Posts Tagged ‘ηλικιωμένος’

Το έχω ξαναπει, οι τελευταίες διακοπές του καλοκαιριού, το ταξίδι στην Κρήτη και ειδικά στο Τυμπάκι με βάζουν σε σκέψεις.

Είναι τόσα πολλά και μπερδεμένα αυτά που ένιωσα αυτές τις ημέρες που δεν ήξερα από που να ξεκινήσω.

Μια μικρή περιγραφή της μορφής της παρέας για να μπείτε λίγο στο κλίμα. Είναι ένα παραθεριστικό θέρετρο της αεροπορίας όπου την περίοδο που πηγαίνω εγώ, πηγαίνουν κυρίως οι συνταξιούχοι. Έχουμε λοιπόν, σε πλειοψηφία μεγάλους σε ηλικία ανθρώπους (γιατί υπάρχουν πάντα και οι νεώτεροι ή οι συνοδοι, τα εγγόνια κ.λ.π.) οι οποίοι έχουν εργαστεί μαζί, έχουν ζήσει τη ζωή τους μαζί και πολλές φορές θυμούνται με συγκίνηση τους ανθρώπους που έχουν φύγει. Οι συνθήκες δεν είναι ιδανικές μια και το στρατόπεδο έχει δυσκολίες. Π.χ. αποστάσεις, σκάλες, ψηλά σκαλοπάτια (ειδικά στα λεωφορεία), παρόλα αυτά το λέει η καρδιά τους.

Ξεκινώντας λοιπόν από το αεροδρόμιο (την ταλαιπωρία και την παραλίγο επικίνδυνη πτήση μας, θα την περιγράψω αργότερα) αρχίζουν και φαίνονται οι δυσκολίες. Ανέβασε μπαγκάζια, κατέβασε μπαγκάζια και όλα αυτά σε ένα αεροπλάνο που για να ανέβεις πρέπει να σκαρφαλώσεις (χάθηκε ο κόσμος να βάλουν μια νορμάλ σκαλίτσα;) Την ώρα της αναμονής εντόπισα έναν κυρίο αρκετά μεγάλο και μεγαλόσωμο με δυσκολία στο περπάτημα. Συνοδευόταν από έναν εξίσου γεροδεμένο νεαρό – προφανώς γιο του. Μου έκανε εντύπωση το πόσο προστατευτικός ήταν αλλά και πόσο σεβόταν την ελευθερία του να παλέψει μόνος του. Σα να ήταν ένα μωρό παιδί που μάθαινε τα πρώτα του βήματα και ο γονίος ήταν εκεί να το βοηθήσει αν χρειαζόταν βοήθεια. Μόνο που οι ρόλοι είχαν αντιστραφεί. Ο νεαρός βοηθούσε παράλληλα και όποιον είχε ανάγκη να ανεβάσει και να κατεβάσει τα πράγματα. Διακριτικά πάντα. Τον έβλεπα να στάζει στον ιδρώτα, να σκουπίζεται και πραγματικά τον θαύμαζα.

Λόγω της ταλαιπωρίας με την παρολίγο επικίνδυνη πτήση, οι αντοχές είχαν μειωθεί. Ο μεγαλόσωμος πατέρας δυσκολευόταν να κατέβει από το αεροπλάνο. Χωρίς δεύτερη σκέψη τον παίρνει αγκαλιά ο γιος και τον κατεβάζει. Έκανε το ίδιο ακριβώς και την δεύτερη φορά της επιβίβασης και αποβίβασης. Συγκινήθηκα εκείνη την στιγμή πάρα πολύ. Σκέφτηκα … θυμήθηκα… ανθρώπους παρατημένους.

Καθώς περνούσαν οι μέρες, πατέρας και γιος έβγαιναν καθημερινά μέχρι το χωριό για βολτούλα. Κάποια στιγμή τους είδα στην τραπεζαρία. Ο ηλικιωμένος περπατούσε σαφώς πιο άνετα, πιο καμαρωτά. Του έκανε καλό το περπάτημα. Από δίπλα ο γιος του. Δεν άντεξα, του μίλησα.

– Περδίκι έγινε… Τον θαυμάζω.

– Ε, ας είναι καλά το περπάτημα. Εκείνος λιώνει στο περπάτημα και εγώ απο πίσω του γίνομαι μούσκεμα. Αλλά του κάνει καλό.

– Μπράβο. Συνεχίστε.

Ένα βράδυ πήρε ο γιος το αρμόνιο και έπαιξε μουσική για όλους. Έτυχε και καθόμουν σε σημείο που έβλεπα θάλασσα και μόνο άκουγα. Η μουσική μας ταξίδεψε όλους. Όταν κάποιος από την παρέα του είπε να κάνει ένα διάλειμμα αν θέλει για να φάει, είπε, δεν πειράζει μου αρέσει που βλέπω τα πρόσωπα τους να γελούν… θα φάω αργότερα.

Την εγγραφή αυτή την έχω γράψει και σβήσει ήδη 3 φορές. Την πρώτη γιατί ήταν ζεστό το θέμα και ήμουν εν βρασμώ. Είχα γράψει πολύ σκληρά πράγματα. Ευτυχώς – ή δυστυχώς τελικά – ο path μετά από δική μου βλακεία δε μου επέτρεψε την αποθήκευσή και δημοσίευσή της. Την δέυτερη είχε χαλαρώσει το θέμα και την έσβησα εγώ γιατί μου φάνηκε πολύ light.

Ήρθε όμως ένα σχόλιο του Πέτρου στο blog του και ξαναέφερε το θέμα στην επικαιρότητα. Υπόσχομαι να μην το λογοκρίνω πάλι…

Συζήτηση που ξεκινάει από το γεγονός ότι η μαμά μου (και ο μπαμπάς μου παλαιότερα) είναι γενικά δραστήριος άνθρωπος καταλήγει στο ότι όταν πια δε μπορούμε να προσφέρουμε βοήθεια (ή να μας προσφέρουν όπως ήθελε να πει) τους γονείς μας, να τους κλείνουμε σε ιδρύματα κ.λ.π. Η άποψή μου για το θέμα είναι ξεκάθαρη. Όσο και όπως μπορώ να βοηθήσω μια κατάσταση θα το κάνω. Η λύση του “ιδρύματος” θα έρθει μόνο αν είναι απαραίτητη η ιατρική (μηχανική) φροντίδα.

Εκνευρίστηκα όμως πάρα πολύ όταν με φοβερή άνεση, άνθρωποι που έχουν στερήσει από τους γονείς τους τα πάντα, για να τους φροντίζουν τα παιδιά, είναι κάθετοι στο ότι αν χρειάζεται οποιαδήποτε φροντίδα, εγώ δεν είμαι διατεθειμένη να τους την προσφέρω. Η λύση του να υπάρχει ένας άνθρωπος για να τον φροντίζει, στο σπίτι του όμως, απορρίφθηκε ως… ακριβή! ΕΛΕΟΣ!

Όταν αναρωτήθηκα αν θα της άρεσε να της έλεγαν οι γονείς της, όχι δε σου κρατάω τα παιδιά γιατί θέλω να πάω διακοπές, η απάντηση ήταν: Δε θα το έλεγαν γιατί είναι επιλογή τους!!! Επιλογή τους είναι να σε βοηθήσουν, όχι να σε υπηρετούν. Να τους φωνάζεις διαρκώς ότι δεν έκαναν σωστά το ένα ή το άλλο, να εκνευρίζεσαι και να ξεσπάς στα παιδιά… Αυτό δεν είναι επιλογή κανενός. Αυτό είναι κάτι που εσύ έχεις επιβάλλει. Επιλογή τους είναι να σε βοηθήσουν όσο εσύ είσαι στη δουλειά, όχι όταν εσύ θέλεις να διασκεδάζεις…

Αρχίζω και ξεφεύγω πάλι…

Με την πρόφαση λοιπόν, ότι θέλω να τους προσφέρω πολλά αλλά εγώ δεν μπορώ, δεν προλαβαίνω, ε… μεγάλωσαν και τα παιδιά δεν τους χρειάζομαι πια, ας τους κλείσω σε ένα νοσοκομείο (για εξετάσεις, όχι τίποτα άλλο) την περίοδο που εγώ θα κάνω τις διακοπές μου και σιγά σιγά, θα συνηθίσουν στην ιδέα και θα δεχτούν πιο εύκολα το… ίδρυμα ή “οίκο ευγηρίας”.

Υ.Γ. Δε θα ξεχάσω, όταν νοσηλευόταν ο μπάμπάς μου στο νοσοκομείο, έναν γεράκο που ήταν στο διπλανό κρεβάτι. Είχε τόσο γαλήνια μορφή που σου τραβούσε το βλέμμα. Δικαιολογούσε πάντα τα παιδιά του που δεν ήταν εκεί, γιατί …είχαν δουλειές! Πολλές φορές τον είχαμε βοηθήσει να φάει ή να σηκωθεί. Πάντα μιλούσε με γλυκύτητα (αυτό σε απάντηση, όσων πουν, τι μπορεί να είχε κάνει στα παιδιά του για να τον πετάξουν εκεί) και ξέρω ότι ο άνθρωπος όταν είναι δύστροπος στα νειάτα του, γίνεται πολύ χειρότερος στα γεράματά του. Ο άνθρωπος αυτός, “έσβησε” μόνος του. Ανεβήκαμε μια μέρα στο δωμάτιο να τον δούμε (εμείς είχαμε ήδη μεταφερθεί) και έλειπε. Νόμιζα ότι είχε φύγει… Ρώτησα την νοσοκόμα και μου είπε ότι απλα “κοιμήθηκε” γαλήνια.

Συγχωρέστε μου το “άσχετο” τραγούδι.