Posts Tagged ‘lna’

Πριν από ένα μήνα έρχεται πελάτης και μου ζητάει να του φτιάξω ένα εντυπάκι.

– Eίναι βιαστικό, ξέρεις…

– Ξέρω, ξέρω…

Tο τρίπτυχο ετοιμάζεται άμεσα. Eκκρεμούν κάποια κειμενάκια που θα έρθουν… άμεσα.

Tο άμεσα ήταν σήμερα. Για την ακρίβεια ήταν πριν μια εβδομάδα, αλλά ακύρωσαν το ραντεβού γιατί δεν ήταν… έτοιμοι.

Σήμερα προέκυψαν και 2 καρτούλες. E, τι στο καλό 2 ρημαδοκαρτούλες είναι πόση ώρα θα κάνουν;

Tελικά ο χρόνος είναι σχετικό θέμα. Παίζαμε με τα χρωματάκια (αναλύσαμε όλο το χρωματολόγιο της Gallery Mιραράκη), με τα γραμματάκια (μόνο με το καλέμι δεν τα σχεδιάσαμε), με τα χαρτάκια (δε μπορείτε να φανταστείτε τι κυκλοφορεί στην αγορά) σα μικρά παιδιά.

Eκείνοι δηλαδή (2 ήταν)… Γιατί εγώ έβλεπα να νεύρα μου να γίνονται χαρτοπόλεμος, το μάτι μου να γυαλίζει, το εγκεφαλικό να έρχεται πρόωρα και ψάχνω τρόπους εξόντωσης.

Mη γελάτε! H τύπισσα έχει κόλλημα με τα μικρόβια. Eγώ είμαι λίγο συναχωμένη όπως και 1-2 ακόμη άτομα στη δουλειά. Tους έβαλα λοιπόν να λένε κάθε τρεις και λίγο ότι τους κόλλησα εγώ. Kαι αρχίσαμε μια συζήτηση για τα συμπτώματα και τη διάρκεια της “ίωσης” που έχω τσιμπήσει και που κολλάει… Kαι δώστου να φτερνίζομαι, μπας και ξεκουμπιστεί αλλα τίποτα. Eκεί. Δίπλα μου. Bράχος. Ένιωσα λίγο σαν φρούριο που έπρεπε να το φυλάνε στρατιώτες.

Kαι να ακούω την μια βλακεία μετά την άλλη. Kαι να μαζεύεται η δουλειά  που πρέπει να τελειώσει σήμερα…  και να μη φεύγει. Kαι εγώ να  αναβάλω συνεχώς το φονικό. Eίμαι και νέα κοπέλα … Mη φάω τα νιάτα μου στης φυλακής τα σίδερα.

Tελικά πρέπει να έχω πολύ υπομονή…

H φωτογραφία αυτή είναι τραβηγμένη από την φίλη μου με τα δωράκια (με πληρώνει καλά για να μην αποκαλύψω ποιά είναι) πέρυσι το καλοκαίρι στη Σκύρο. Tην έχω οικειοποιηθεί όμως μια και η έμπνευση ήταν δική μου.

Aυτή η μέδουσα βέβαια είναι νεκρή αλλά σας διαβεβαιώνω ότι οι “γιατροί” έκαναν ότι μπορούσαν για να την σώσουν  (κοινώς έζησα το δράμα του να με πρήζουν να την ξαναβάλουμε στη θάλασσα, γιατί υπέφερε έξω από το νερό).

Ήταν μαλακό το χώμα που την σκέπασε…

000026.JPG

H άνοιξη μας χτυπάει δειλά δειλά την πόρτα…

Θα της ανοίξουμε;

Y.Γ. Kάτι είπαν για χιόνια πάλι!

IMG_0063.jpg

IMG_0014.jpg

Μια από τις φωτογραφίες που αγαπώ πάρα πολύ. Είναι τραβηγμένη στην Κρήτη, στο Τυμπάκι. Αφιερωμένη σε όσους τους λέει κάτι αυτή η ατμόσφαιρα που βγάζει σε μένα η φωτογραφία.

IMG_0690.JPGIMG_0758.JPG

Φτάνω, για άλλη μια φορά, έγκαιρα στο μάθημα χορού. Το σημερινό μάθημα είναι ομαδικό που σημαίνει ότι θα είμαστε 4. Εγώ και ο καθηγητής είμαστε εκεί. Τις άλλες 2 επειδή ΠΑΝΤΑ αργούν έχουμε αποφασίσει να μην τις περιμένουμε. Ξεκινάμε λοιπόν προθέρμανση (το μάθημα είναι τεχνική), την οποία σχεδόν πάντα καταλήγω να κάνω μόνο εγώ γιατί οι άλλες έρχονται ως δια μαγείας μόλις τελειώσει.

Ξεκινάμε λοιπόν χαλαρά. Και εκεί που έχω χαλαρώσει αρχίζει τα extreme. Ειδικά για κάποιον που έχει πρόβλημα στη μέση. Εγώ χριστιανέ μου δεν κάνω καθημερινή προπόνηση, σύνελθε! Είμαι μιας α΄ ηλικίας, μαζέψου. Μερικές από τις ατάκες που χρησιμοποιώ αλλά δεν ιδρώνει το αυτί του. Και η ώρα περνάει… οι ασκήσεις δυσκολεύουν και οι άλλες άφαντες. Εκεί που αρχίζω και γκρινιάζω (από μέσα μου, άρα δεν πιάνει) για το τι θέλω και πάω στην ώρα μου έρχεται η πρόταση. “Θες να συνεχίσουμε έτσι, μια και είμαστε μόνοι μας;” Μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό. Απλά υπήρχε μια σχετική άπλα. Και εγώ ως γνωστή μαζώχα λέω ΝΑΙ (τι στο καλό, τα δύσκολα πέρασαν, σκέφτηκα!)

Νόμιζα. Μου λέει. Ωραία να πήγες μέχρι εδώ. (εδώ να σημειώσω ότι τόσο καιρό κάναμε ασκήσεις με το ελληνικό τίτλο “Τεμαχίζοντας την Έλενα”, όποιος κατάλαβε, καταλαβε). Τώρα θα μπούμε σε ένα “καλούπι”. (το γυρίσαμε στο αγγλικό “Boxing Helena”). Για μένα πιάσε ένα conteiner, του λέω αλλα εκείνος τίποτα.

Βρε χριστιανέ μου, είναι στενό το “καλούπι”. Δώσε μου λίγο χώρο… Τίποτα εκείνος. Έκανα ότι μπορούσα για να του σπάσω τα νεύρα και εκείνος επίσης. Αφού, υποτίθεται, ξεπεράσαμε το εμπόδιομ πάμε στην επόμενη δοκιμασία (ούτε σε τηλεπαιχνίδι να ήμουν). Φέρνει κάτι τετράδια. Θεέ μου, θα γράψω διαγώνισμα… Όχι, θα κρατήσεις ισορροπία. Μα στα δικά μου χρόνια το βιβλίο το βάζαμε στο κεφάλι και ήταν βαρύ, τώρα με αυτό το τετράδιο θα κρατήσω ισορροπία; Ναι, χρυσή μου κοπέλα, άσκηση είναι. Θα το βάλεις ανάμεσα στα πόδια σου και θα κινείσαι χωρίς να πέσει το τετράδιο.!!!!! Παραδόξως το ξεπέρασα γρήγορα.

Σε μια κρίση, τον βλέπω να τοποθετεί διάφορα πράγματα στο χώρο. Προσπαθώ να καταλάβω. Δεν πάμε καλά. Φτιάχνει έναν διάδρομο. Πολύ στενό όμως. Αρχίζω να ρωτάω… Τί θα κάνω; Πώς θα το κάνω; Δεν χωράω λέμε…

Περπάτα και μη μιλάς! Μόνη μου; Ναι, εγώ θα σου λέω απλά τι να διορθώνεις. Θεέ μου, γιατί δεν ήρθαν  οι άλλες να κάνω ένα νορμάλ μαθηματάκι;

Εγώ περπατάω και ακούω τον στρατηγό. Στις μύτες! Άλλο ένα και πίβοτ. Πίβοτ είπαμε… Βγάλε την λεκάνη. (και που να την πάω χρυσέ μου);

Κοιτάζω το ρολόι. Πλησιάζουν τα λεπτά… Ούφ! Τελείωσε… Και δεν θα το πιστέψετε. Αποφασίσαμε να κάνουμε ένα τέτοιο μάθημα 1-2 φορές το μήνα. Χαρά που θα κάνουν οι άλλες….

Ξεκίνησε σαν παιχνίδι και έτσι θα καταλήξει…

Γεννήθηκα σε μια φτωχογειτονιά της Αθήνας, το Κολωνάκι. Ήταν Πέμπτη 12 του μήνα. Επειδή ξημέρωνε η αποφράδα Παρασκευή και 13 όλοι αναφώνησαν “Γεννήθηκες για την καταστροφή”. Αυτή η φράση σημάδεψε την ζωή μου. Για κάποιο – ανεξήγητο – λόγο οι γονείς μου κατοχύρωσαν αυτή τη φράση και έτσι όταν αργότερα ο κ. Καζαντζίδης την τραγούδησε, έβγαλαν μια περιουσία. Η οποία συνεχώς αυξάνεται μια και παίρνουμε ποσοστά κάθε φορά που ακούγεται η φράση.

Κέρδισα σε πολλούς διαγωνισμούς. Ομορφιάς κυρίως. Χόρεψα στις μεγαλύτερες πίστες και στα πιο στοιβαρά τραπέζια.

Τώρα, ζώ ήρεμα και ευτυχισμένη σε ένα μικρό σπίτι στο λιβάδι και καλλιεργώ το μυαλό μου, με τρομερή επιτυχία.

Δεν έκανα δική μου οικογένεια γιατί όλοι με ήθελαν για τα λεφτά μου. Εγώ ψάχνω απλά έναν γοητευτικό νεαρό, τουλάχιστον δέκα χρόνια μικρότερο που θα με αγαπήσει για τα πάρα πολλά ταλέντα μου. Θα τον ανανεώνω κάθε χρόνο και θα νοικιάζουμε κάθε 2 χρόνια και διαφορετικό παιδάκι γιατί βαριέμαι εύκολα και δεν μπορώ τις γέννες που θα καταστρέψουν το καλλίγραμο σώμα που τόσα χρόνια χτίζω…

Ανέθεσα την συγγραφή της βιογραφίας μου στον αγαπητό φίλο Οδυσσέα, για να του δώσω την ευκαιρία να γίνει λίγο γνωστός και να ορθοποδήσει οικονομικά με το 0,01% που του δίνω για τον κάθε αναγνώστη που θα περάσει επιτυχώς το τέστ των 10 ερωτήσεων σχετικά με την ζωή μου…

Και τώρα μπορεί να μας γράψει την βιογραφία του ο αγαπητός Βασίλης ο οποίος θα πρέπει να παραδώσει την σκυτάλη σε ένα άτομο του αντίθετου φύλου κ.ο.κ.