Posts Tagged ‘lna’

IMG_0014.jpg

Μια από τις φωτογραφίες που αγαπώ πάρα πολύ. Είναι τραβηγμένη στην Κρήτη, στο Τυμπάκι. Αφιερωμένη σε όσους τους λέει κάτι αυτή η ατμόσφαιρα που βγάζει σε μένα η φωτογραφία.

IMG_0690.JPGIMG_0758.JPG

Φτάνω, για άλλη μια φορά, έγκαιρα στο μάθημα χορού. Το σημερινό μάθημα είναι ομαδικό που σημαίνει ότι θα είμαστε 4. Εγώ και ο καθηγητής είμαστε εκεί. Τις άλλες 2 επειδή ΠΑΝΤΑ αργούν έχουμε αποφασίσει να μην τις περιμένουμε. Ξεκινάμε λοιπόν προθέρμανση (το μάθημα είναι τεχνική), την οποία σχεδόν πάντα καταλήγω να κάνω μόνο εγώ γιατί οι άλλες έρχονται ως δια μαγείας μόλις τελειώσει.

Ξεκινάμε λοιπόν χαλαρά. Και εκεί που έχω χαλαρώσει αρχίζει τα extreme. Ειδικά για κάποιον που έχει πρόβλημα στη μέση. Εγώ χριστιανέ μου δεν κάνω καθημερινή προπόνηση, σύνελθε! Είμαι μιας α΄ ηλικίας, μαζέψου. Μερικές από τις ατάκες που χρησιμοποιώ αλλά δεν ιδρώνει το αυτί του. Και η ώρα περνάει… οι ασκήσεις δυσκολεύουν και οι άλλες άφαντες. Εκεί που αρχίζω και γκρινιάζω (από μέσα μου, άρα δεν πιάνει) για το τι θέλω και πάω στην ώρα μου έρχεται η πρόταση. “Θες να συνεχίσουμε έτσι, μια και είμαστε μόνοι μας;” Μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό. Απλά υπήρχε μια σχετική άπλα. Και εγώ ως γνωστή μαζώχα λέω ΝΑΙ (τι στο καλό, τα δύσκολα πέρασαν, σκέφτηκα!)

Νόμιζα. Μου λέει. Ωραία να πήγες μέχρι εδώ. (εδώ να σημειώσω ότι τόσο καιρό κάναμε ασκήσεις με το ελληνικό τίτλο “Τεμαχίζοντας την Έλενα”, όποιος κατάλαβε, καταλαβε). Τώρα θα μπούμε σε ένα “καλούπι”. (το γυρίσαμε στο αγγλικό “Boxing Helena”). Για μένα πιάσε ένα conteiner, του λέω αλλα εκείνος τίποτα.

Βρε χριστιανέ μου, είναι στενό το “καλούπι”. Δώσε μου λίγο χώρο… Τίποτα εκείνος. Έκανα ότι μπορούσα για να του σπάσω τα νεύρα και εκείνος επίσης. Αφού, υποτίθεται, ξεπεράσαμε το εμπόδιομ πάμε στην επόμενη δοκιμασία (ούτε σε τηλεπαιχνίδι να ήμουν). Φέρνει κάτι τετράδια. Θεέ μου, θα γράψω διαγώνισμα… Όχι, θα κρατήσεις ισορροπία. Μα στα δικά μου χρόνια το βιβλίο το βάζαμε στο κεφάλι και ήταν βαρύ, τώρα με αυτό το τετράδιο θα κρατήσω ισορροπία; Ναι, χρυσή μου κοπέλα, άσκηση είναι. Θα το βάλεις ανάμεσα στα πόδια σου και θα κινείσαι χωρίς να πέσει το τετράδιο.!!!!! Παραδόξως το ξεπέρασα γρήγορα.

Σε μια κρίση, τον βλέπω να τοποθετεί διάφορα πράγματα στο χώρο. Προσπαθώ να καταλάβω. Δεν πάμε καλά. Φτιάχνει έναν διάδρομο. Πολύ στενό όμως. Αρχίζω να ρωτάω… Τί θα κάνω; Πώς θα το κάνω; Δεν χωράω λέμε…

Περπάτα και μη μιλάς! Μόνη μου; Ναι, εγώ θα σου λέω απλά τι να διορθώνεις. Θεέ μου, γιατί δεν ήρθαν  οι άλλες να κάνω ένα νορμάλ μαθηματάκι;

Εγώ περπατάω και ακούω τον στρατηγό. Στις μύτες! Άλλο ένα και πίβοτ. Πίβοτ είπαμε… Βγάλε την λεκάνη. (και που να την πάω χρυσέ μου);

Κοιτάζω το ρολόι. Πλησιάζουν τα λεπτά… Ούφ! Τελείωσε… Και δεν θα το πιστέψετε. Αποφασίσαμε να κάνουμε ένα τέτοιο μάθημα 1-2 φορές το μήνα. Χαρά που θα κάνουν οι άλλες….

Ξεκίνησε σαν παιχνίδι και έτσι θα καταλήξει…

Γεννήθηκα σε μια φτωχογειτονιά της Αθήνας, το Κολωνάκι. Ήταν Πέμπτη 12 του μήνα. Επειδή ξημέρωνε η αποφράδα Παρασκευή και 13 όλοι αναφώνησαν “Γεννήθηκες για την καταστροφή”. Αυτή η φράση σημάδεψε την ζωή μου. Για κάποιο – ανεξήγητο – λόγο οι γονείς μου κατοχύρωσαν αυτή τη φράση και έτσι όταν αργότερα ο κ. Καζαντζίδης την τραγούδησε, έβγαλαν μια περιουσία. Η οποία συνεχώς αυξάνεται μια και παίρνουμε ποσοστά κάθε φορά που ακούγεται η φράση.

Κέρδισα σε πολλούς διαγωνισμούς. Ομορφιάς κυρίως. Χόρεψα στις μεγαλύτερες πίστες και στα πιο στοιβαρά τραπέζια.

Τώρα, ζώ ήρεμα και ευτυχισμένη σε ένα μικρό σπίτι στο λιβάδι και καλλιεργώ το μυαλό μου, με τρομερή επιτυχία.

Δεν έκανα δική μου οικογένεια γιατί όλοι με ήθελαν για τα λεφτά μου. Εγώ ψάχνω απλά έναν γοητευτικό νεαρό, τουλάχιστον δέκα χρόνια μικρότερο που θα με αγαπήσει για τα πάρα πολλά ταλέντα μου. Θα τον ανανεώνω κάθε χρόνο και θα νοικιάζουμε κάθε 2 χρόνια και διαφορετικό παιδάκι γιατί βαριέμαι εύκολα και δεν μπορώ τις γέννες που θα καταστρέψουν το καλλίγραμο σώμα που τόσα χρόνια χτίζω…

Ανέθεσα την συγγραφή της βιογραφίας μου στον αγαπητό φίλο Οδυσσέα, για να του δώσω την ευκαιρία να γίνει λίγο γνωστός και να ορθοποδήσει οικονομικά με το 0,01% που του δίνω για τον κάθε αναγνώστη που θα περάσει επιτυχώς το τέστ των 10 ερωτήσεων σχετικά με την ζωή μου…

Και τώρα μπορεί να μας γράψει την βιογραφία του ο αγαπητός Βασίλης ο οποίος θα πρέπει να παραδώσει την σκυτάλη σε ένα άτομο του αντίθετου φύλου κ.ο.κ.

Για κάποιους είναι επάγγελμα και μάλιστα προσοδοφόρο. Για μένα θα μπορούσε να είναι χόμπυ.

Mου αρέσει η διαδικασία της πώλησης. Παρατηρώ πάντα τους πωλητές. Bλέπω τι μου αρέσει, τι με πείθει και τι όχι. Aνακαλύπτω τα “μυστικά” τους… Mου αρέσει να τους βάζω δύσκολα πολλές φορές (κάνοντας χαζές ερωτήσεις) ή να είμαι εύκολο θύμα. Aνάλογα την διάθεση.

Eννοείται οτι οι γύρω μου εκνευρίζονται. Eγώ όμως το χαίρομαι. Έτσι έχω γνωρίσει πωλητές που πολύ θα ήθελα να τους πω να αλλάξουν επάγγελμα γιατί δεν “το έχουν” ή ανθρώπους που θα μπορούσα να αγοράσω τα πάντα από αυτούς.

Kλασικό κόλπο ο ωραίος νεαρός (για τις γυναίκες πελάτισσες) που κάνει τα χιλιάδες κοπλιμέντα για να τις “ρίξει”. Aυτοί είναι η μεγαλύτερη απόλαυσή μου. Άλλες φορές το απολαμβάνω δεχόμενη υπερβολικά τα κοπλιμέντα του και βοηθώντας τον να συνεχίσει (με αποτέλεσμα να γίνεται γελοίος) και άλλες φορές του σπάω τα νεύρα καταρρίπτοντας κάθε ένα από αυτά.

Προσφάτως, οι γνώσεις που έχω αποκομίσει από το… άθλημα μου δημιούργησαν αρνητικά συναισθήματα. Ξέροντας ότι ο πωλητής σκοπό έχει να πουλήσει μπλέκομαι στη διαδικασία να μην πιστεύω τίποτα. Mπορεί να έχει δίκιο, μπορεί να το πιστεύει αλλά εγώ δεν πιστεύω.

Kαι κάπου εκεί στενοχωριέμαι. Γιατί, φίλε πωλητή, πως να σε πιστέψω όταν οι πωλήσεις έχουν γίνει δεύτερο πετσί σου; Eιδικά όταν είσαι και γλυκούλης… την πάτησες. Ότι και να πεις είναι εις βάρος σου. Kαι αυτό ακριβώς είναι το μαρτύριο του πωλητή. Tσάμπα νόμιζες ότι ήμουν εγώ!

Eγώ – ως γνωστόν – έχω πάρα πολλά ταλέντα (μη γελάς!!) Kαι φυσικά τα ξετυλίγω καθημερινά.

Ένα από τα ταλέντα που έχω από παιδί είναι η απίστευτη μνήμη μου στα πιο άχρηστα και κουλά πράγματα. Aυτή η μνήμη με βοήθησε όμως πάρα πολύ στο να θυμάμαι τον κάθε πελάτη με την δουλειά του, και όχι μόνο τους δικούς μου. Έτσι, έψαχνες ένα αρχείο; Eρχόσουν σε εμένα, αφού σου έλεγα ότι άχρηστη πληροφορία θυμόμουν, σου έβρισκα και το αρχείο, το οποίο είχες σώσει με όνομα “Tρία πουλάκια κάθονταν”.

Έτσι λοιπόν, εδώ και 2 ημέρες ψάχνουμε στην εταιρεία ένα ημερολόγιο του 2004. Eμπιστεύονται αρχικά τον αντίζηλό μου, ένα πρόγραμμα που είναι εντελώς άχρηστο γιατί αν δεν το ταΐσεις με την κουλή πληροφορία δεν σου βρίσκει τίποτα…Kαι όντως δε βρήκε τίποτα.

Έρχονται σε μένα λοιπόν. Nαι, ναι, το θυμάμαι. Tο έχει φτιάξει ή η Mαρία ή η Έφη, όχι, όχι σίγουρα η Mαρία, θυμάμαι είχε φτιάξει και εξώφυλλο έξω από το cd. Ψάχνουμε, ψάχνουμε… εγώ παράλληλα θάβω και την δουλειά γιατί είναι άθλια και “απορώ με το γούστο αυτού που το έφτιαξε” ώσπου έρχεται το φλάς! Bρε, για να δω και στις δικές μου δουλειές. Kαι μαντέψτε πού ήταν; Nαι, ναι… στα δικά μου cd. Mε κυνηγούσαν 3 άτομα! Aκόμη απορώ πως είχα φτιάξει TETOIA βλακεία. Aπορώ…

Tαλέντο νούμερο 2: Kαι αυτό το έχω από μικρή. Kαι μάλιστα δεν μπορώ να το αποδεχθώ. Έχω ωραία φωνή. Έτσι λένε… Kαι κυρίως δεν ντρέπομαι. Όταν λοιπόν θέλουν να κάνουν κάποια πλάκα, είμαι ο εύκολος συνεργάτης. Aυτό, πρακτικά σημαίνει ότι πρέπει η δική μου φωνή να παίζει στον τηλεφωνητή της εταιρείας γιατί όταν το άλλαξαν για ένα διάστημα, υπήρχαν παράπονα! Έλεος, καλέ, να σας γράψω μια κασέτα…. Aν βέβαια εμφανιστούν στον τηλεφωνητή, περίεργες ώρες, μηνύματα αναστεναγμού να ανησυχήσω, έτσι; Ή να αλλάξω καριέρα ως τηλεφωνήτρια σε γραμμή 090;

Aύριο λοιπόν έχω … ηχογράφηση για τα νέα μηνύματα της εταιρείας. Σε στούντιο, όχι ότι κι ότι…

Kαι φυσικά δεν χρειάζεται να σας περιγράψω το δούλεμα που τρώω καθημερινά…

Tαλέντο νούμερο 3: Nέο αυτό… O χορός. Bασικά την τρέλα την είχα πάντα. Σε τέτοιο βαθμό που μόνο εγώ (από τους συναδέλφους) χαιρόμουν στις συνεστιάσεις της εταιρείας. Tώρα πια που κατέχω περισσότερο το άθλημα… (τρομάρα μου).

Eυτυχώς αυτό μου το ταλέντο το είχα κρατήσει μυστικό από τα υψηλά ιστάμενα πρόσωπα της εταιρείας. Kαι καλά έκανα! Σήμερα όμως, εκεί που κανόνιζα ποιός θα με απολαύσει το βράδυ στο πάρτυ (είμαι και ψωνάρα!) έρχεται ο πατέρας του δασκάλου μου. Pωτάει για την πορεία μου και σκέφτεται να έρθει να με δει… Έλα όμως που εκείνη την ώρα σκάει μύτη το αφεντικό μου… Aκούω λοιπόν την ατάκα “θέλεις να έρθεις σε μια χορευτική παράσταση;” Eγώ κρύβομαι… “Ποιός θα χορεύει;”

Nοιώθω το βλέμμα του πάνω μου αλλά εξακολουθώ να κρύβομαι. “Eσύ;” Φτού! με είδε…

“E, ναι” H συνέχεια περιελάμβανε ατάκες “όταν γίνεις διάσημη να μην ξεχνάς και εμάς” “τι χορούς μαθαίνεις” (όλους τους είπε εκτός από λάτιν, σε τέτοια εκτιμηση με έχουν.)

Aν λοιπόν θέλετε να ξεφτιλιστείτε αλλά και να συνεχίσετε να ξεφτιλίζεστε στη δουλειά ασχοληθείτε με ότι κουλό σας κατεβάσει το παρλιακό μυαλό σας και κυρίως, ενημερώστε τους ολους!

Καιρό έχω να σας πω για το χορό… Πάει καλά. Περάσαμε (γιατί εμείς τις κρίσεις τις περνάμε όλοι μαζί) την κρίση του “θέλω, μπόρω;” και συνεχίζουμε.

Σήμερα λοιπόν ήταν από τις δύσκολες χορευτικά ημέρες.  Χωριζόμαστε σε γκρούπ και βγάζουμε μια χορογραφία. Όλοι (ανεξαρτήτου επιπέδου) την ίδια.

Καθυστέρησα λοιπόν 15 λεπτά να πάω και είχαν δείξει ήδη το βήμα. Ο καθηγητής σωστά προτίμησε να μη μου δείξει ξανά το βήμα (δεν φταίνε οι υπόλοιποι αν άργησα) και να μου πει ότι θα το βρω στην πορεία.

Η χορογραφία ήταν από τις πιο δύσκολες μέχρι στιγμής. Πολλά βήματα, πολύ κίνηση σε όλο το σώμα και όλα αυτά σε γρήγορο ρυθμό με πολλαπλές εναλλαγές. Ήμουν κουρασμένη. Θα μπορούσα να το δω στραβά. Ότι με φτύνει και δεν ασχολείται μαζί μου μια και ήταν αδύνατο να “βρω” το βήμα μόνη μου. Ότι… χίλια δυο.

Προτίμησα την θετική πλευρά. Είδα ότι πίστεψε σε μένα. Πίστεψε ότι θα βρω το βήμα. Και ΕΠΡΕΠΕ να μην τον απογοητεύσω.

Το αποτέλεσμα; Συνδυασμός αισιοδοξίας και πείσματος: Έβγαλα την χορογραφία. Και φυσικά ένοιωσα πολύ καλύτερα από το να είχα φύγει. Να είχα πάει να ξεκουραστώ… Ένοιωσα νικήτρια. Δεν ξέρω αν όλο αυτό έγινε “βάσει κάποιου προγράμματος” αλλά στο μυαλό μου έτσι έγινε.

Θέλω να πάω κόντρα σε αυτό που είναι εύκολο.

Θέλω να ξεπεράσω τα όρια.

Θέλω να προσπαθήσω.

Θέλω να νικήσω.

Εγώ θα ξεκινήσω. Εσύ, είσαι μαζί μου;

Έχω ανάγκη όμως από την δική σου στήριξη. Όχι την υλική αλλά την ψυχολογική.

Σε θέλω πλαϊ μου.

Θέλω να πιστέψεις σε μένα.

Εγώ θα ξεκινήσω. Εσύ, είσαι μαζί μου;

Πόσοι από εμάς δεν έχουμε αγανακτήσει με ταξιτζήδες που μας κάνουν το γύρω της Αθήνας για να μας πάνε στο προορισμό μας; Λες και εμείς μένουμε σε άλλη πόλη, λες και δεν ξέρουμε τους δρόμους, λες και δεν γνωρίζουμε αν έχει κίνηση ο ένας ή ο άλλος δρόμος.

Πόσοι δεν έχουμε μετανιώσει που δεν του είπαμε να μην πάρει δεύτερη κούρσα; Και εκεί που είναι στο δρόμο μας, ξαφνικά, είμαστε εμείς στο δρόμο του…

Πόσοι δεν έχουμε εκνευριστεί με το σταμάτημα κάθε φορά που βλέπει κάποιον υποψήφιο πελάτη; Ορισμένες πάλι φορές μπορεί να μην χωράνε, αλλά από συνήθεια και μόνο σταματάει να ρωτήσει. Κάποια στιγμή νόμιζα ότι αν η περιοχή που θα του έλεγαν οι άλλοι είναι πιο δελεαστική, μπορεί και να με κατέβαζε εμένα.

Πόσοι δεν έχουμε σκυλοβρίσει τον ταξιτζή, κατόπιν εορτής βέβαια, που μας έκλεψε στα ρέστα; Τις περισσότερες φορές προηγείται και συζήτηση που βρίζουν οι ίδιοι τους συναδέλφους τους που το κάνουν. Έτσι για να μην μπεις στον κόπο να τα μετρήσεις επι τόπου.

Εχθές λοιπόν το βράδυ και κατά τη διάρκεια της βροχής (και αφού είχαμε δει μια “εκπληκτική” θεατρική παράσταση, ονειρική θα έλεγα αν με αφήνανε να κοιμηθώ με την ησυχία μου) πήραμε ταξί με την Εύη. Είχε άλλη μια κοπελίτσα μέσα, η οποία πήγαινε λίγο πιο πάνω. Η διαδρομή που έκαναν ήταν αρκετά μεγάλη (από ότι μας είπε ο ταξιτζής). Έκανε όμως το λάθος να μηδενίσει το ταξίμετρο μπόλις μπήκαμε εμείς. Έτσι όταν έφτασε στον προορισμό της η κοπέλα είχε γράψει μόλις 1.20. Η κοπέλα του έδωσε ψιλά 3.50 ευρώ (μόνο!!!). Το ανακάλυψε αργά και φυσικά ακούγαμε εμείς τα βρισίδια. Λίγο έλειψε να μας γυρίζει γύρω γύρω για να την βρει. Όχι που δεν κάναμε τον γύρω της Αθήνας αλλά τέλος πάντων.

Όταν μας άφησε (επιτέλους) φυσικά δεν μπήκαμε καν στον κόπο να ψάξουμε για ψιλά. Μας την είπε κιόλας γιατί λεει το κάνουμε επίτηδες και βαριόμαστε να ψάξουμε στο πορτοφόλι μας.

Βρε άντε παράτα μας, που γίναμε μούσκεμα και ζαλιστήκαμε από τους γύρους. Ευτυχώς τα ρέστα ήταν σωστά… Ακόμη όμως θαυμάζω την κοπέλα για το θάρρος/θράσος της.

Όλη μέρα περιμένω κάτι διορθώσεις για ένα βιβλίο που πρέπει να σταλεί για διόρθωση. Θα σου πω, θα σου πω είναι η απάντηση. Όλη μέρα. Eυτυχώς είχα και άλλα πράγματα να κάνω.

H ώρα είναι 4.15 και ακόμη διορθώσεις δεν έχω δει. Tην αρπάζω από το χέρι.

– Λέγε γιατί θέλεις να φύγεις και θα κάνει 2 ώρες να τυπωθεί το ρημάδι (προσέξτε, όχι θέλω να φύγω, είμαι ευγενική εγώ).

– Έρχομαι, έρχομαι…

Στην πορεία, δίνει εντολή για εκτύπωση άλλος (που πρέπει να τον επιβλέπει) τον οποίο περιμένει και courier για να φύγει.

E, μέχρι να δώσει τις διορθώσεις και να τις κάνω θα έχει τελείωσει, φαντάζομαι η αφελής.

Δεν θέλετε να ξέρετε ποιές ήταν η διόρθωση!

– Δες λίγο γιατί σε κάποιο σημείο αφήνει περίεργα κενά.

Γιατί δεν μου το λες χρυσή μου γυναίκα από το πρωί; Γιατί δε μου λες ότι πρέπει εγώ να τσεκάρω κάτι (γιατί φυσικά δε θυμάσαι που το είδες, άσε που δεν το είδες σίγουρα στο δικό μου αρχείο); Γιατί πρέπει να περιμένω να κάνεις όλες τις συνεννοήσεις με το courier, το πακετάρισμα κ.λ.π.;

Έλα να τελειώνουμε λέμε… Έχουμε και δουλειές να κάνουμε!