Posts Tagged ‘μαστορέματα’

Εδώ στην εξοχή που περνάω την δεύτερη φάση των διακοπών μου, έχουμε ίντερνετ. Ας είναι καλά ο βρόγχος που ενεργοποιήθηκε έγκαιρα… Αυτό βέβαια είναι άσχετο αλλά επειδή είναι η πρώτη χρονιά που κάνω διακοπές μαζί με τον φορητό μου υπολογιστή (πέρσυ δεν είχα καν) και με την δυνατότητα του ίντερνετ, έχω χαρεί ιδιαίτερα.

Κάθομαι λοιπόν κάτω από την κληματαριά και σερφάρω… Με γρήγορους ρυθμούς (όσον αφορά την ταχύτητα του δικτύου) με αργούς όσον αφορά τη διάθεση (είπαμε διακοπές κάνω).

Σήμερα λοιπόν αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με τα υδραυλικά (σας είπα, τα προηγούμενα ήταν άσχετα). Η προσφορά του υδραυλικού για να φτιάξει μια εξωτερική βρύση που έσταζε, ένα εξωτερικό ντουζ που έσταζε και μια βρύση νεροχύτη που έσταζε, ήταν εξωφρενική.

Η Κατερίνα λοιπόν, που δεν υπάρχει περίπτωση να μην ασχοληθεί με κάτι και να μην το φτιάξει, το αποφάσισε. Θα φτιάξουμε και τα υδραυλικά. Πάμε λοιπόν στο μαγαζί να αγοράσουμε τα υλικά… εγώ από πίσω να ρωτάω:

– Το μαλλί, δεν βγαίνει σε καστανό;

Αγοράσαμε και έναν κόφτη για σωλήνες. Μεγάλη ανακάλυψη. Δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο τον χαρήκαμε. Ειδικά όταν ήρθαν τα δύσκολα.

Γιατί τα δύσκολα ήρθαν. Βρε μπας, και το βάζουμε ανάποδα; Μπαααα

Α, αυτό μοιάζει με τις βέρες των γονιών μου. Λες; χαχαχα Και δώστου να σφίγγουμε, να σφίγγουμε… Η Κατερίνα δηλαδή γιατί εγώ ήμουν πολύ καλή βοηθός… Μπράβο, καλά πας, ελα λίγο ακόμη. Ούπς! Έσπασε…

– Έχω μια υποψία ότι η κοπέλα στο μαγαζί μας κορόιδεψε. Ήθελε να μας φτιάξει τα υδραυλικά ο άντρας της.

– Μα ο άντρας της είναι μηχανικός αυτοκινήτων είπε

– Και εσύ την πίστεψες;

Τελικά το ένα ανταλλακτικό ήταν χαλασμένο (τα έλεγα εγώ…) και αφού δημιουργήσαμε ένα ωραιότατο συντριβάνι (ευτυχώς για λίγο) και ζητήσαμε την βοήθεια του κοινού… “Μηνάαααα” (ευτυχώς δεν έχουν φόρουμ οι υδραυλικοί να τους ρωτήσουμε) πηγαμε ξανά στο μαγαζί για να πάρουμε το σωστό ανταλλακτικό.

Τώρα είχαμε πάρει φόρα…

Φτιάχνουμε την βρύση, φτιάχνουμε το ντουζ (κάναμε και ένα στα γρήγορα) και μπήκαμε σαν τους κλέφτες στο άλλο σπίτι να φτιάξουμε το νεροχύτη. Κάναμε εκεί κάποιες μαγικές, ανεξήγητες κινήσεις που είχε δει η Κατερινα, να κάνει ο πατέρας της, αλλά δεν ξέραμε γιατί… παιδευτήκαμε λίγο, τους ξυπνήσαμε όλους, όχι από την φασαρία αλλά από τα γέλια. Την φτιάξαμε και αυτή. Τώρα απολαμβάνουμε όλο καμάρι τα κατορθώματά μας… ο κόφτης μεγαλο εργαλείο. Από την χαρά μας, κοντύναμε λίγο το ντούζ και απαγορεύσαμε στην επόμενη γενιά, να βγει ψηλή.

Ποιός Σάκης υδραυλικός και κουραφέξαλα. Εδώ υπάρχει η Κατερινα… (και η Ελενα στην ψυχολογική υποστήριξη)

Ότι “πιάνει” το χέρι μου το είχα υποψιαστεί εδώ και καιρό.

Ότι βαριέμαι να ασχοληθώ με μαστορέματα γενικώς είναι επίσης γνωστό.

Ότι αν με πιάσει τρέλα μπορώ να κάνω απίστευτη δουλειά σε λίγη ώρα το έχουν καταλάβει όλοι. Γιαυτό και σε περίπτωση “τρέλας” έχω στο σπίτι πάντα διάφορα πράγματα να φτιάξω.

Αυτό που με “χαλάει” απίστευτα ενώ το λατρεύω, είναι το σκόρδο. Που κολλάει; Θα δείτε…

Το πρόγραμμα έχει ΙΚΕΑ. Επιτέλους, η “εικαστική παρέμβαση” ήρθε η ώρα να γίνει πραγματικότητα. Άρχισαν όλοι να μου λένε ότι είναι ζόρικη η κατασκευή της συγκεκριμένης βιβλιοθήκης και να το ξανασκεφτώ; Ένα χρόνο το σκέφτομαι… Τι στο καλό, θα τα καταφέρω, αν και άρχισα να βαριέμαι.

Η ιδέα: Θα την βάλω σε μια γωνία κλειστή προς τα παρόν, και μόλις γυρίσω από διακοπές θα την στήσω ή θα φωνάξω έναν καλό αδερφούλη (δικό μου; ξένο; δεν έχω πρόβλημα) να με βοηθήσει.

Και γιατί να μην την πάρεις όταν επιστρέψεις; Εγώ τώρα θέλω (έχω όμως κάτι επιχειρήματα, η άτιμη).

Η ταλαιπωρία αρχίζει από την μεταφορά του κουτιού. Ουπς! Βαρύ είναι. Να’ναι καλά ο Πέτρος και ο Βασίλης (thanks) που έβαλαν 2 χεράκια… Και η Εύη που κρατούσε τα πράγματα…

Πω, πω ο χορός με περιμένει… Μια παράκαμψη για φαγητό δεν βλάπτει.

Τρώς τυροκαυτερή; Τρώω, τρώω (έχω και καιρό να φάω)…

Στην πρώτη πιρουνιά συνειδητοποιώ γιατί έχω καιρό να φάω. Γιατί έχω χορό μετά… Μπουχαχαχα

Λίγη ώρα αργότερα θυμάμαι γιατί αποφεύγω να τρώω σκόρδο. Μου ρίχνει απίστευτα την ήδη χαμηλή πίεση. Όλα αυτά μαζί με την κούραση με έκαναν κουρούμπελο. Τι Evian έριχνα σε κάθε φανάρι, τίποτα… Αντίδραση μηδέν.

Γυρίζω σπίτι. Χμ… κάτι άφησα στο αυτοκίνητο. Ένα μεγάλο κουτί. Μαμάαααα, έλα λίγο να βοηθήσεις. Βοηθάει. Το ανεβάζουμε στο σπίτι.

Χμ… Δεν της αρέσει η ιδέα της γκουμούτσας μέσα στη μέση για 1 εβδομάδα. Δε λέει τίποτα.

Πρέπει να φύγω ε; Έχω χορό. Καλά είμαι τρελή; Με το ζόρι παίρνω τα πόδια μου. Ας ανοίξω το κουτί να δω πως είναι. Βρε δεν την στήνω κιόλας; Και την έστησα. Α, για να δω πως φαίνονται τα κουτιά; Όχι, όχι μόνο 2 θα βάλω να δω αν χωράνε καλά.

Τέλεια είναι. Ας τα βάλω όλα. Πω, πω σούπερ είναι. Άστο, δεν πάω στο χορό. Αρκετά ίδρωσα… Άσε που εξακολουθώ να είμαι κουρούμπελο. Ένα ευτυχισμένο κουρούμπελο…

– Μπράβο σου! Είσαι όμως… παιδί του μπαμπά σου.

(πάντα χαίρομαι να το ακούω αυτό!)