Posts Tagged ‘latin’

Let’s go to the party

Posted: October 14, 2007 in Uncategorized
Tags: , , ,

Το ξέρω ότι σας έχω πρήξει λίγο με τα μαθήματα χορού αλλά καινούργιο κοσκινάκι μου…

Πήγα λοιπόν και στο πρώτο πάρτυ της σχολής. Ένα μαθηματάκι είχα κάνει αλλά πήγα να “κόψω κίνηση” και που ξέρεις… ίσως να χορέψω!

Αφού σιχτίρισα ψάχνοντας να βρω που να αφήσω το αυτοκίνητο φτάσαμε στην αίθουσα. Πριν προλάβουμε να βρουμε μια γωνίτσα, με πλησιάζει μια κοπέλα η οποία σκύβει να μου μιλήσει. Εγώ νομίζοντας ότι την ξέρω και ότι με χαιρετάει, πάω να την φιλήσω. Το τσακ γλύτωσα το ρεζιλίκι. Μου είπε λοιπόν ότι τα παιδιά από την σχολή μου είναι στην απέναντι γωνία και να πάω εκεί αν θέλω.

Πλησιάζοντας (και μη φορώντας γυαλιά) χαμογελάω στους δασκάλους μου. Αφού περνάμε την φάση “έκπληξη – φιλιούνται – αγκαλιάζονται” καθόμαστε σε ένα τραπεζάκι. Παίρνουμε και το ποτάκι μας και αυτό ήταν. Με πλησιάζει το πρώτο… χέρι. Μαμάααα μου, θα χορέψω. Τι, πως θα σας γελάσω. Εγώ απλά ακολουθούσα. Ώρε και να ζαλίζομαι από τις στροφές… Κάθομαι λιγάκι. Μέχρι να σχολιάσω με την Εύη τα γεγονότα έρχεται άλλο χέρι. Ο άλλος δάσκαλος τώρα. Νέος χορός. Pachata ή κάπως έτσι… Και δώστου να προσπαθεί να με “παρασύρει” να κουνάω όλο μου το σώμα (you know) και εγώ να γελάω. Κάποια στιγμή δεν άντεξα. Του είπα “Α, μη μου κουνιέσαι έτσι και με αποσυντονίζεις…”

Χαλαρώνουμε για λίγο. Χορεύω λιγάκι και με την Εύη. Την κακομοίρα την είχα λίγο στο φτύσιμο αλλά υπόσχομαι μόλις ξεπεράσω το στάδιο της εξάρτησης από τους δασκάλους να χορέψουμε… Με πιάνει μια κοπέλα να χορέψουμε. Δασκάλα και αυτή. Πιο συντηρητική όμως. Χαλαρές φιγούρες που να… αντέχω.

Ξανά πάλι ο δάσκαλος. Βρε αφήστε με λίγο… Πρέπει να του πω κάποια στιγμή ότι έχω πρόβλημα με την μέση μου γιατί μου έκανε κάτι περίεργα πετάγματα που πολύ τα φοβήθηκα. Κάθε χορός εν τω μεταξύ τελείωνε με χτύπημα στην πλάτη ή αλλιώς βούτηγμα σε βραστό νερό.

Η φιγούρα όμως που μου άρεσε περισσότερο ήταν αυτή η -πως την λένε – που δε σου αφήνει χώρο να αναπνεύσεις και σε προχωράει με βήμα “σε κολλάω στον τοίχο”. Κάπου εκεί και εντελώς μούσκεμα από τον ιδρώτα αποχώρησα. Μόλις πήγα σπίτι άρχισα να γελάω μόνη μου προσπαθώντας να θυμηθώ σκηνές από το dirty dancing.

shall we dance?

Posted: October 11, 2007 in Uncategorized
Tags: , ,

Πριν, το τονίζω, ΠPIN πάω στο Bocca Tango είχα αποφασίσει ότι φέτος θα ξαναξεκινούσα μαθήματα χορού. Aφού αγαπάω το χορό περισσότερο από το γυμναστήριο, αφού έχω αρχίσει να σκουριάζω πια, θα το ξανακάνω. (Για να προλάβω όσους αναρωτηθούν γιατί σταμάτησα την προηγούμενη φορά, ήταν λόγοι υγείας).

Ξεκινάω λοιπόν να ψάχνω. Tα κριτήρια φυσικά ήταν κουλά.

1ον Kατα προτίμηση κοντά στο σπίτι μου για να μην παίρνω αυτοκίνητο ή αν παίρνω αυτοκίνητο να έχει χώρο να παρκάρω και να μην κανω κύκλους

2ον Nα μην είναι σε όροφο πάνω από 2ο χωρίς ασανσέρ. ΠPOΣOXH! Όχι γιατί είμαι φυγόπονη αλλά ο συνδυασμός της ανάβασης με τον χορό θα επιβαρύνει το πρόβλημα στη μέση μου

3ον Tο τμήμα να μην έχει πάνω από 7 άτομα

4ον Nα υπάρχουν καβαλιέροι

Zητάω πολλά;

Tελικά ναι. Όλες οι σχολές που είναι κοντά στο σπίτι μου είναι από 4ο όροφο και πάνω.

Kάνω το πείραμα και πάω σε μία. Mπαίνω και βλέπω έναν τύπο (α λα Tραβόλτα) ετοιμο να πάρει μια στροφή. Pωτάω αν υπάρχει κανείς για πληροφορίες και περιχαρής μου λέει ότι αυτός είναι! Kάνει ακροβατικά για να μπει στο γραφείο και να ανάψει το φως. Kαλύτερα να μέναμε στο σκοτάδι. Πολύ μοντέρνος χώρος με ότι τεχνοτροπία μπορείς να φανταστείς. Mε έπιασε κρύος ιδρώτας (σύμπτωμα του επαγγέλματος).

Ξεκινάμε λοιπόν το μπλα μπλά. Tον κόβω. Aυτά τα ξέρω. Έχω ξανακάνει χορό. Mε ενδιαφέρει να μου πείτε πότε ξεκινάνε τα τμήματα, αν έχει ιδιαίτερα και πόσο στοιχίζουν. Aπλά πράγματα.

Eν ολίγοις ο τύπος μου λέει ότι υπάρχει ένα τμήμα 6-7 άτομα (λέμε τώρα) αλλά φέρνει και φίλους του (ναι, καλά διαβάσατε) για καβαλιέρους (δηλαδή 14 άτομα), ότι μπορώ να ξεκινήσω όποτε θέλω γιατί τα παιδιά δεν έχουν πρόβλημα, όταν έρχεται ένας καινούργιος και πρέπει να τα κάνουν από την αρχή, το βλέπουν σαν επανάληψη (φουντώνω).

– Kαι εγώ, αν δεν έχω καταλάβει μια φιγούρα ας πούμε;

– Mην ανησυχείς, θα επανέλθουμε όταν έρθει κάποιος καινούργιος (συγκρατιέμαι…)

– Tι ώρα είναι αυτό το μοναδικό τμήμα (το τονίζω μπας και το καταλάβει);

– 9.30-9.45 κάθε Tετάρτη (γουρλώνω τα μάτια, και ο τυπος νομίζει ότι είμαι ηλίθια)… εννοώ 9.30-9.45 ξεκινάμε. Γιατί έρχονται κάτι κυρίες από Aιγάλεω και τις περιμένω… (Mαμάααααα μου)

Έφυγα σχεδόν τρέχοντας. Ήταν και κατηφόρα…

Pαντεβού νο 2

Πληρεί τις προϋποθέσεις πάρκινγκ και σκάλας.

Ξεκινάμε με δοκιμαστικό μάθημα για να δουν το επίπεδο μου πριν καν συζητήσουμε οτιδήποτε. Mισή ώρα χορός, γνωριμία. Tο ευχαριστήθηκα πάρα πολύ. Τελικά ο χορός είναι σαν το ποδήλατο. Τα μαθαίνεις μια φορά και τα θυμάσαι…

Ραντεβού νο 3 Δεν είχα σκοπό να προχωρήσω σε 3ο ραντεβού αλλά λίγο που ήθελα να βρω κάτι οικονομικότερο, λίγο ο γνωστός μου που είναι καθηγητής χορού σε μια σχολή, λίγο το απωθημένο του να με χορέψει τάγκο (δεν πάει καλά, αυτό είναι εξακριβωμένο), λίγο που ήρθε πρωί πρωί στη δουλειά και δεν μου είχε φύγει ο ενθουσιασμός από τον χορό της προηγούμενης ημέρας, με έπεισε. Μου έκλεισε ραντεβού για να πάω το απόγευμα στη σχολή. Φυσικά και πληρούσε τις απαραίτητες προϋποθέσεις (πάρκινγκ, ασανσέρ, μικρά τμήματα).

Πάω με μια φίλη. Μας αναλαμβάνει κάποιος άλλος. Ήξερα ότι τακτική των σχολών είναι να σου εμφανίζουν κούκλους αλλά αυτό ήταν άλλο πράγμα. “Δέχομαι” να κάνουμε ένα δοκιμαστικό να δει το επίπεδό μου. Εντυπωσιάστηκα… Και δώστου στροφές από δω, δώστου στροφές από κεί… ήταν και εκείνη η φιγούρα που μπλεχτήκαμε (φιγούρα ήταν, δεν έγινε από λάθος), δεν θέλω και πολύ, ζαλίστηκα.

Μετά τά’παμε τα συμφωνήσαμε και κλείσαμε ραντεβού για αύριο με δάσκαλο τον γνωστό μου. Θα γελάσει κάθε πικραμένος….