Posts Tagged ‘μοναξια’

Πάρκαρα το αυτοκίνητο λίγο πιο μακριά από το συνηθισμένο. Καθώς δεν είχα την πολυτέλεια του χρόνου να βρω άλλη θέση, κοίταξα φευγαλέα αν ενοχλώ κανέναν. Κοιτάζοντας αριστερά είδα ένα μπαλκόνι από αυτά που δεν χωράς να βγεις να καθίσεις έξω. Πάντα με τρόμαζαν αυτά τα μπαλκόνια. Μου έβγαζαν μια μοναξιά που δεν ήθελα ποτέ να ζήσω. Δεν μπορούσα να φανταστώ να ζουν παιδιά σε αυτό το διαμέρισμα.

Την ώρα που κλείδωνα το αυτοκίνητο, άναψε το φως στο διαμέρισμα. Κοίταξα λιγάκι μια και δεν υπήρχαν κουρτίνες. Δεν κατάλαβα ποιός άνοιψε το φως μια και το μόνο που είδα ήταν μια γιαγιά καθισμένη σε μια πολυθρόνα να κοιτάζει προφανώς τηλεόραση. Εμένα όμως μου φάνηκε σα να κοιτούσε το παράθυρο.

Την εικόνα αυτή την είχα ξαναδει … σε άλλο χώρο.

Καθώς περπατούσα ήρθαν στον μυαλό μου εκείνα τα Χριστούγεννα. Είχα πάει στη “Βούλα”. Στο νοσοκομείο. Δεν είχα κάποιον δικό μου εκεί. Αλλά ένα “τάμα” μιας φίλης, με οδηγεί σχεδόν κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Μια επίσκεψη σε διάφορα δωμάτια και μια ευχές για γρήγορη αποκατάσταση και καλές γιορτές ήταν αρκετή για να “γεννήσει” πολλά χαμόγελα.

Στην επιστροφή και ενώ ήμασταν “γεμάτοι” από τη χαρά του να μοιράζεις χαμόγελα κάποιος πρότεινε να συνεχίσουμε τις επισκέψεις. Μια γνωστή γνωστού ήξερε έναν οίκο ευγηρίας (γηροκομείο, δηλαδή, μη γελιόμαστε) στην Γλυφάδα. Χωρίς πολλές σκέψεις, κάναμε καθ’ οδόν ένα τηλέφωνο και με χαρά θα μας δέχονταν. O χώρος θύμιζε ξενοδοχείο πολυτελείας. Παγώσαμε λίγο γιατί δεν ξέραμε τί να κάνουμε. Καθώς ήταν παραμονές Χριστουγέννων είπαμε να ξεκινήσουμε τραγουδώντας τα κάλαντα. Αυτό ήταν! Οι ηλικιωμένοι άρχισαν να τραγουδάνε μαζί μας. Θυμήθηκαν τραγούδια που έλεγαν στα παιδικά τους χρόνια. Τραγουδήσαμε όλοι μαζί, χορέψαμε. Στο τέλος μας πήγαν κοντά στο στολισμένο δέντρο. Υπήρχαν κρεμασμένες κάλτσες με μικροδωράκια. Μας έδωσαν από μία. Ντραπήκαμε πάρα πολύ. Μια γιαγιά που καθόταν σε μια πολυθρόνα, ανίκανη να χορέψει μαζί μας, μου ψυθίρισε: “Τα είχαμε φτιάξει για τα παιδιά και τα εγγόνια μας, αλλά δεν ήρθαν φέτος”.

Με πολύ κόπο συγκράτησα τα δάκρυά μου μέχρι να βγούμε από τον πολυτελή οίκο ευγηρίας.

Βουρκωμένη συνέχισα το πρόγραμμά μου. Στην επιστροφή, το φως ήταν σβησμένο.

Η χελώνα ήταν το μόνο κατοικίδιο που είχα καταφέρει να περιεργαστώ  όταν ήμουν μικρή. Δεν ήταν εύθραυστη και δεν την φοβόμουν. Με νευρίαζε λίγο όταν μου κρυβόταν ή όταν εξαφανιζόταν αλλά τότε ήμουν μικρή και το έβλεπα διασκεδαστικό.

Ήθελα να μπω καποια στιγμή στο καβούκι της γιατί το φανταζόμουν πολύ ωραίο μια και η χελώνα μου έβρισκε “καταφύγιο” εκεί.

Μεγαλώνοντας ανακάλυψα τους ανθρώπους-χελώνες. Μπόρεσα και πάλι να τους περιεργαστώ… λίγο. Και κατέληξα πως οι άνθρωποι – χελώνες έχουν 2 χαρακτηριστικά που δεν αντέχω.

1. Είναι αργοί.

Πηγαίνουν σιγά σιγά στο στόχο τους. Όλα ωραία και καλά. Με την προϋπόθεση όμως ότι ο στόχος είναι ακίνητος και… τους περιμένει.

2. Είναι… αντικοινωνικοί.

Πάνω που βαρέθηκες να περιμένεις να φτάσουν το στόχο και αποφασίζεις να τους βοηθήσεις, τσούπ!, κλείνονται στο καβούκι τους. Φοβούνται μη τυχόν και τους αγγίξεις? Μη τυχόν και τους αρέσει το “ντάντεμα” και θέλουν συνέχεια? Πραγματικά δεν ξέρω γιατί κρύβονται.

Δεν ξέρω αν το δικό τους καβούκι είναι μοναδικά όμορφο όπως φανταζόμουν το καβούκι της χελώνας μου, σίγουρα όμως είναι μοναχικό.

Θυμάμαι από μικρή η Πρωτομαγιά δεν μου πήγαινε καλά…

Στα πολύ παιδικά μου χρόνια, θυμάμαι να ξεχυνόμαστε στα διπλανά οικόπεδα για να μαζέψουμε μαργαρίτες. Ποτέ δεν μου άρεσε που τραυματίζαμε τα λουλουδάκια για να φτιάξουμε ένα στεφάνι. Ποτέ δεν μου άρεσαν τα στεφάνια. Γενικώς.

Λίγο αργότερα, στα εφηβικά μου χρόνια, με πρόφαση μια αλλεργία κατάφερα να μην λαμβάνω μέρος σε αυτό το “φονικό” των λουλουδιών. Τότε η Πρωτομαγιά σήμαινε βόλτα στην εξοχή, καφές με φίλους. Και όμως πάλι η Πρωτομαγιά δεν ήταν η καλύτερη μου ημέρα. Λες και όλο το σύμπαν συνομωτούσε εναντίον μου εκείνη την ημέρα. Μια λάθος συννενόηση, ένας εκνευρισμός και η ημέρα χαλούσε.

Κάποια χρονιά όλα έδειχναν τέλεια. Η κολλητή μου θα έβγαινε επιτέλους ραντεβού με τον μεγάλο της έρωτα. Είχα χαρεί και εγώ τόσο πολύ… Μια αναφορά σε λάθος άτομο τα χάλασε όλα…

Λίγα χρόνια αργότερα οργανώναμε εκδρομή (εκτός Αττικής) με τα καινούργια αυτοκίνητα. Θα πηγαίναμε στην Πάρνηθα. Πολλά άτομα. Άτομα που αγαπούσα πολύ. Ένας λάθος δρόμος, μια υπερευαισθησία για το αυτοκίνητο, μια “βαριά” κουβέντα και όλα χάλασαν…

Πρόσφατα Πρωτομαγιά μίλησα για τελευταία φορά με τον πατέρα μου. Μετά η απόλυτη σιωπή. Μετά μόνο νοήματα…

Φέτος… Είπαμε δεν μου πάει η Πρωτομαγιά!

Και ας με έλεγαν Το κορίτσι του Μάη…

exelixi tentomeno skoini.jpgΔυστυχώς σε αυτό το σχοινί δεν χωράνε δυο.

Και έχω υψοφοβία…

Και δεν μ’ αρέσει να’μαι μόνη…

Αλλά πρέπει. Πρέπει να περάσω μόνη μου απέναντι. Θα σε περιμένω ή θα με περιμένεις – ελπίζω – απέναντι…

5 – τουλάχιστον – διαφορετικές ιστορίες.

5 – τουλάχιστον – διαφορετικά “ζευγάρια” ανθρώπων.

5 – τουλάχιστον – διαφορετικές πορείες.

5 – τουλάχιστον – ίδιες καταλήξεις. Η εξαφάνιση.

Αρχικά όλες (γιατί μιλάμε πάντα για γυναίκες, δυστυχώς!) πίστευαν ότι κάτι είχαν κάνει εκείνες λάθος.

Κάτι δεν είχαν εκτιμήσει σωστά…

Κάτι δεν έπρεπε να πουν και το είπαν…

Κάτι έπρεπε να πουν και δεν το είπαν…

Κάπου δεν έδωσαν χώρο στον άλλο…

Κάπου έδωσαν παραπάνω χώρο στον άλλο…

Κάπου βιάστηκαν…

Κάπου άργησαν…

Έτσι νόμιζαν. Και πάλι ξεκινούσαν από την αρχή. Σίγουρες ότι αυτή τη φορά δεν θα κάνουν λάθη.

Κι όμως η κατάληξη ήταν πάλι η ίδια. Πάντα η ίδια.

Μοναξιά και απορία. Γιατί? Τι έκανα λάθος? Τι έπρεπε να κάνω? Τι δεν έπρεπε να κάνω?

Απορίες που δεν έχουν βρει ακόμη απάντηση. Μήπως τελικά είναι νέα επιδημία?

Η επιδημία της εξαφάνισης!