Posts Tagged ‘διάβασμα’

Στο γυμνάσιο την σκυτάλη στο διάβασμα την πήρε ο μπαμπάς, καθώς βγήκε σε σύνταξη. Εκεί τα πράγματα ήταν πιο ζόρικα για μένα. Δεν ήταν εύκολο να τον πείσω ότι διαβάζω και μόνη μου. Αρχίσαμε λοιπόν το διάβασμα με την γνωστή μέθοδο της παπαγαλίας που σιχαινόμασταν και οι δύο. “Διάβασε τι σας έχουν βάλει, και έλα να μου πεις το μάθημα”.

Εγώ διάβαζα μια φορά τι έγραφε το βιβλίο και έλεγα τα δικά μου. Τι;, τσάμπα είχα μάθει τόσες εναλλακτικές λέξεις; Ευτυχώς ο μπαμπάς δεν έπεμενε στην παπαγαλία αλλά στο νόημα. Το οποίο, όταν παρακολουθούσα στην τάξη, έβγαινε εύκολα. Όταν όμως χάζευα – συχνό φαινόμενο- του έβγαζα την ψυχή.

Το σκηνικό λοιπόν είχε ως εξής: Ο μπαμπάς ξαπλωμένος να λύνει σταυρόλεξο και εγώ να χώνομαι κάτω από την κουβέρτα, να κουλουριάζομαι δίπλα του, να προσπαθώ να τον πείσω ότι έχω διαβάσει και να λύσουμε μαζί το σταυρόλεξο.

Έπιανε λοιπόν το βιβλίο και αρχίζαμε. Θυμόμουν τα μισά. Άντε πάλι… Το ίδιο σκηνικό για καμία ώρα. Τελικά το συζητούσαμε το μάθημα. Και έτσι μάθαινα πιο πολλά. Έπαιρνα και το ύφος του “τι λες τώρα” και όλα καλά. Τελειώναμε γρήγορα και μετά αγκαλίτσα λύναμε σταυρόλεξα…

Και δώστου νέες λέξεις για μένα…

Τελικά πάνω που άρχισε να μου αρέσει το διάβασμα με τον μπαμπά, το κόψαμε. Με “διάβαζε” μόνο όταν είχα κανένα σημαντικό διαγώνισμα και αφού τον έπρηζα πρώτα. Έλεγε πάντα “σου έδειξα τον τρόπο να διαβάζεις, δεν έχει νόημα να διαβάζεις μόνο μαζί μου. Εγώ απλά έλεγχο θα κάνω αν θες”.

Ο μπαμπάς ερχόταν στο σχολείο να ρωτήσει κιόλας την πρόοδό μου. Πάντα άκουγε τα καλύτερα (όχι τόσο στην απόδοση όσο στη διαγωγή) αλλά με αυστηρό ύφος (που έβλεπα ότι γελούσαν τα μουστάκια του) μου έλεγε ότι θέλει κι άλλη προσπάθεια. Κάποια στιγμή που είχε έρθει να πάρει τους βαθμούς του έδωσε συγχαρητήρια η καθηγήτρια. Την ρώτησε για ποιο πράγμα, αφού οι βαθμοί μου ήταν μέτριοι. Και τότε του έδειξε τις απουσίες. χμ… μάλλον κατάλαβε.

– Δεν μπορώ να σου μιλήσω θεία, έχω διάβασμα τώρα!

Αυτή η απάντηση μου ήρθε σαν κεραμίδα όταν ζήτησα να μιλήσω στην ανιψιά μου στο τηλ. Μόλις ξεπέρασα το σοκ, προσπάθησα να έρθω στη θέση της. Τί το ήθελα; Θυμήθηκα πως ήταν αυτή η ώρα για μένα όταν ήμουν μικρή.

Καταρχάς εγώ δεν διάβαζα. Ήμουν τύπος της παράδοσης. Τα “έπιανα” αμέσως και έτσι στο σπίτι απλά έριχνα μια ματιά. Οι γονείς μου το είχαν καταλάβει αυτό και δε με πίεζαν ιδιαίτερα. Γύριζα λοιπόν από το σχολείο, έπαιζα, έκανα ένα διάλειμμα για να ξεφυλλίσω τα βιβλία και αυτό ήταν. Έπαιρνε καμιά φορά η μητέρα του Γιωργάκη τηλ. να ρωτούσε τη μαμά μου τι έχουμε να διάβασουμε.

– Μισό λεπτό να σας δώσω την Έλενα.

– Καλέ, τι να ξέρει το παιδί; Εσείς δεν το διαβάσατε;

– Όχι. Αν δεν ξέρει η Έλενα τι έχει να διαβάσει, θα ξέρω εγώ; Μόνη της διαβάζει.

– Και είστε σίγουρη ότι διαβάζει;

– Ε, ναι. Αν δε θέλει να διαβάσει, και να την ρωτήσω θα μου πει ψέματα. Αλλά διαβάζει. Μόνη της.

Αυτός ο διάλογος γινόταν σχεδόν μια φορά την εβδομάδα.

Κάποια στιγμή συναντήθηκαν αρκετές μαμάδες στο σούπερ μάρκετ. Άρχισαν λοιπόν να συζητάνε για ορθογραφία.

Η αλήθεια είναι ότι για την μαμά μου η λέξη ορθογραφία ήταν ένας εφιάλτης που ξαναξυπνούσε. Ο αδελφός μου ήταν υπερβολικά ανορθόγραφος!!!

Έλα όμως που με μένα δεν είχε πρόβλημα; Ή μήπως είχε και δεν το ήξερε;

Την επόμενη ημέρα, την ώρα που έφευγα για το σχολείο, με ρωτάει;

– Ορθογραφία διάβασες;

Κεραμίδα! – Ε, ωχ, την ξέχασα. Μισό λεπτό…

Βγάζω το βιβλίο, το πετάω στο πάτωμα, ξαπλώνω και εγώ πάνω του, ρίχνω μια ματιά και έφυγα…

Η μαμά με κοιτάζει περίεργα. Πρέπει με τρόπο να μου ζητήσει το τετράδιο μου να δει, τι στον κόρακα γράφω κάθε μέρα. Άριστη.

Ούφ… Ένα βάρος της έφυγε.

Θυμάμαι όμως κάποιες φορές εκεί που έπαιζα και η μαμά διάβαζε ένα βιβλίο ή εφημερίδα ή οτιδήποτε έβρισκε μπροστά της, να μου λέει: “Μπορείς να μου γράψεις σε ένα χαρτί την τάδε λέξη;” Η οποία τάδε λέξη συνήθως ήταν πολύ δύσκολη, άγνωστη σε μένα. Την έγραφα χωρίς να ρωτήσω πως γράφετε (είχα μάθει το παιχνίδι) και μετά της την έδειχνα και ρωτούσα τι σημαίνει. Μπορούσα να παίζω ώρες με αυτό. Δεν με ένοιαζε αν μου διέκοπτε το κανονικό παιχνίδι. Μου άρεσε η διαδικασία της… ορθογραφίας.

Έτσι “διάβαζα” με την μαμά στο δημοτικό. Στο γυμνάσιο την “σκυτάλη” την πήρε ο μπάμπάς…

Συνεχίζεται