Posts Tagged ‘εργασία’

Στη δουλειά έχουμε βγάλει κάποιες “κινήσεις” ή ατάκες εσωτερικής χρήσης για να “ξεχωρίζουμε” ποιους ανθρώπους – πελάτες – συνεργάτες δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε…

Έτσι λοιπόν:

– Ποτέ μην εμπιστεύεσαι άνθρωπο που σου χτυπάει την πλάτη. Συνήθως συνοδεύεται από την προσφώνηση “φίλε μου…”. 90% πρόκειται για χώσιμο.

– Ποτέ μην εμπιστεύεσαι άνθρωπο που σε τσιμπάει “φιλικά” στο μάγουλο. 99% σε υποτιμάει.

– Ποτέ μην εμπιστεύεσαι γυναίκα που σου μιλάει αμέσως στον ενικό και πολύ φιλικά από το τηλέφωνο (όταν θα συναντηθείτε, θα είναι τυπική και θα έχει ύφος. Άσε που θα πρέπει να ξανασυστηθείτε…)

O κατάλογος συνεχώς αυξάνεται… Eσείς έχετε κάποιες τέτοιες “αναγνωριστικές” κινήσεις;

Σήμερα ξύπνησα ορεξάτη για δουλειά. Άφησα το ξυπνητήρι να χτυπάει κανα εικοσάλεπτο και αφού ξύπνησαν και όλοι οι άλλοι στην πολυκατοικία (γιατί όταν ξυπνάω εγώ, πρέπει να ξυπνάνε όλοι) ξεκίνησα για την δουλειά.

Ήμουν προετοιμασμένη για πατινάζ. Kαι η αλήθεια είναι πως σε κάποια στενάκια έκανα τις φούρλες μου. Aλήθεια, που είναι το γκρέιντερ, οεο; Δεν σχολιάζω καν το γεγονός ότι οι δρόμοι γύρω από τα σχολεία ήταν οι πιο επικίνδυνοι.

Aνεβαίνοντας πιο βόρεια (προς Πάρνηθα μεριά) τα πράγματα καθάριζαν… Tο αντίθετο δεν έπρεπε να συμβαίνει; Tέλος πάντων! H μοναδική θέση που μου είχαν αφήσει στο πάρκινγκ ήταν πάνω σε παγωμένα νερά (καμία αξιοκρατία πια…). Όπου και πάρκαρα. Έλα όμως που έπρεπε να βγω κιόλας… Kαι να περπατήσω…  Aγκαλιά όλα τα αυτοκίνητα (τα οποία ΔEN ήταν φρεσκοπλυμένα) και προχωράμε…

Kαι φυσικά αφού έφτασα αισίως στο γραφείο, τα κεφάλια μέσα! O όγκος της δουλειάς και τα ραντεβού που με περίμεναν είναι απλά μεγαλύτερος από όσο αντέχω…  Γιατί όταν λείπεις από την δουλειά, συνήθως είσαι ο πιο εργατικός άνθρωπος και έτσι σου αφήνουν όλες τις δουλειές για να τις κάνεις αύριο που θα έρθεις. Θα προλάβεις, εσύ…

Kαλημέρα, καλή δουλειά και καλά ξεμπερδέματα!

Εμπνεόμενη για άλλη μια φορά από εγγραφή του Βασίλη… Γιατί υπάρχουν και ιδανικές καταστάσεις.

Εγώ δεν είχα την “τύχη” να αλλάξω πολλά εργασιακά περιβάλλοντα. Θα ήταν άδικο λοιπόν να αναφερθώ στην πρώτη μου επαγγελματική εμπειρία, η οποία ήταν ατυχής μεν, αλλά την είχα επιλέξει. Η κατάσταση που ζω τα τελευταία δέκα χρόνια, λοιπόν.

Οικογενειακή επιχείρηση (όχι δική μου) με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει. Νέοι άνθρωποι “άσχετοι” με το αντικείμενο όσον αφορά τις σπουδές.

Αποφασίζουν να κάνουν ένα άνοιγμα το οποίο έχει ανέλπιστη επιτυχία. Και είμαι εκεί. Συμμετέχω. Δεν λέω πέρασα και εγώ κάποιες στιγμές απίστευτης – αδικαιολόγητης, ίσως – πίεσης. Υπάρχαν στιγμές που τα πράγματα ζόριζαν. Ευτυχώς ποτέ οικονομικά. Τουλάχιστον στους υπαλλήλους.

Τώρα όμως τα πράγματα πλησιάζουν το ιδανικό.

Και ας μιλήσω συγκεκριμένα για το τμήμα μου. Το πιο “γεια σου” τμήμα σε όλη την εταιρεία (λόγω αντικειμένου θέλουμε να λέμε).

Και ξεκινάμε…  (δεν θα γράψω ονόματα όχι τίποτα άλλο, αλλά μην καρφωθούμε…)

Η Κ. επικεφαλής. Αδελφή των “αφεντικών” (3 είναι τρομάρα τους). Καμία σχέση (από πλευράς σπουδών) με το αντικείμενο. Περιγραφική όσο δεν πάει. Κρατάμε τις απαραίτητες αποστάσεις όταν μας περιγράφει κάτι. Ακούει έντεχνο.

Ο Α. έτερος επικεφαλής. Λέμε τώρα… Ασχολείται κυρίως με δικές του δουλειές καθότι απλά “φιλοξενείται”. Ο πρώτος που θα σε δουλέψει αν μάθει κάτι… περίεργο. Ακούει Σπανουδάκη, βυζαντινή μουσική.

Η Ι. της σιωπής. Η αλήθεια είναι ότι μιλάει… αλλά πάντα καθυστερημένα. Αφού έχουμε παραγγείλει φαγητό, θα θυμηθεί ότι πεινάει. Μόλις κλείσεις το τηλέφωνο με τον τάδε πελάτη, θα θέλει να του μιλήσει. Αποφεύγει να λέει πολλά γιατί έχει καταλάβει ότι έχει μπλέξει με τρελούς. Ακούει love radio.

Η Γ. η καινούργια. Εγκλιματίστηκε γρήγορα. Με όλους έχει ένα θέμα να συζητήσει… Από μηχανές μέχρι κτισίματα. Ακούει rock.

Ο Γ. ο άγγλος ασθενής. Τον έχουμε στην απομόνωση, στα σκοτεινά. Ασχολείται με ένα σωρό πράγματα (καταδύσεις, αρθρογραφία…). Έχει εμπεριστατωμένη γνώμη για ότι μας ενδιαφέρει. Ο φωτεινός παντογνώστης. Στο μεσημεριανό φαγητό, τον αφήνουμε να μιλάει, να μιλάει. Όλο και κάτι μαθαίνουμε… Ακούει jazz (νομίζω).

Η Κ. η φιλενάδα. Η πιο έμπειρη. Η… έρχομαι ότι ώρα θέλω αλλά κάνω την δουλειά που έχω αναλάβει ο κόσμος να χαλάσει. Η Κ.

θα οργανώσει τα πάντα. Από μια βραδυνή έξοδο στα μπουζούκια, μέχρι το πως θα δουλέψει ο πελάτης στο σπίτι του. Ακούει τα πάντα, αρκεί να παίζουν Πλούταρχο.

Ο Γ. ο καλλιτέχνης. Ο κύρος γρανάζης. Κατεβάζει ότι ιδέα θες στο λεπτό. Είναι σιωπηλός (λέμε τώρα) αλλά πρώτος στη … ζαβολιά. Ακούει … εν λευκώ.

Ο Ν. ο καινούργιος. Το “θύμα” αλλά και το “πειραχτήρι”. Ακούει rock.

Και εγώ. Όπως με έχετε γνωρίσει μέσα από αυτό το blog. Το πως καταφέρνουμε να συνεννοηθούμε για την μουσική είναι ένα μεγάλο θέμα με πολύ πλάκα. Το σημαντικό είναι ότι όλοι αυτοί οι διαφορετικοί άνθρωποι έχουμε δέσει τόσο πολύ που “τσακωνόμαστε” ποιός θα πιάσει την κουβέντα πριν πέσει κάτω. Και φυσικά η ώρα περνάει ευχάριστα, ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΑ και είμαστε όλοι ευχαριστημένοι.

Υπάρχει συνεργασία. Δεν υπάρχουν φωνές και τσιρίδες (όχι χωρίς λόγο τουλάχιστον).

Η επιχείρηση σίγουρα δεν είναι οικογενειακή πλέον. Το κλίμα όμως έχει παραμείνει οικογενειακό.

Υ.Γ. Βιογραφικά στείλτε στη διεύθυνση:……..

Υ.Γ. 2 Να μην ξεχάσω να σας περιγράψω σε άλλη εγγραφή τον χώρο που στεγαζόταν η εταιρεία πριν 1,5 χρόνο.