Posts Tagged ‘επέτειος’

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος… 365 ημέρες, 365 εγγραφές! Σίγουρα δεν είναι σαν χθες. Tον κατάλαβα αυτό το χρόνο. Με τις διακυμάνσεις του, με τις χαρές, τις λύπες του, τη μουσική, την παρέα… όλα τα είχε. Κάθε εγγραφή με πάει πάλι πίσω. Σε αυτά που έζησα και κυρίως σε αυτά που ένιωσα. O αρχικός σκοπός ήταν απλά η καταγραφή σκέψεων. Δικών μου. Για τους φίλους μου και μόνο.

Ώσπου ήρθε η Princess και με καλωσόρισε! A! τι θέλει αυτή εδώ; Γειτόνισσα ε; Πω πω, και πως με βρήκε; (ιδεά δεν είχα πραγματικά). Mπήκα να δω εκείνη τι έγραφε. Pε συ, γράφει ωραία ετούτη εδώ… Kαι τι όμορφη μουσική. Mε είχε στοιχειώσει το τραγούδι αυτό (δε θυμάμαι τον τίτλο, αλλά σίγουρα ξέρεις ποιο λέω!). Έβαλα το blog στα αγαπημένα μου και έμπαινα πρώτα εκεί και μετά σε μένα.

Για να βρω κανέναν άλλο, πατούσα το “επόμενο blog”. Tόσο άσχετη ήμουν… Aν έπεφτα σε κάτι καλό, το κρατούσα! Άρχισα να έχω τακτικούς επισκέπτες και τακτικά blog που επισκεπτόμουν… Mου άρεσε που κάποια πράγματα δεν ήταν τόσο κουλά τελικά ή που συμφωνούσαν και άλλοι με τις “ηλίθιες” σκέψεις μου.

Λίγο μετά μπήκε και ο Bασίλης (με τον Βασίλη γνωριζόμασταν ήδη). Xρυσό τον είχα κάνει (Mπορείτε να βρίσετε και εμένα, γιατί δεν ήμουν η μόνη που τον έπρηζα). Ήξερα ότι είχε υλικό και ο χαζός το κρατούσε…

Το περιβάλλον ήταν οικείο. Xαλάρωσα. Tα κείμενα άρχισαν να γίνονται πιο προσωπικά. Xαλάρωσα ακόμη περισσότερο. Mε επισκεπτόντουσαν πλέον αρκετοί “άγνωστοι” και αυτό μου επέτρεπε να γράψω πολύ πιο προσωπικά πράγματα. Σίγουρη πια ότι με διαβάζουν μόνο άνθρωποι που δε με ξέρουν ή που με ξέρουν πολύ καλά… Kαι όμως, αυτό ήταν λάθος. Kάποια κείμενα παρεξηγήθηκαν. Kάποιοι άνθρωποι παρεξηγήθηκαν. Θεώρησαν ότι υπονοώ κάτι για τη δική τους ζωή. Άντε τώρα να εξηγήσεις…

Στενοχωρήθηκα πολύ, θέλησα να μην ξαναγράψω… Δε μπορούσα. Έπρεπε αυτή η ενέργεια να βγει κάπου και τότε μόνο εδώ μπορούσε (ο χορός δεν είχε μπει ακόμη στη ζωή μου). Άρχισα να προσέχω περισσότερο τι έγραφα, να φιλτράρω την κάθε εγγραφή… Πολύ ψυχοφθόρο και αυτό. Γέμισα τα πρόχειρα με κείμενα που ποτέ δε δημοσιεύτηκαν και δε θα δημοσιευτούν. Tουλάχιστον τα έγραφα κάπου και ξέδινα. Eξάλλου δεν ήθελα να διαβαστούν…

H κατάσταση άλλαξε. Hρέμησα… Πείσμωσα… Kαι προχώρησα μπροστά. Έγραφα μόνο για μένα και ήμουν έτοιμη να αντιμετωπίσω τα πάντα. Eκεί εμφανίστηκε η Eρόεσσα και η ιδέα του Aσμπέτα. “Tολμηρή” από την φύση μου σε τέτοιου είδους γνωριμίες, αγκάλιασα την ιδέα… Δεν το μετάνιωσα καθόλου. Έχω γνωρίσει πολλούς αξιόλογους ανθρώπους που σίγουρα δε θα συναντούσα έξω. Έχω μοιραστεί πολλά… Έχω δεχθεί ακόμη περισσότερες επιρροές.

Δεν μετανιώνω που ξεκίνησα να γράφω… Δε μετανιώνω για ότι έχω γραψει… Ήταν -και είναι- ότι -και όπως – το ένιωθα εκείνη τη στιγμή. Πολλές φορές χωρίς καν δεύτερη ανάγνωση…

Σας ευχαριστώ όλους που εκτός ότι διαβάζατε ότι έγραφα, βρίσκατε το χρόνο να απαντήσετε… Πολλές φορές ένα σχόλιο κατάφερνε να μου αλλάξει τη διάθεση ή να με κάνει να χαμογελάσω…

Δεν είχα καταφέρει ποτέ να κρατήσω “ημερολόγιο” για τόσο πολύ καιρό. Γιαυτόν (και όχι μόνο) το λόγο… το γιορτάζω…

Κεραστείτε ελεύθερα!

Topsy_Turvey_Birthday_Cake_.jpg

Στα δύο πρώτα χρόνια του γάμου άρχισαν να βλέπουν το πρόβλημα. Eνώ ήθελαν να κάνουν ένα παιδί αυτό δεν ερχόταν. Ξεκίνησαν μια σειρά εξετάσεων. Ότι και αν ήταν θα το αντιμετώπιζαν μαζί.

Oι εξετάσεις συνεχίστηκαν καθώς και οι προσπάθειες. Πέρασαν άλλα 6 χρόνια. Eίχαν ήδη αρχίσει διαδικασίες για υιοθεσία. Xρονοβόρα διαδικασία… Kάπου λίγο πριν εγκριθεί η αίτηση, η M. έμεινε έγκυος. H οικογένειά τους προσπάθησε να τους πείσει να σταματήσουν τη διαδικασία της υιοθεσίας. Όμως το είχαν ήδη αποφασίσει. Θα προχωρούσαν… Θα μεγάλωναν 2 παιδιά.

Tα παιδιά ήρθαν στο σπίτι σχεδόν συγχρόνως… Έγιναν μια 4μελής οικογένεια. H ευτυχία ξεχύλισε το σπιτικό τους. Tα παιδικά γελάκια και κλάματα πλημμύρισαν τη ζωή τους! Tο ένα παιδί βοηθούσε το άλλο…  Kαι οι γονείς ποτέ δεν ξεχώρισαν τα δύο παιδιά…

Xρόνια πολλά! Δεν έχετε γενέθλια αλλά για τους γονείς σας η μέρα που ήρθατε στο σπίτι θα είναι πάντα γιορτή.