Posts Tagged ‘γεράματα’

Την εγγραφή αυτή την έχω γράψει και σβήσει ήδη 3 φορές. Την πρώτη γιατί ήταν ζεστό το θέμα και ήμουν εν βρασμώ. Είχα γράψει πολύ σκληρά πράγματα. Ευτυχώς – ή δυστυχώς τελικά – ο path μετά από δική μου βλακεία δε μου επέτρεψε την αποθήκευσή και δημοσίευσή της. Την δέυτερη είχε χαλαρώσει το θέμα και την έσβησα εγώ γιατί μου φάνηκε πολύ light.

Ήρθε όμως ένα σχόλιο του Πέτρου στο blog του και ξαναέφερε το θέμα στην επικαιρότητα. Υπόσχομαι να μην το λογοκρίνω πάλι…

Συζήτηση που ξεκινάει από το γεγονός ότι η μαμά μου (και ο μπαμπάς μου παλαιότερα) είναι γενικά δραστήριος άνθρωπος καταλήγει στο ότι όταν πια δε μπορούμε να προσφέρουμε βοήθεια (ή να μας προσφέρουν όπως ήθελε να πει) τους γονείς μας, να τους κλείνουμε σε ιδρύματα κ.λ.π. Η άποψή μου για το θέμα είναι ξεκάθαρη. Όσο και όπως μπορώ να βοηθήσω μια κατάσταση θα το κάνω. Η λύση του “ιδρύματος” θα έρθει μόνο αν είναι απαραίτητη η ιατρική (μηχανική) φροντίδα.

Εκνευρίστηκα όμως πάρα πολύ όταν με φοβερή άνεση, άνθρωποι που έχουν στερήσει από τους γονείς τους τα πάντα, για να τους φροντίζουν τα παιδιά, είναι κάθετοι στο ότι αν χρειάζεται οποιαδήποτε φροντίδα, εγώ δεν είμαι διατεθειμένη να τους την προσφέρω. Η λύση του να υπάρχει ένας άνθρωπος για να τον φροντίζει, στο σπίτι του όμως, απορρίφθηκε ως… ακριβή! ΕΛΕΟΣ!

Όταν αναρωτήθηκα αν θα της άρεσε να της έλεγαν οι γονείς της, όχι δε σου κρατάω τα παιδιά γιατί θέλω να πάω διακοπές, η απάντηση ήταν: Δε θα το έλεγαν γιατί είναι επιλογή τους!!! Επιλογή τους είναι να σε βοηθήσουν, όχι να σε υπηρετούν. Να τους φωνάζεις διαρκώς ότι δεν έκαναν σωστά το ένα ή το άλλο, να εκνευρίζεσαι και να ξεσπάς στα παιδιά… Αυτό δεν είναι επιλογή κανενός. Αυτό είναι κάτι που εσύ έχεις επιβάλλει. Επιλογή τους είναι να σε βοηθήσουν όσο εσύ είσαι στη δουλειά, όχι όταν εσύ θέλεις να διασκεδάζεις…

Αρχίζω και ξεφεύγω πάλι…

Με την πρόφαση λοιπόν, ότι θέλω να τους προσφέρω πολλά αλλά εγώ δεν μπορώ, δεν προλαβαίνω, ε… μεγάλωσαν και τα παιδιά δεν τους χρειάζομαι πια, ας τους κλείσω σε ένα νοσοκομείο (για εξετάσεις, όχι τίποτα άλλο) την περίοδο που εγώ θα κάνω τις διακοπές μου και σιγά σιγά, θα συνηθίσουν στην ιδέα και θα δεχτούν πιο εύκολα το… ίδρυμα ή “οίκο ευγηρίας”.

Υ.Γ. Δε θα ξεχάσω, όταν νοσηλευόταν ο μπάμπάς μου στο νοσοκομείο, έναν γεράκο που ήταν στο διπλανό κρεβάτι. Είχε τόσο γαλήνια μορφή που σου τραβούσε το βλέμμα. Δικαιολογούσε πάντα τα παιδιά του που δεν ήταν εκεί, γιατί …είχαν δουλειές! Πολλές φορές τον είχαμε βοηθήσει να φάει ή να σηκωθεί. Πάντα μιλούσε με γλυκύτητα (αυτό σε απάντηση, όσων πουν, τι μπορεί να είχε κάνει στα παιδιά του για να τον πετάξουν εκεί) και ξέρω ότι ο άνθρωπος όταν είναι δύστροπος στα νειάτα του, γίνεται πολύ χειρότερος στα γεράματά του. Ο άνθρωπος αυτός, “έσβησε” μόνος του. Ανεβήκαμε μια μέρα στο δωμάτιο να τον δούμε (εμείς είχαμε ήδη μεταφερθεί) και έλειπε. Νόμιζα ότι είχε φύγει… Ρώτησα την νοσοκόμα και μου είπε ότι απλα “κοιμήθηκε” γαλήνια.

Συγχωρέστε μου το “άσχετο” τραγούδι.

Οι διακοπές που κάνω κάθε χρόνο στην Κρήτη – οι οποίες κυμαίνονται από 2 εως 15 ημέρες – είναι εντελώς διαφορετικές από την κανονική μου ζωή.

Βρίσκομαι σε ένα θέρετρο της αεροπορίας με 60 περίπου συνταξιούχους, με πολύ ελεύθερο χρόνο. Μπορώ αν θέλω να “γυρίσω” την Κρήτη αλλά ποτέ μου δεν το έχω κάνει. Προτιμώ την χαλάρωση και το φόρτωμα μπαταριών. Οι ανέσεις είναι αρκετές (γυμναστήριο, γήπεδα γκολφ, μπασκετ, θάλασσα, beach bar, φαντάροι!!!) και έτσι ο καιρός περνάει κάτι παραπάνω από γρήγορα.

Τα τελευταία χρόνια άρχισα να παρατηρώ και ορισμένα αρνητικά. Είναι μια μικρογραφία ενός μικρούτσικου χωριού. Δηλαδή, εσύ μπορεί να μιλάς με τον τάδε φαντάρο, σίγουρη ότι δεν σε βλέπει κανείς και την επόμενη ημέρα να σου πετάνε μια σποντίτσα (γιατί για την ηλικία τους, μπορεί να μην βλέπουν καλά αλλά το μυαλό δουλεύει…).  Ένα άλλο αρνητικό είναι ότι άρχισαν να μην ακούνε καλά. Που σημαίνει ότι φωνάζουν… Όλες τις ώρες. Επίσης έχουν μείνει λίγο πίσω όσον αφορά τη διασκέδαση. Έτσι όλους τους χορούς (γιατί χορεύουν!!!) τους χορεύουν fox trot. Και στο μπαράκι (γιατί κάθε βράδυ πάνε στο μπαράκι!!) πίνουν αυτή την ωραία κρητική λεμονάδα που λέγεται…. gorgon space! Όλα αυτά μέσα στην μονάδα, γιατί εκτός μονάδας 8 η ώρα έχουν νεκρώσει τα πάντα. Και θέλω εγώ η καλή σου να πάω μια βολτούλα για ένα ποτάκι έξω από τα αδιάκριτα βλέματα και πρέπει να κάνω “κόμμα” με τον οδηγό να έρθει να με μαζέψει από την πύλη ή να “κλαφτώ” σε κάποιον μόνιμο να με συνοδέψει. Όπως και να το κάνουμε 6 χιλιόμετρα, δεν το περπατάς μες στη νύχτα!!

Αφού περιέγραψα τον περιβάλλοντα χώρο φτάνουμε στον Κώστα και στην Ελένη (στη συνέχεια θα σας αναφέρω και άλλα ιστορικά ζευγάρια!!).

Ο κ. Κώστας είναι ένας άνθρωπος που δεν βλέπει καλά, δεν ακούει καλά, πολύ αδύνατος, που όλοι τον φωνάζουν “Ψαρά” γιατί παρόλα αυτά ψαρεύει (τα 2 τελευταία χρόνια του το απαγόρευσαν μέσα στη μονάδα). Μιλάει δυνατά, θέλει να τα ξέρει όλα. Για όλους έχει κάτι να πει και πάντα λέει την ιστορία της υγείας του που ενώ ήταν έτοιμος να πεθάνει του έγινε κάποια επέμβαση και έχει πλέον υγεία μικρού παιδιού. Ο κ. Κώστας – όλοι λένε- ότι είναι πολύ δύστροπος. Εγώ, η αλήθεια είναι, ότι τον συμπαθώ.

Η κ. Ελένη, ο αφανής ήρωας. Δίπλα του τουλάχιστον 50 χρόνια. Έχει καμπουριάσει προσπαθώντας να τον περιποιηθεί και να τον βοηθήσει.

Οι δυο τους έχουν παιδιά που τους υπεραγαπάνε. Έχουν μεγαλώσει στην Αμερική. Ντύνονται αθλητικά. Πήγαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες και παρακολούθησαν πολλά αθλήματα. Γενικά “ζούνε” την ζωή τους.

Φέτος, 2 ημέρες πριν ξεκινήσουμε, ερχόταν συνέχεια στο μυαλό μου ο κ. Κώστας. Δεν ήξερα αν θα έρθει. Αν θα ζει. (Ένα ακόμη αρνητικό σε αυτές τις διακοπές είναι ότι κάθε χρόνο “λείπουν” ορισμένοι). Με τριγύριζε η σκέψη του πολύ έντονα.

Το πρώτο πράγμα που ρώτησα μόλις συνάντησα τους υπόλοιπους γνωστούς ήταν αν θα έρθουν ο κ. Κώστας και η κ. Ελένη. Μου απάντησαν ότι πέθανε. Όχι ο κ. Κώστας. Η κ. Ελένη. Στενοχωρέθηκα πάρα πολύ. Όχι για την κ. Ελένη. Ήταν καλός άνθρωπος, ξεκουράστηκε… αλλά για τον κ. Κώστα. Που είναι μόνος του, που έχασε την συντροφιά του, την παρηγοριά του. Την Ελενίτσα του…

Θα μας λείψετε και οι δυο (γιατί πιθανόν ο κ. Κώστας δεν θα ξαναέρθει στην Κρήτη…)