Posts Tagged ‘γνωριμία’

Χτυπάει το τηλέφωνο. Με απόκρυψη. Όταν χτυπάει το συγκεκριμένο τηλέφωνο με απόκρυψη συμβαίνουν τα εξής:

1. Από κάποια εταιρεία promotion θέλουν να ρωτήσουν διάφορα

2. Κάποιος έχει κάνει “λάθος”

3. Κάποιος έχει κάνει λάθος.

Όπως και έχει, αν έχω όρεξη, η απόκρυψη σημαίνει γέλιο.

Σηκώνω λοιπόν το τηλ. Στην άλλη άκρη είναι μια αρκετά ωραία φωνή.

– Παρακαλώ; (εγώ ξεκινάω, έτσι)

– Γεια

– Γεια…. (παγωμένο ύφος)

– Δε με γνώρισες ε;

– Τώρα να σου πω ναι, θα είναι ψέματα (στάνταρ ανήκει στην κατηγορία 2)

– Ε, λογικό έχουμε να μιλήσουμε καιρό… (Α, έχουμε ξαναμιλήσει δηλαδή)

– Για να το λες… Για θύμησέ μου λοιπόν

– Από το promotion  είμαι.

– (Εδώ μπερδεύομαι λίγο) Από το ποιό;

– Το promotion, με τα τσιγάρα;

– Τα ποιά; (γελάω…)

– Δε δούλευες σε promotion για τσιγάρα;

– Εγώ, ποτέ.

– Αγγελική;

– Ποιά Αγγελική;

– Δεν είσαι η Αγγελική;

– Όχι … (εδώ λογικά έπρεπε να πει συγγνώμη και να το κλείσει, όμως, όχι…)

– Κι όμως έχουμε  ξαναμιλήσει

– Λες, ε;

– Ναι, δεν έχεις μια φίλη Κατερίνα; (όπως και πολύς κόσμος)

– Ναι.

– Ωραία. Δούλευες σε ραδιοφωνικό σταθμό (νάτο και το κοπλιμέντο για την φωνή)

– Εγώ; Πότε;

– Δεν είσαι αυτή ε;

– Όχι

– Πές μου το όνομα σου μπας και θυμηθώ….

– Όχι, έχει περισσότερη πλάκα έτσι. Άσε που δε χρειάζεται να θυμηθείς…

– Γιατί;

– Γιατί, εσύ πήρες τηλ. και αφού δεν είμαι αυτή που θες, δε χρειάζεται να μαντέψεις ποια είμαι.

– Μα έχουμε μιλήσει… σίγουρα. Εγώ είμαι ο Φίλιππος.

– Δεν μου το έλεγες από την αρχή;

(Παθαίνει ένα σοκ… Δεν περίμενε τέτοια αντίδραση) – Με θυμήθηκες;

(Η αλήθεια είναι ότι θα το συνέχιζα αλλά είπα να συγκρατηθώ) – Όχι. Απλά δεν ξέρω κανέναν Φίλιππο.

– Κι όμως έχουμε ξαναμιλήσει…

– Για το ίδιο θέμα;

– Τέλοσπάντων. Θα θυμηθώ και θα ξαναπάρω….

Λίγη φαντασία, βρε παιδιά… Έλεος.

Και αφού έχω εξαντλήσει όλη μου την κοινωνικότητα (έτσι νομίζω) στην προσπάθεια να γνωρίσω συνεργάτες που έχουμε επικοινωνία μόνο με mail και τηλ. βγαίνω για καφέ με φίλους.

Το ραντεβού στο μετρό Πανεπιστήμιο. Την ώρα που βρισκόμαστε όλοι, κατηφορίζει ένας νεαρός. Κοιταζόμαστε επίμονα. Τον ξέρω σίγουρα… Με ξέρει; Λες; Ένα βήμα μετά από μένα μιλάει στον φίλο μου. Και τότε -σίγουρη πως είναι αυτός που νομίζω – ορμάω και του λέω: “Μόνο αυτόν χαιρετάς; Εμένα στο φτύσιμο;”

Αρχίζουν οι απαραίτητες χαιρετούρες και οι κουβέντες του στυλ δεν ήμουν σίγουρος… Εγκάρδιοι χαιρετισμοί… Ο φίλος μου έχει μείνει κάγκελο.

– Ρε παιδιά που γνωρίζεστε;

– Εμείς δε γνωριζόμαστε; Είχαμε συναντηθεί στο … μαγαζί.

– Σε ποιό μαγαζί βρε παιδια;

Επεμβαίνω εγώ “Στα γενέθλιά μου”….

– Α!! Όχι, ο Κώστας δεν ήταν στα γενέθλιά σου.

– Ο Κώστας, ποιός Κώστας; Ο Αντώνης δεν είσαι;

……..

(όπως καταλάβατε, δεν ήταν ο Αντώνης….) Oι υπόλοιποι γελάνε ακόμη…