτσια μου αλλά μετά θυμήθηκα ότι μάλλον εννοούσε τα χορευτικά.

– Τα ξέχασα! Και τώρα που το σκέφτομαι πάω μέχρι το σπίτι να τα φέρω…

Άλλη φορά δεν ξαναλέω ότι έχω έρθει μόνη μου. Περιμένω παρέα. Μεγάλη παρέα…

ASBETA%20023.jpg

Δε φαντάζομαι να έχετε πολύ αγωνία για τα αποτελέσματα του διαγωνισμού… Όσοι περιφέρεστε στα blogs θα έχετε διαβάσει ότι δεν περάσαμε στην επόμενη φάση. Μεταξύ μας δεν άντεχα να περιμένω κιάλλο. (εκτός του ότι όντως χόρεψαν καλύτερα οι άλλοι). Το θέμα είναι ότι όταν ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα εγώ ήδη είχα αρχίσει να δακρύζω (όχι από συγκίνηση αλλά από τον καπνό). Βέβαια κανείς δεν παρακολουθεί το ΠΡΙΝ. Έτσι, την ώρα που βγήκαν τα αποτελέσματα εγώ έκλαιγα. Πρώτος με κοιτάζει ο δάσκαλος. Με βλέμμα -δεν μπορω να βλέπω γυναίκες να κλαίνε – προσπάθησε να μου πει δεν πειράζει (μεταξύ μας εκείνος είχε φάει μεγαλύτερη ήττα μια και δεν προκρίθηκε ούτε το μεγάλο του φαβορί). Στη συνέχεια με πλησιάζει ο καβαλιέρος μου. Με αγκαλιάζει και μου λέει στο αυτί:

– Του χρόνου, θα κατεβούμε 5α ή 8α (μεγαλύτερες κατηγορίες) και θα προκριθούμε…

– Δεν κλαίω βρε χαμένο, ηρέμησε… (ήμουν πολύ ευγενική δε λέω…)

Ετοιμαστήκαμε να φύγουμε. Πήραμε (παρανόμως τελικά αλλά ο δάσκαλος είπε να το πάρουμε) το νουμεράκι (το 18 καλέ, την ηλικία μου) που με μεγάλη χάρη η Βιβή με παραπλάνησε και μου το στερέωσε καλύτερα στην πλάτη…

Στην έξοδο συνάντησα την δασκάλα μου. Την πρώτη μου δασκάλα χορού πριν 3 χρόνια που τώρα κάνει μάθημα στην Εύη. Είχε έρθει να με δει αλλά άργησε… Συγκινήθηκα πολύ.

Φτάνουμε στο μαγαζί (2 βήματα πιο κάτω) και όλοι κοιτάζανε με αγωνία λες και θα κρατούσα το τρόπαιο (πάτε καλά βρε; Πολύ αισιόδοξοι είστε)

Γνώρισα τους νέους Ασμπετιανούς (την Σοφία – από την Πτολεμαΐδα, την Κατερίνα και τον Δημήτρη – που τους περίμενα στο χορό και λίγο αργότερα την Φοίβη) και προσπάθησα να ενσωματωθώ στην παρέα. Η αλήθεια ήταν ότι την περισσότερη ώρα ήμουν … χαμένη. Έβγαινε όλη η κούραση της εβδομάδας. Λίγο πρίν έρθει το φαγητό προσπάθησα να πάρω το σοβαρό μου (τώρα δε μου έβγαινε… γκρρρ) και να κάνω ανακοίνωση.

Με τα χίλια ζόρια τα κατάφερα. Και πάνω που είμαι έτοιμη να ανακοινώσω τον πραγματικό λόγο της συγκέντρωσης, πετάγεται ο Πέτρος και παίρνει το λόγο (γιατρέ, τσιχλίτσα;).

Ευτυχώς ήμουν σε ετοιμότητα και του την έκανα λίγο γυριστή. Ο πραγματικός λόγος λοιπόν που συγκεντρωθήκαμε είναι για να σας ανακοινώσω ότι ανέλαβα την διεύθυνση ενός εκδοτικού οίκου (η έκπληξη της Μαίρης ήταν ΟΛΑ τα λεφτά, ούτε να σε είχα πληρώσει κοριτσάκι) και σας έφερα να δείτε την πρώτη μας δουλειά “Τις περιπέτειες του Τάκη Αστού”. Γκντούπ!

Αυτάααααα…

Αργότερα μου ήρθε φλασιά ότι ξέχασα να πάρω την εφημερίδα που είχε το Sliding doors και έφυγα βιαστική βιαστική για το περίπτερο, αφού σαν καλό κορίτσι ρώτησα δυνατά αν θέλει κανείς τσιγάρα. (είμαι σίγουρη ότι ο Βασίλης περίμενε να επιστρέψω με τούρτα, αλλά είπαμε τα ίδια θα κάνουμε κάθε χρόνο;) Στην έξοδο με χαιρέτησε η κοπέλα του μαγαζιού και όταν της είπα ότι θα ξαναγυρίσω μου λέει, α, ναι εσύ πας για τσιγάρα. (τελικά το είπα πολύ δυνατά!).

Μετά έκανα μια απεγνωσμένη προσπάθεια να μιλήσω με όλους και άλλαξα για λίγο θέση αλλά δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. Είχα ξεχάσει και που είχα παρκάρει… δράμα.

Φεύγοντας πέσαμε πάνω…. στον καβαλιέρο μου με το 16 (χαχαχα Μαλίνα έγραψες) και γενικώς του πάντες από την σχολή μια και μόλις είχε τελειώσει το σόου. Παίξαμε το κοπερτί και αναχωρήσαμε. Εγώ εξακολουθούσα να μη θυμάμαι που έχω παρκάρει. Περπάτησα μηχανικά. Ήθελα να περπατήσω λίγο… και τελικά βρήκα το αυτοκίνητο. Το ίδιο μηχανικά οδήγησα και μέχρι το σπίτι, όπου σωριάστηκα στο κρεβάτι σε χρόνο dt.

Ήταν μια πολύ γεμάτη ημέρα, μέσα σε μια πολύ γεμάτη εβδομάδα… Που όμως τελείωσε με μια γλυκιά αίσθηση!

Σας ευχαριστώ πολύ πολύ

Και ναι! Ξημέρωσε η μεγάλη ημέρα του διαγωνισμού και του Ασμπέτα! Πρώτη φορά σηκώθηκα αξημέρωτα με τρελή όρεξη (σα να πήγαινα εκδρομή ένα πράγμα) παρόλο που είχα ξενυχτήσει το προηγούμενο βράδυ. Και εκεί που κάθομαι αμέριμνη και απολαμβάνω το πρωινό μου πιάνω στα χέρια μου το “Βιβλιάριο αθλητή χορού” (ουάουυυυυ, να θυμηθώ να το κάνω κορνίζα). Το χαζεύω, το χαζεύω ώσπου φτάνω στους κανονισμούς. Μπλα, μπλα μπλα “Η ενδυμασία του ΑΘΛΗΤΗ (εγώ είμαι αυτή, έτσι) περιλαμβάνει υποχρεωτικά χορευτικά παπούτσια …. μπλα μπλα μπλα… Ορίστε; Ποιός ήρθε; Εγώ παπούτσια δεν έχω παραγγείλει ακόμη και όλα τα μαθήματα τα έχω κάνει με ίσιο παπούτσι (να μη σας θυμήσω την απόπειρα να χορέψω με τακούνι). Αγχώνομαι… Αρχίζω τα τηλέφωνα στη σχολή. Τους αγχώνω και αυτούς. Αρχίζει ένας μαραθώνιος (δικός μου) να ψάχνω να βρω παπούτσια χορού. Και καλά να τα βρω, άντε να τα βολευτώ κιόλας. Ουφ!

Τελικά αφού γυρίζω όλα τα καταστήματα με είδη χορού (πολύ γέλιο, αλλά θα σας το περιγράψω άλλη φορά) βρίσκω παπούτσια. Νομίζατε ότι τελείωσε το τρέξιμο; χαχαχα Επιστρέφω στο σπίτι κάνω ένα μπανάκι και πάω κομμωτήριο (είπαμε να είναι ολοκληρωμένο το σόου). Εκεί, έριξα έναν υπνάκο (μη γελάς σε βλέπω) και η ώρα είναι 3.30. Επιστρέφω, κάνω τις απαραίτητες συνεννοήσεις για το πως θα έρθετε και ξεκινάω για το πάρτυ. Και εκεί ξεκινάει το μαρτύριο των παπουτσιών. Από τις 7 φορούσα τα παπούτσια αλλά δεν χόρευα. Αυτό σημαίνει ότι με κούρασαν περισσότερο. Ήλπιζα να τελειώσει σύντομα το μαρτύριο. Ήλπιζα να κάνω και καμία πρόβα… Μπα! με την ελπίδα έμεινα.

Η παρέα είχε μαζευτεί για τα καλά. Η κερκίδα μεγάλωνε και τα γέλια γέμισαν την αίθουσα. Έπαιξαν και Καλομοίρα αφιερωμένο για τον Βασίλη…

“Οι διαγωνιζόμενοι (εγώ είμαι αυτή, είπαμε!) να περάσουν απο την γραμματεία να πάρουν τα νουμεράκια τους”. Δεν ξέρω αν ήταν τυχαίο αλλά το νούμερο μου ήταν η ηλικία μου… 18! Επιστροφή στη θέση μου για τις απαραίτητες φωτογραφίες… Ξεκινάνε τα νούμερα (εεεε, οι αθλητές).

Πρώτη ομάδα: ……. κάτι απροσδιόριστο. Ζητωκραυγάζουν οι Ασμπετιανοί. Καλέ τι φωνάζουν αυτοί; Γυρίζω και τους κοιτάζω και νιώθω ένα χέρι να με τραβάει στην πίστα. Ορίστε; Ποιός ήρθε. Με γυρίζει για να σιγουρευτεί ότι είμαι το 18 και ξεκινάμε. Παίρνουμε θέση χορού και αρχίζω να γελάω. Του λέω “να κοιτάζω από την άλλη για να το κάνουμε σωστά;” “Όχι! θα κοιτάς μόνο εμένα… ” Εκεί αγριεύτηκα το ομολογώ. Ήταν και σοβαρός… Σοβαρός όμως έμεινε καθ’ όλη τη διάρκεια του χορού και αναγκαστικά ήμουν και εγώ σοβαρή. Ξέρετε αυτό το ύφος δε μου πάει καθόλου…

Ο ρυθμός αλλάζει. Καλέεεεεε, τι θέλει αυτός μες στη μέση; Ούπς! Κριτής είναι. Βρε που τον ξέρω, που τον ξέρω… Ωχ! Αυτός που έκρινε και σε έναν διαγωνισμό του ΑΝΤ1. Και η κυριούλα εκεί δίπλα… Το λέγανε και το ξαναλέγανε ότι έχει κάνει 200 χλμ. για να έρθει από Πάτρα μόνο για το διαγωνισμό.

– Εγώ χρυσό μου, έχω μια κοπέλα που με περιμένει στο διπλανό μαγαζί και έχει έρθει από Πτολεμαΐδα μόνο για μας… Πάμε κόντρα;

Ο ρυθμός ξαναλλάζει… Λα λα λα χάνω το παπούτσι… Σβίννννν στροφή! βρε χρυσέ μου μη με κάνεις στροφές μπροστά στον κριτή… ΑΑΑΑ! Και άλλη στροφή. Και όλα αυτά με σοβαρό ύφος. Σκέφτομαι τους άλλους που γελάνε (γιατί είμαι σίγουρη ότι γελάνε!) και θέλω να πάω μαζί τους. Να κλωνοποιηθώ για λίγο. Ίσα ίσα για να ζήσω την εμπειρία. 

Τελειώσαμε! Επιτέλους… Και τώρα περιμένουμε τα αποτελέσματα… 

Σας κούρασα ε; Η αγωνία κορυφώνεται….

Η συνέχεια στο επόμενο! (έχουμε και ένα ασμπέτα που μας περιμένει!)

– Bρε, βρε τα παιδιά…

– Mη γελάς, το ξέρεις ότι το Σάββατο χορεύουμε μαζί έτσι;

– Nαι.

– Kαι… τι θα κάνουμε για αυτό;

– Eννοείς πρόβα;

– E, λιγάκι…

– Δε σε φοβάμαι βρε.

– Eγώ όμως σε φοβάμαι. (μπουχαχαχαχα) Σοβαρά τώρα, πρέπει να κάνουμε μια πρόβα.

– Σάββατο μπορείς;

– Eίσαι τρελός! Δε θέλεις καλύτερα Kυριακή;

– Έλα ρε συ, τι ώρα μπορείς το Σάββατο;

– Δεν μπορώ! Θέλω να πάω κομμωτήριο.

– Δεν έχεις ανάγκη.

– Tο ξέρω. Aλλά επειδή θα γελάσουμε που θα γελάσουμε, ας γελάσουμε και με τίποτα άλλο εκτός από το χορό…

– Kαλά λέγε εσύ. Άκυρο το Σάββατο λοιπόν.

– Yeap!

– Παρασκευή πριν το πάρτυ…

– Mε σκοτώνεις!

– Eεεε, εγώ μπορώ αύριο άνετα αλλά στις 5. Mπορείς;

– (χιχιχι την πάτησες) Kοίτα να δεις, θα πρέπει να φύγω από την δουλειά, να έρθω εδώ να κάνουμε την πρόβα, να ξαναπάω στη δουλειά και μετά να γυρίσω για το μάθημα στις 9.45.

– Kουράστηκα.

– Eκτός αν θέλεις να κάνουμε πρόβα στη δουλειά μου… Ξέρεις, στην αίθουσα συνεδριάσεων…

– Έκλεισε για 5 η ώρα αύριο, OK;

– Tι τραβάμε κι εμείς οι χορεύτριες (μπουχαχαχαχαχα)…

H μια και μοναδική πρόβα πήγε ανέλπιστα καλά! Kαταφέραμε να κάνουμε επανάληψη, διόρθωση σε λεπτομέρειες και να χορέψουμε τουλάχιστον 4 φορές τον κάθε χορό! Oυφ…

Kολλησα…

Posted: April 14, 2008 in Uncategorized
Tags: , , ,

Kόλλησα για 2 λόγους:

1. γιατί χορεύουν πολύ καλά (ειδικά το tango!). Eσείς μην περιμένετε να δείτε τέτοια πράγματα… (καβαλιέρε, πότε θα κάνουμε πρόβα; γιατί εμένα δε με κάνεις έτσι; Άσε μην απαντήσεις…)

2. γιατί ο χώρος αυτός είναι ενός φιλικού μου ζευγαριού (μήπως να κάναμε ένα ασμπέτα εκεί;) …