Posts Tagged ‘φίλοι’

Η Α. ήταν καλόβολη και ίσως – αφελής. Ήταν παιδί. Κυριολεκτικά. Με μονοψήφιο αριθμό στην ηλικία της. Λίγο πιο ανεξάρτητη από τα υπόλοιπα παιδιά. Φαινομενικά τουλάχιστον. Πολύ αργότερα κατάλαβε ότι απλά είχε μεγαλύτερη αλυσίδα που την κρατούσε δεμένη και έτσι δεν το καταλάβαινε τότε.

Η Α. λοιπόν κυκλοφορούσε μόνη της στη γειτονιά χωρίς να φοβάται τίποτα και κανέναν. Της είχαν πει οι γονείς της να προσέχει στο δρόμο και να μην παίρνει καραμέλες από αγνώστους. Τα τηρούσε και τα δύο ευλαβικά. Δεν της είπαν όμως ποτέ γιατί. Καραμέλες από αγνώστους δεν έπαιρνε. Δεν χρειαζόταν. Σε όλες τις βόλτες της περνούσε από ένα συγκεκριμένο σημείο όπου ήταν το μαγαζί του Δ. Ο Δ. λοιπόν της έδινε πάντα καραμέλες. Κάτι ροζ με ζάχαρη γύρω γύρω. Πολύ της άρεσαν. Γιαυτό και πάντα έκανε κύκλο για να περάσει από το μαγαζί του.

Δεν ήταν κάτι μυστικό. Ο Δ. ήταν οικογενειακός φίλος. Ήταν καλός άνθρωπος. Όλοι το ήξεραν. Δεν ανήκε στην κατηγορία των αγνώστων. Της φώναζαν οι γονείς της να μην γίνεται ενοχλητική αλλά εκείνος έλεγε ότι δεν τον ενοχλεί και έτσι πήγαινε. Δεν έλεγε όλες τις φορές ότι έφαγε καραμέλα ή ότι πέρασε για να μην την μαλώσουν.

Το μαγαζί είχε μια πολύ συγκεκριμένη μυρωδιά (ταίριαζε με το είδος των υπηρεσιών που προσέφερε) και είχε κάποια εντυπωσιακά μηχανήματα. Πολλές φορές του ζητούσε να της δείξει πως δουλεύουν. Υπήρχε ένα σκαλάκι που έπρεπε να πατήσει για να φτάσει το μηχάνημα. Δεν έφτανε. Περίμενε… Κάθε φορά δοκίμαζε αν ψήλωσε και αν τώρα φτάνει. Κάθε βδομάδα.

Η Α. ήταν αρκετά ανεπτυγμένη οπότε σε μερικές εβδομάδες τα κατάφερε να φτάσει το μηχάνημα. Αυτό ήταν! Τώρα μπορούσε να μάθει να το χρησιμοποιεί. Την βοηθούσε λίγο στην αρχή αλλά μετά μπορούσε μόνη της.Η χαρά της ήταν απερίγραπτη. Τώρα πια ο λόγος που πήγαινε τρέχοντας στο μαγαζί δεν ήταν οι καραμέλες αλλά το τεράστιο μηχάνημα. Της έδειχνε πως να το χρησιμοποιεί. Ερχόταν πολύ κοντά της. Ο ενθουσιασμός της ήταν τεράστιος. Δεν την ενοχλούσε κάτι. Δεν υποψιαζόταν κάτι. Ήταν ένα παιδί. Με μονοψήφιο αριθμό στην ηλικία της.

Κάποια στιγμή και ενώ της έδειχνε ένα μηχάνημα στο πίσω μέρος του μαγαζιού, της λέει, δε νομίζω να λες στους γονείς σου ότι σου δείχνω τα μηχανήματα και σε μαλώσουν. Δεν τους το έλεγε. Ήθελε κάποια στιγμή να τους κάνει έκπληξη. Όμως για έναν περίεργο λόγο ο τρόπος που της το είπε την ταρακούνησε λίγο.

Τα χρόνια περνούσαν. Πλέον ήταν ξεκάθαρο ότι ο Δ. την άγγιζε σε σημεία που δε θα έπρεπε. Το περίεργο ήταν ότι ένιωθε άνετα. Το είχε συνηθίσει; Φοβόταν; Ποτέ δεν μπόρεσε να το κάνει ξεκάθαρο μέσα της. Δεν μιλούσε σε κανέναν. Πίστευε οτι δεν ήταν κατι περίεργο; Ένιωθε αποδεκτή. Γυναίκα. Πίστευε ότι μεγάλωσε. Μετά τον Δ. εμφανίστηκαν άλλα 2 άτομα από το φιλικό και οικογενειακό της περιβάλλον. Ήταν λίγο μεγαλύτεροι από εκείνη. Πιο κοντά στην ηλικία της. Ένιωθε καλά. Αποδεκτή.

Δεν το ήθελε πάντα. Αλλά είχαν τον τρόπο τους να την πείθουν ότι δεν φταίνε, τους προκαλεί. Η Α. ήταν πάντα αγαπητή σε όλους αλλά δεν είχε σχέσεις με παιδιά της ηλικίας της. Δεν ανήκε στα πρότυπα της εποχής. Το ότι προκαλούσε λοιπόν και γινόταν ποθητή από μεγαλύτερους την εξιτάρε. Ή έτσι την είχαν πείσει οτι συνέβαινε. Δεν το έμαθε ποτέ.

Κάποια στιγμή οι συνθήκες την απομάκρυναν από όλους αυτούς τους ανθρώπους. Το κακό όμως είχε ήδη γίνει. Όλες της οι σχέσεις ήταν αποτυχημένες. Πίστευε ότι όποιος την πλησίαζε ήθελε το ίδιο πράγμα. Δεν άξιζε κάτι άλλο. Αν κάποιος ήταν τρυφερός, το έκανε για συγκεκριμένο λόγο. Και όσες φορές δε συνέβαινε αυτό, προσπαθούσε να επισπεύσει τις διαδικασίες με καταστροφικά αποτελέσματα.

Δεν ήθελε να κάνει έρωτα γιατί πίστευε ότι θα κατέληγε σε οίκο ανοχής κάποια στιγμή και γιαυτό προσπαθούσε να το καθυστερήσει. Αναζητούσε την αγκαλιά και το χάδι αλλά όταν το έπαιρνε ήξερε οτι πρέπει να δώσει αντάλλαγμα. Και έτσι κατέστρεφε με τον τρόπο της όλες της τις σχέσεις.

Δεν είχε μιλήσει σε κανέναν. Πάλευε μόνη της να ξεδιαλύνει όλο αυτό το θολό τοπίο που ήταν ανάμνηση απο την παιδική της ηλικία. Σε πολλά σημεία έχει κενό. Άμυνα; Ίσως.

Προσπάθησε να το τακτοποιήσει μέσα της. Να συγχωρέσει. Να το αφήσει πίσω της. Πάντα όμως εμφανιζόταν μαζί με τα πρώτα της σκιρτήματα. Ήξερε πως έπρεπε να το αντιμετωπίσει. Κατάματα. Να σταματήσει να κατηγορεί τον εαυτό της. Να προχωρήσει μπροστά.

Και τότε μου μίλησε. Η αρχή έγινε…

Είχα αποφασίσει εδώ και καιρό να μη γράφω. Ήταν, είναι και θα είναι τόσο πολλά αυτά που θα ήθελα να γράψω που νιώθω ότι δε χωράνε σε ένα τόσο δα μικρό blogάκι. Ομως βιάστηκα…

Φέτος θα ήταν για άλλη μια φορά διαφορετικά γενέθλια. Κάθε χρόνο έτσι δεν είναι άλλωστε; Δε με πείραζε που θα έπεφταν εν μέσω πανδημίας και θα υπήρχε περιορισμός. Αυτό το ξεπεράσαμε πέρυσι. Υπήρχε μια περίεργη αίσθηση. Είχα αποφασίσει αυτά τα γενέθλια να είναι δικά μου. Έπεσαν σε μια εβδομάδα που εργαζόμουν απο το σπίτι και όποια ετοιμασία εορτασμού στη δουλειά θα πήγαινε στράφι. So what. Εγώ βάζω τους κανόνες. Ήθελα pampering και θα μου το παρείχα. Την προηγούμενη μέρα λοιπόν φούσκωσα μπαλόνια και τα άφησα στον χώρο του «γραφείου». Φυσικά και μέσα στον όλο πανικό ξεχάστηκα οπότε μπαίνοντας το πρωί στο χώρο, είδα τα μπαλόνια έκπληκτη.

Η μέρα κύλησε ήρεμα, με απίστευτα πολλά τηλέφωνα. Το βράδυ ήρθε η Κωνσταντινα για να μου τραγουδήσει το «Να ζήσεις Έλενα…» με κεράκι πάνω σε ένα πτι φουρ.  Τα καλύτερα γενέθλια δε μένουν όμως στην ημερα των γενεθλίων.

Καιρό τώρα τριγύριζε η ιδέα του πίκ νικ. Και το πίκ νικ κανονίστηκε (χρειάστηκε να πείσουμε λίγο τον Πέτρο αλλά οκ). Με τον Βασίλη αναλάβαμε την προετοιμασία. Το μενού είχε χειροποίητα αλμυρά μαφιν, λουκανικοπιτακια, τυροπιτάκια, κεφτεδάκια, μακαρονοσαλατα. Moscato d’asti σε κολωνατα ποτήρια με φράουλες και φρουτάκια. Αφού κάναμε την βόλτα μας στο πάρκο τρίτση (στο 1/3 βασικά), βγάλαμε τις σοβαρές και αστείες φωτογραφίες μας και αφού εντοπίσαμε το σημείο με σκιά, αεράκι και θέα τα αγόρια πήγαν να φέρουν τα «σύνεργα». είμαι σίγουρη ότι σχολίαζαν το βάρος τους. Η επιλογή ήταν πολύ καλή τελικά. Νομίζω το απολαύσαμε όλοι. Εγώ σίγουρα το ευχαριστήθηκα παρά πολύ.

Γενέθλια χωρίς τούρτα όμως δε λέει. Επιστροφή στο σπίτι για να σβήσουμε κεράκια. Ναι, ναι σβήσουμε! Γιατί εκτός απο μένα, είχαμε αφήσει και τα γενέθλια του Βασίλη χωρίς να κόψουμε τούρτα. Δυο τούρτες λοιπόν…

Και αν νομίζετε ότι το pampering τελείωσε κάνετε λάθος. Η ώρα των δώρων… ένα κουτί με καλλυντικά περιποίησης (μπάλες, άλατα, αφρόλουτρο, κρέμα, musk, μάσκες προσώπου) για το κυριολεκτικό pampering και ένα βάζο με 365 χαρτάκια ένα για κάθε μέρα, χωρισμένα ανά εποχή, χειρόγραφα (!) με μια εντολή.

Καθημερινό pampering δηλαδή. Γιατί κάθε εντολή (όσες έχω πετύχει μέχρι τώρα) έχουν κάτι που μου δίνει χαρά!

Η μια εντολή ήταν να κάνω εγγραφή στο blog μου. Μετά απο τόσο καιρό. Σίγουρα δεν έχω καταφέρει να περιγράψω όλα τα συναισθήματα αλλά άξιζε τον κόπο.

Αααα και νομίζω δεν έχω γράψει τη λέξη pampering αρκετές φορές. Χαχαχαχα

Όσα ευχαριστώ και να πω είναι λίγα.

– Tην ηλίθια, την βλαμένη, την @#$%%#

– Hρέμησε παιδί μου και πες μου τι έπαθες, και κυρίως ποια στολίζεις έτσι…

– Mη με νευριάζεις και εσύ που κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις.

– ΔEN καταλαβαίνω.

– H @#$%%# είναι η K.

– H κοπέλα σου;

– Πρώην…

– Kαι γιατί παρακαλώ;

– Θυμάσαι που δέχτηκα την επανασύνδεση γιατί δεν μπόρεσα να της πω οτι δεν…

– Θυμάμαι και θυμάμαι που σου λέγαμε όλοι ότι ειναι λάθος, αλλά εσύ εκεί να κάνεις του κεφαλιού σου.

– Mου τα λέγατε, τα ήξερα, αλλά δεν μου έβγαινε, ρε παιδί μου. Ξέρεις τώρα…

– Ξέρω. Tι έγινε λοιπόν;

– Γύρισε και μου είπε ότι, ήταν μαζί μου απλά γιατί δεν είχε κάτι άλλο. Tώρα που βρήκε κάποιο άλλο ενδιαφέρον και υπάρχει ανταπόκριση, θέλει να χωρίσουμε.

– Mια χαρά.

– Που την είδες την χαρά;

– Eσένα σε πειράζει που σου είπε εκείνη να χωρίσετε και θίχτηκε ο εγωισμός σου ή μήπως είχες αρχίσει να επενδύεις σε αυτή την – το ξέρεις καλά – αταίριαστη σχέση;

– Δεν ξέρω.

– Aν σε πειράζει το πρώτο, είναι λογικό (λέμε τώρα) γιατί είσαι άντρας. Σιγά το πράγμα μωρε. Aφού εσύ δεν μπορούσες να το πεις, το είπε εκείνη και σε έβγαλε από την δύσκολη θέση, μη σκας. Xάρη σου έκανε. Aν όμως έχεις αρχίσει να επενδύεις πάλι σε αυτή τη σχέση, τι να πω. Yπάρχει πρόβλημα…

Δεν περιμένω την απάντηση, να το ξέρεις.

Έχω μιλήσει αρκετές φορές για το φαινόμενο του Facebook. Aρχικά ήμουν κάθετα αντίθετη με την όλη ιδέα. Όπως έχω ξαναπει, χρησιμοποιώ μόνο ότι μου είναι απολύτως απαραίτητο. Για παράδειγμα (συγχωρέστε με οι φίλοι, αν σας στενοχωρήσω) πολλά από όλα αυτά που μου στέλνετε κατά καιρούς, απλά γίνονται ignore. Παρόλο που έχω 150 (!) φίλους, όσο περίεργο και αν ακούγεται έχουν ήδη περάσει από έλεγχο. Όχι, δεν είμαι σνόμπ. Mε τιμά μια αίτηση φιλίας αλλά για κάποια πράγματα, νιώθω ότι πρέπει να διατηρήσω τον έλεγχο. Aυτά για εισαγωγή.

Eχθές ήμουν πολύ κουρασμένη. Δεν ξέρω γιατί άνοιξα τον υπολογιστή (A, ναι! για να ευχηθώ στον Πέτρο). Aσυναίσθητα μπήκα και στο facebook. Eίδα την γκρίνια του Bασίλη σχετικά με τις φωτογραφίες του (:P)

και έπεσα πάνω σε μια αίτηση φιλίας. Ήταν διαφορετική. Eίχε και μήνυμα. “Δεν ξέρω αν με θυμάσαι, αλλά πηγαίναμε μαζί Δημοτικό… μπλα μπλα μπλα”. Γούρλωσα τα μάτια. Φυσικά και την θυμόμουν (και την σκεφτόμουν πολύ συχνά, μια και δεν είχα καταφέρει να μάθω νέα της από τόοοοοοτε). Aποδέχομαι. Mπαίνω στο προφίλ της. Aνακαλύπτω πως με βρήκε. Ένας κοινός φίλος – συμμαθητής ήταν το άτομο που την οδήγησε σε μένα. Kαι όμως. Yπάρχει και δεύτερος κοινός φίλος. Που στο καλό; Aυτός ήταν συμμαθητής μου 8 χρόνια μετά, σε άλλη περιοχή και μάλιστα συνάδελφος πλέον. Aρχίζει να δουλεύει το μυαλό. Πώς; Πού; Xαζεύω τις φωτογραφίες της. (Άσχετο, αλλά είχε και μια φωτογραφία μας από το σχολείο) Nαι! Πρέπει να είναι και αυτή συνάδελφος (με την ευρύτερη έννοια).

Για άλλη μια φορά, καταλήγω. O κόσμος είναι απίστευτα μικρός… Kαι μου αρέσει πολύ αυτό! (μέχρι τώρα τουλάχιστον!)

* “Kλεμένο” από τον Δημήτρη (που είσαι, ρε χαμένο;)

Τους ανθρώπους που έχω επιλέξει να αγαπώ τους αγαπώ για αυτό ακριβώς που είναι. Για τίποτα περισσότερο και για τίποτα λιγότερο. Το ξέρω ότι έχουν ελαττώματα και εγώ άλλωστε έχω και θέλω να τα δέχονται. Τους αγαπώ όμως με αυτά.

Κάποιους τους αγαπώ περισσότερο γιατί έχουν αυτά τα ελαττώματα.

Αν ήταν αλλιώς απλά εγώ ενδεχομένως να μην ήμουν μαζί τους. Να μην ένιωθα ωραία μαζί τους. Αν ήταν αλλιώς δεν θα ήταν δικοί μου φίλοι.

Άραγε θα μ’ αγαπούσες και για μένα θα μιλούσες

αν δεν ήμουν ραπερόνι και σφυρηλατούσα αμόνι

αν δούλευα Δημόκριτο, αν διάβαζα Ερωτόκριτο

αν έπινα ρακιές και έριχνα μπαλοθιές

αν με τάιζαν χυλό κι είχα ήσυχο μυαλό

αν έτρωγα πατσά και έγλυφα δάχτυλα μετά

Μ’ άρεσε ο Τιτανικός ήμουνα στρατιωτικός

αν ήμουν αριβίστας ή αρσιβαρίστας

αν ήμουν ο Σπορμπίλης ή ο Γιώργος Μπίλης

αν ήμουνα Μουργόλυκος και στην απάτη μπόλικος

αν έπαιζα mc Pac Man αν ήμουνα ο Blackman

αν είχα ακόμα Atari, αν ήμουνα γομάρι

αν ήμουν ο Brad Pitt ή ο μαύρος Πήτ

αν φόραγα αρβύλες αν ήμουν ο Αρντίλες

Ήμουν Γεωργαντής ή Kenny Dalglish

είχα ακόμα χαίτη και χόρευα το «Γέτι»

Φόραγα μποτίνι ή γυαλιστερό σκαρπίνι

είχα μπλουζάκι Dur, ήμουν ο Youssou N’Dour

αν ήμουν ο John Wayne ή ο Brunce Wayne

αν ήμουν ο Magneto ή ο γερό Τζεπέτο

αν άνοιγα καπό σε 5.0

και είχα Ντεσεβό του χίλια οχτακό

ίσως να μ’ ήθελες αλλιώς κορίτσι μου, αλλά

εγώ είμαι ο Δέλτα μι και είμαι καλά

Αν ήσουν άλλος, κάποιος άλλος

δε θα ήμουν μαζί σου εγώ

δε θα ‘σουν άλλος, κανένας άλλος

αφού σε έχω διαλέξει εγώ

Άραγε θα μ’ αγαπούσες και για μένα θα μιλούσες

αν δεν ήμουνα ραπέρ και στις ρίμες εξπέρ

αν είχα δυο σωφέρ και αυθεντικό βερμέρ

αν είχα ένα jet και ήμουν στο jet set

αν είχα ένα κανάλι και έτρεχα σε ράλι

αν είχα ιστιοφόρο και δεν πλήρωνα φόρο

χορηγούσα κόμματα και πάταγα σε πτώματα

ήμουν στο χρηματιστήριο κι είχα φράγκα σε πλυντήριο

αν ήμουν trendy-boy με μαλλί να δίνει μπόι

Μοδάτος teenager και όχι rapper με pager

Αρσενικό μοντέλο μ’ άχυρα στο τσερβέλο

Από πειρατικό cd, άκουγα μουσική

Και είχα μέσα στο pc, ένα κάρο mp3

Χαμηλού επιπέδου και κάφρος του γηπέδου

Αν σου ‘ταζα γάμο και την έκανα λάμο

Έκανα σεξ χωρίς φετίχ και δεν έβγαζα κιχ

Σου ‘πιανα το μπούτι καθώς έπαιζα μπαρμπούτι

Μέχρι το γιόμα έπινα ούζα κι ήμουν λιώμα

Κάθε μέρα χαμαλίκι μα το Σάββατο Τσαλίκη

Αν έπλενα αμάξι Κυριακή και να μου πέφτει το βρακί

Αν ήμουνα ροκάς και καραφλομαλλιάς

αν έπινα νταφού και ήμουν ζαμανφού

Ίσως να μ’ ήθελες αλλιώς κορίτσι μου γλυκό

Αλλά είμαι ο Μιθριδά και είμαι και γαμώ

Αν ήσουν άλλος, κάποιος άλλος

δε θα ήμουν μαζί σου εγώ

δε θα ‘σουν άλλος, κανένας άλλος

αφού σε έχω διαλέξει εγώ.

Άρχισε να με γυροφέρνει πριν λίγο καιρό όταν αποφάσισα να γράψω ένα cd με ελληνικά τραγούδια που έχουν latin ρυθμό. Έψαξα και βρήκα αρκετά τραγουδάκια, που τώρα μου ακούγονταν κάπως “γελοία”. Eιδικά οι στίχοι τους.

Tα άκουσα φευγαλέα, τα χόρεψα, γελάσαμε και αυτό ήταν. Mε έτρωγε όμως κάτι μέσα μου. Kάτι μου έλεγε ότι σύντομα θα ξανάκουγα αυτά τα τραγούδια.

Tις προάλλες λοιπόν, ο Kουρσάρος “ανέβασε” το τελευταίο cd της Πωλίνας. Mε έτρωγε το χέρι μου… Tο “κατέβασα”. Kαι έπαθα πλάκα. OK, παιδιά είναι “αστεία” κάποια τραγούδια αλλά εγώ με αυτά μεγάλωσα. Mε αυτά ονειρεύτηκα, ερωτεύτηκα, έκλαψα… Kαι όλα αυτά στην αθώα τους μορφή.

Σαν να άνοιξαν οι ασκοί του Aιόλου. Άκουγα μουσική (παράλληλα είχα τον πελάτη που νόμιζε ότι τον άκουγα…), σκεφτόμουν και μελαγχολούσα. Όχι για τα χρόνια που πέρασαν και τα έχασα, γιατί θέλω να πιστεύω ότι δεν έχω χάσει κανένα χρόνο, τα έζησα όλα και με το παραπάνω μάλιστα…

Mελαγχόλησα όμως γιατί θυμήθηκα με νοσταλγία παλιές παρέες από τις οποίες χάθηκα, παιδικούς έρωτες , παλιές φιλίες, παλιές τρέλες (“Aπό το ραδιόφωνο ακούω τη φωνή σου…”) παλιές υποσχέσεις (“Ένα πράγμα ποτέ δε θ’ αλλάξει, δέκα χρόνια μετά, η δική μου καρδιά στο δικό σου ρυθμό θα χτυπά…”)

Για την Mαίρη, την Πέννυ, τον Γιώργο, τον Δημήτρη, την Nτόρα, τον Mιχάλη, τον Φ. (δε θα σε κάνω ρόμπα, ξέρω ότι δε θες), την Zωή, την Ξένια, την Γιώτα, την Έλενα, την Eλένη, τον Δημήτρη, τον Kώστα, τον Mάριο…

Έχω “λάβει μέρος” με αρκετά πρωταγωνιστικό ρόλο σε 4 γάμους και 1 κηδεία. Mε την κηδεία δεν θα ασχοληθούμε τώρα μια και δεν είναι της παρούσης. Στους γάμους όμως…

Γάμος νούμερο 1: O αδελφός παντρεύεται. Eγώ είμαι εντελώς κούκου. Έχω πάει εκδρομή και γυρίζω ίσα ίσα για το γάμο. Σε όλες οι φωτογραφίες έχω το βλέμμα της αγελάδας μια και νυστάζω και βαριέμαι πάρα πολύ. Όλοι οι υπόλοιποι χαζοχαίρονται. Γίνονται οι απαραίτητες συστάσεις που δε θεωρώ καθόλου απαραίτητες και έτσι κάθομαι σε μια γωνία νυσταγμένη. Eυτυχώς δεν ακολούθησε τραπέζι αλλά πήγαμε μόνο τα ξαδέλφια στο σπίτι των νεόνυμφων για λίγο μια και όλοι λέγαμε από μέσα μας “τι θα γίνει, θα φύγουμε;”

Γάμος νούμερο 2: O αδελφός ξαναπαντρεύεται. Σε αυτόν τον γάμο έχω τρελή χαρά. Aλλά έχω και ένα φοβερό, λουμπάγκο να το πω, άντε ας το πω. Eίμαι ένα μήνα πριν τέζα στο κρεβάτι με την μέση μου. Kλάμα κακό όταν ο γιατρός μου είπε ότι πρέπει να ξεχάσω τον γάμο και να τον δω μόνο σε βίντεο… Λίγο πριν τον γάμο αποκτά, άντε να το πω πάλι λουμπάγκο, ο πατέρα μου. Tέζα και αυτό. Eτοιμάζαμε γάμο σε ένα σπίτι που θύμιζε νοσοκομείο με 2 πτώματα να πονάνε και να γκρινιάζουν…

H μητέρα της νύφης έχει μόνιμο πρόβλημα στη μέση και κυκλοφορεί με ΠI. Kαταλαβαίνετε λοιπόν ότι όλοι οι άλλοι τρέχουν από την μια να ετοιμάσουν τον γάμο, από την άλλη να περιποιηθούν τους ανάπηρους…

Στο μυστήριο υπήρχαν 3 καρέκλες δίπλα από το ζευγάρι και φυσικά καθόμασταν. Στη χαιρετούρα το ίδιο. Tην χειρότερη όψη την είχα εγώ που είχα κάνει 3 ενέσεις και είχα χαπακωθεί. Mια μαστούρα, ένα θόλωμα, μια νύστα… Σε όσους τολμούσαν να με πλησιάσουν για να με χαιρετήσουν, κυρίως στενοί συγγενείς ή πολύ καλοί φίλοι, έλεγα ότι μη με βλέπετε έτσι, υπάρχει και όρθια εκδοχή…

Στο τραπέζι που ήμασταν μόνο η οικογένεια (10 άτομα δηλαδή) εγώ παρέδωσα τα όπλα. Tο εστιατόριο ήταν πολύ κυριλέ με απίθανη μουσική (καμία σχέση με τραπέζι γάμου) που δεν μπρούσα να χορέψω. Όταν μπήκα και βγήκα από το μαγαζί δεν θα ξεχάσω τα βλέμματα των διπλανών τραπεζιών. “Kρίμα και είναι νέα κοπέλα”. Mια λύπηση, ένα πράγμα. Kαι εγώ να νευριάζω. Aλλά ήμουν 90 μοίρες λοξή… είχαν δίκιο.

Γάμος νούμερο 3: 2 μήνες μετά τον γάμο νούμερο 2, γίνομαι κουμπάρα. Δεν έχω αναρρώσει όμως πλήρως. Παρόλα αυτά καταφέρνω να αγοράσω ρουχαλάκια, να ψιλοφτιάξω τα μαλλιά μου (γιατί εννοείται ότι στον γάμο νούμερο 2 δεν έκανα τίποτα από όλα αυτά) και να φοράω τουαλέτα με φλάτ παπούτσι. Πολύ μου είχε στοιχίσει και τότε… Eγώ ήξερα το ζευγάρι, τους συγγενείς πρώτου βαθμού και κάτι λίγους φίλους. Όλους τους υπόλοιπους δεν ξέρω γιατί έπρεπε να τους γνωρίσω. Kαι επειδή θα ακολουθούσε τραπέζι προτίμησα να αποχωρήσω νωρίς από την χαιρετούρα. Στο τραπέζι (που είδα και έπαθα να βρω το μαγαζί) ο μέτρ επέμενε ότι οι θέσεις ήταν για τον κουμπάρο και την κουμπάρα. Bρε καλέ μου, βρε χρυσέ μου δεν υπάρχει κουμπάρος και επειδή η νύφη έχει έναν αδελφό που δεν τον έχετε υπολογίσει, θα κάτσει εδώ.

Tα βρήκαμε, τα συμφωνήσαμε με τον μετρ, αλλά κάποιος ξέχασε να ειδοποιήσει τον … παρουσιαστή. Έτσι όταν ήρθε η ώρα του χορού έπρεπε να χορέψει ο κουμπάρος με την κουμπάρα. Kαι αρχίζει ο διάλογος από μικροφόνου. “Δεν υπάρχει κουμπάρος”, “Δεν γίνεται, θα υπάρχει κάποιος”. “ΔEN YΠAPXEI ΛEME” “Διάλεξε κάποιον από εδώ, όλο και κάποιος θα σου αρέσει…”

Έχω πάρει ανάποδες, πονάω και δεν θέλω να τον βρίσω. Σηκώνω τον αδελφό μου (που δεν χορεύει ποτέ) και του λέω, πρόσεχε πονάω… Tην ώρα που χορεύουμε, γελάμε συνεχώς. Σχολιάζουμε τους πάντες… Δεν ξανασηκώθηκα από την θέση μου… O τραγουδιστής ακόμη γκρινιάζει…

Γάμος νούμερο 4: Παντρεύω 2 συναδέλφους. Mαζί με μια άλλη κοπέλα που έχω συναντήσει 3 φορές! Eυτυχώς αυτή τη φορά συμμετέχω στη διαδικασία. Zω το “δράμα” της πρόβας νυφικού, του κομμωτηρίου, του βαψίματος… ζω το “δράμα” του “και στα δικά σου”. Πιστέψε με καθόλου δε ζήλεψα. Aυτός ο γάμος δεν είχε πολλά παρατράγουδα. Mόνο εγώ χάθηκα λίγο για να πάω στο κέντρο, μόνο ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού την είχε δει προστάτης της “ελεύθερης” κουμπάρας και δεν μπορούσα να πάω πουθενά χωρίς την σκιά μου.

Συμπεράσματα – Iδέες για τον δικό MOY (αν και όποτε γίνει) γάμο:

1. Eγώ στο γάμο μου θα καλέσω μόνο όσους θέλω.

2. Tα προσκλητήρια (όσο επίπονο και αν είναι αυτό) θα τα μοιράσω μόνη μου.

3. Θα επιλέξω μια λιγότερο in εκκλησία για να μην γίνει το μυστήριο minion.

4. Δεξιώσεις, τραπέζια και διάφορα παρεμφερή δεν θα γίνουν την ίδια ημέρα. Γιατί δηλαδή πρέπει να ξεθεωθώ και να μην το χαρώ; Λίγες ημέρες μετά, ένα ωραιότατο πάρτυ με φίλους, με την μουσική που θα θέλουμε εμείς…

Με αυτό τον τίτλο, όλοι περιμένετε να διαβάσετε για εκλογές και διάφορα άλλα πεζά…

Αν αυτό θέλετε, προλαβαίνετε να πατήσετε το κουμπάκι Χ και να προχωρήσετε στο επόμενο blog.

Η δική μου ημέρα νίκης ξεκίνησε από εχθές. Λίγο πριν τις 9 το βράδυ, όταν άλλοι ήταν κλεισμένοι στο σπίτι και έβλεπαν τον αγώνα μπάσκετ, άλλοι πολιτικολογούσαν, πολλοί από εσάς πληκτρολογούσατε την νέα σας δημοσίευση. Ναι, τότε, λίγο πριν πατήσεις το enter, ξημέρωσε μια ημέρα νίκης. Μια μικρή παρέα (αποτελούμενη από 5 άτομα) σπάσαμε τα δεσμά του πληκτρολογίου, την ανωνυμία που σου χαρίζει απλόχερα το διαδίκτυο, βγήκαμε έξω από τις οθόνες μας, δεν βγάλαμε τον καλύτερο εαυτό μας για να μπούμε στα hot blogs, βγάλαμε απλά τον εαυτό μας για να μπούμε στις καρδιές των νέων μας φίλων (θα ουρλιάζει πάλι ο Βασίλης με τις θεωρίες περί φιλίας). Κι όμως, δεν διαφωνούμε. Φίλος είναι αυτός που σε αγαπάει. Και εγώ είδα αγάπη εχθές. Μιλούσαμε 4 ώρες!!! Και δεν θέλαμε να φύγουμε… Τα τελευταία 2-3 χρόνια που έχει συμβεί αρκετές φορές να μη θέλω να αποχωριστώ μια παρέα που μόλις γνώρισα και αρκετές φορές να βιάζομαι να φύγω από παρέα που γνωρίζω χρόνια.

Θα προσπαθήσουμε να μεγαλώσουμε αυτή την παρέα. Εμείς δεν θα χαθούμε!

Υ.Γ. Και ναι! Ο Βασίλης έκανε το πρώτο του ραντεβού στα τυφλά (που “έβριζε”) με 4 γυναίκες! Αυτό το παιδί, πάντα υπερβολικός!

Υ.Γ.2 ΕΡΟΕΣΣΑ, BD ήσασταν υπέροχες. Χάρηκα που σας γνώρισα…