Posts Tagged ‘νηπιαγωγείο’

Ο πρώτος μου έρωτας ήταν πριν το νηπιαγωγείο αλλά επειδή η εξέλιξη – και το τέλος του βέβαια – είχε τραγικές διαστάσεις στο δημοτικό, θα ξεκινήσω λίγο ανάποδα.

Στο νηπιαγωγείο λοιπόν ήμουν ένα πολύ ζωηρό παιδάκι. Δεν άφηνα κανέναν σε ησυχία. Δεν χαμπάριαζα αν ήταν αγόρι, κορίτσι εγώ έπαιζα με όλους. Κάποια στιγμή λοιπόν σε ένα παιχνίδι χάνω την ασημένια παναγίτσα που φορούσα. Δεν ήταν ιδιαίτερης αξίας αλλά εγώ στενοχωρήθηκα πάρα πολύ. Μου το είχε φορέσει η μαμά μου και το αγαπούσα πολύ. Το είπα σε όλους τους συμμαθητές μου για να προσέχουν όχι τόσο μήπως το βρουν αλλά μην τυχόν και χάσουν και αυτοί κάτι παίζοντας.

Την επόμενη ή μεθεπόμενη μέρα (έχουν περάσει και τόσα χρόνια από τότε) ήρθε ο Δημήτρης γελαστός γελαστός και που έφερε την Παναγίτσα μου που την είχε βρει παίζοντας. ΤΡΕΛΑΘΗΚΑ!!! Ο Δημήτρης ήταν ένα πολύ χαριτωμένο αγοράκι, ξανθούλης με πανέξυπνα γαλανά ματάκια τόσο ήσυχο που μέχρι τότε ούτε καν είχα προσέξει πως υπήρχε στην τάξη. Εκείνη την στιγμή όμως έλαμπε από χαρά. Όταν με είδε να ουρλιάζω από χαρά ήταν πραγματικά σαν άγγελος. Ε, δεν το συζητάμε… από τότε έγινε ο αγαπημένος μου. Την επόμενη μέρα του πήγα για δώρο ένα κουτί από τις αγαπημένες μου καραμέλες και χάρηκε και εκείνος πάρα πολύ.

Ο “έρωτάς” μας δεν κράτησε πολύ. Στο δημοτικό πήγαμε σε διαφορετικά σχολεία και μόνο σε καμία εκδρομή βρισκόμασταν… Εγώ μετά άλλαξα περιοχή, τον έβλεπα ελάχιστα αλλά πάντα μαθαίναμε ο ένας νέα του άλλου. Ώσπου… ήρθε το Λύκειο.

Εκεί έγινε το αναπάντεχο. Τα σχολεία μας πήγαν μαζί πενταήμερη. Η συγκίνηση ήταν μεγάλη γιατί εκείνος στο Λύκειο είχε συναντηθεί με όλους τους παλιούς συμμαθητές (από το νηπιαγωγείο) και πολύ καλούς μου φίλους και έτσι γρήγορα γίναμε μια παρέα. Δεν είχε αλλάξει σχεδόν καθόλου. Είχα αλλάξει όμως εγώ. Δεν τον έβλεπα πλέον σαν τον αγγελό μου αλλά σαν ένα φίλο από τα παιδικά μου χρόνια.

Από τότε έχουμε χαθεί εντελώς…