Posts Tagged ‘matiz’

ή αλλιώς εγώ και το αυτοκίνητο.

Από μικρή ήθελα να μάθω να οδηγώ. Τώρα αν, τελικά έμαθα στα 22 μου είναι άλλο θέμα.

Μόλις πήρα το δίπλωμα λοιπόν (με την πρώτη παρακαλώ και χωρίς να “λαδώσω”) άρχισα να χρησιμοποιώ το αυτοκίνητο του μπαμπά. Στην αρχή, πήγαινα στην δουλειά μαζί με τον μπαμπά, εκείνος έφευγε και το απόγευμα ερχόταν και με έπαιρνε και οδηγούσα εγώ. Μιλάμε για μια διαδρομή περίπου 20 χιλιομετρων!!!

Αργότερα το σκηνικό άλλαξε. Έπαιρνα εγώ το αυτοκίνητο καθημερινά και έμενε ο μπαμπάς χωρίς αυτοκίνητο. Ε, μετά το έπαιρνα και ΣΚ… Ώσπου πέταξε την ιδέα να πάρω αυτοκίνητο. Σταθερή δουλειά είχα (έτσι έδειχναν όλα) μπορούσα να βάλω δόσεις και να πάρω ένα. Η ιδέα ήταν καλή. Το άφησε λοιπόν πάνω μου – μια και εγώ θα το αγόραζα – και εγώ άρχισα το ψάξιμο. Η αρχική ιδέα ήταν για μεταχειρισμένο. Όμως μετά από παρότρυνση φίλου (μου είπε κάτι ωραίες ιστορίες για γάμους κ.λ.π. μια και θα ήμουν συνεχώς στο συνεργείο) έψαξα για καινούργιο. Ο Φ. με βοήθησε πάρα πάρα πολύ. Μου έκανε και μια πολύ ωραία έκπληξη, κλείνοντας για μένα ραντεβού σε μια εταιρεία για test drive το αυτοκίνητο που ήθελα… Και τελικά μετά από τρελά γέλια κατέληξα να αγοράσω το Matiz. Μόλις είχαν βγει τα πολυμορφικά και σε ένα ωραίο γαλαζωπο χρώμα, ήταν κουκλί!! Μετά τα γέλια βέβαια ήρθαν τα κλάματα…

Το καρπούζι, εεεε, το αυτοκίνητο βγήκε… μαπά (τις περιπέτειες του Οδυσσέα – του είχα δώσει και όνομα – θα σας τις γράψω σε άλλη εγγραφή). Το ξεχρέωσα και μετά από ένα χρόνο το πούλησα. Στο μεταξύ (και οι περιπέτειες είχαν βοηθήσει πολύ σε αυτό) είχα μισήσει την οδήγηση. Έλα όμως που δεν γινόταν αλλιώς. Μου ήταν απαραίτητο για την μετακίνηση στη δουλειά. Ψάχνοντας για το καινούργιο αυτοκίνητο είπα να πάρω κάτι πιο σοβαρό. Όλοι με είχαν συνηθίσει σε αυτό το ζωηρό χρωματάκι – που με αντιπροσώπευε είναι αλήθεια – και ήθελα να αλλάξω.

Η αλήθεια είναι ότι φλέρταρα ένα κιτρινάκι αλλά επειδή υπάρχουν και άλλες τρελές που σταματούν κίτρινα αυτοκίνητα και μάλιστα προσπαθούν να μπουν μέσα (σφυρίζει αδιάφορα…) και επειδή θα αργούσε πάρα πολύ, επέλεξα λοιπόν ένα Fabia στο χρώμα της άμμου (ή σκονέ που λέω εγώ). Από το αυτοκίνητο έχω μείνει πολύ ευχαριστημένη (φτου να μην το ματιάσω) αλλά από το χρώμα… Όχι πως δεν μου αρέσει, αλλά ούτε εγώ δεν μπορώ να με συνηθίσω σε αυτό το χρώμα. Και έρχεται τώρα η Scoda και βγάζει ένα γλυκύτατο πορτοκαλί δίχρωμο, με μια υπέροχη διαφήμιση (κόλλημα του επαγγέλματος) και με βάζει σε πειρασμό. Το θέλω πολύ… Με εκφράζει! Είμαι όμως σίγουρη πως μόλις το πάρω, και λίγο πριν το ξεχρεώσω (το προηγούμενο δεν το έχω ξεχρεώσει ακόμη) θα βγάλει σε λαχανί και θα τρελαθώ.

Και έρχομαι εγώ να ρωτήσω, είναι ωραίος ο νέος αλλά ο παλιός είναι αλλιώς; Να μείνω με αυτό το αυτοκίνητο που έχουμε συνηθίσει ο ένας τον άλλο και τα πάμε καλά ή να πάρω το καινούργιο που ναι μεν θα μου πάει αλλά μπορεί να βγάλει προβλήματα (βλέπε προηγούμενο); Η ερώτηση είναι μάλλον ρητορική γιατί αύριο θα μου πουν πόσα λεφτά είναι η διαφορά και μάλλον με βλέπω χλωμή για τέτοιες αλλαγές… Έπρεπε να δείτε το βλέμμα του πωλητή όταν του είπα ότι θέλω να το αλλάξω γιατί μου αρέσουν καλύτερα τα νέα χρώματα!!!

Μήπως να πάω να μου το βάψουν λαχανί με μωβ; Ή λαχανί με πορτοκαλί; Δεν είναι κακό… Νομίζω ότι θα είναι και οικονομικότερο.

Υ.Γ. Να μην ξεχάσω να τηλ. στο φανοποιό αύριο, να ρωτήσω πόσο στοιχίζει η βαφή. (Στον φανοποιό, όχι στο κομμωτήριο!)