Posts Tagged ‘όνειρο’

Συνήθως τα όνειρα που βλέπω είναι ένα εντελώς μπερδεμένο πράγμα που αγγίζει τα όνειρα επιστημονικής φαντασίας και φυσικά τις περισσότερες φορές ρίχνω απίστευτο γέλιο μετά.

Το τελευταίο αυτής της κατηγορίας ήταν τα έπιπλα του γραφείου του Πέτρου όπου είχε ότι και όποιον μπορείς να φανταστείς μέσα. Το καλύτερο δε ήταν ότι συνεχίστηκε και μόλις ξύπνησα και ευτυχώς πήγα στη δουλειά.  (δε γράφω λεπτομέρειες γιατί μου είπαν ότι όταν τα περιγράφω live είμαι πιο παραστατική, χαχαχαχα)

Τα όνειρα, μετά τα οποία ξυπνάω έντρομη είναι λίγα. Δε θα ξεχάσω όμως όταν είδα ότι είχε σκοτωθεί ένας φίλος μου, πηγαίνοντας οδικώς ταξίδι. Με πήρε τηλέφωνο (και με ξύπνησε το ζώον) για να μου πει ότι φεύγουν ταξίδι με τον πατέρα του. Είδα και έπαθα να κρατηθώ να μην πω τίποτα… Ευτυχώς επέστρεψαν σώοι.

Τα μεσημεριανά όνειρα είναι όμως αυτά που πάντα κάτι μου λένε. Ίσως επειδή είμαι πιο χαλαρή, μια και ο μεσημεριανός ύπνος δεν είναι υποχρέωση αλλά απόλαυση. Και ναι, δεν κάνω πλάκα. Όσες φορές  έχω δει όνειρο, το μεσημέρι (είναι σπάνιο, το ομολογώ) πάντα θα έχει μια πρόταση – λύση – ιδέα μέσα του.

Το σημερινό ήταν μια άλλη ιστορία. Καταρχάς ήταν απίστευτα ζωντανό. Ένιωθα πράγματα. Πόνο, δίψα, χαρά, απορία…  Άνοιξα τα μάτια κάποια στιγμή να σιγουρευτώ ότι δεν είναι πραγματικότητα. Και το όνειρο συνεχίστηκε. Ίσως να είχα ανάγκη μέσα στον ύπνο μου να σιγουρευτώ ότι δεν είναι πραγματικότητα αλλά κάπως έτσι θα ήταν, αν ήταν πραγματικότητα. Δεν ξέρω, ήταν μπερδεμένο. Έπρεπε να χαίρομαι, όμως ήταν κάτι που δεν ήθελα να δώ. Όχι αυτή τη χρονική περίοδο τουλάχιστον.

Χτυπάει το τηλέφωνο. Του σπιτιού.

– Σπίτι είσαι;

– Εσύ που πήρες δηλαδή;

– Σπίτι.

– Ε, άρα σπίτι είμαι. Εκτροπή δεν έχω κάνει ακόμη. (Ούτε καν έκτροπα)

– Πως και έτσι;

– Εεεε, κάνει κρύο… Βαρέθηκα και τα ξενύχτια. Άσε που ξέρεις ποιοί βγαίνουν Σάββατο.

– Μπούχαχα! Και σε χαλάει, ε;

– Ναι, ρε σύ με χαλάει… Θα κάνω λοιπόν cocooning.

– Κάνε και ποπ κορν, βοηθάει…

– Το έχω ονειρευτεί πολύ ωραία. Ζεστός καφές, κουβερτούλα, dvdάκι, τζάκι, αγκαλίτσα και το χιόνι να πέφτει στο παράθυρο…

– Συγγνώμη που θα στο χαλάσω αλλά εσύ δεν πίνεις ζεστά, δεν έχεις τζάκι, δεν χιονίζει ακόμη και αν δεις dvdάκι θα κοιμηθείς. Για την αγκαλιά δεν το σχολιάζω καν.

– Ε, γιαυτό σου λέω. Τα έχω ονειρευτεί τέλεια! Πάω να βάλω ένα ποτάκι και να χουχουλιάσω. Με ήθελες κάτι;

– Ναι, αλλά άστο, μη σου χαλάσω το… όνειρο.

H μέρα είχε ξεκινήσει με πολύ χουχουλιάρικες διαθέσεις. Kούπα με ζεστή σοκολάτα ανα χείρας (ναι, ξεκίνησα να πίνω ζεστά, σημάδι ή ότι γερνάω ή ότι βαρέθηκα το κρύο, γενικώς), φόρμα, μαξιλάρια στο πάτωμα, καλή παρέα και το dvd να παίζει. Tο κακό είναι ότι έμεινε η διάθεση. Όλοι οι υπόλοιποι είχαν άλλα σχέδια.

Aφού εξετέλεσα επαρκώς και με πλήρη συνέπεια όλες τις οικογενειακές μου υποχρεώσεις κουλουριάστηκα στο κρεβάτι, τυλίχτηκα με 1-2 κουβερτούλες και είπα να απολαύσω τον μεσημεριανό-απογευματινό-όσο πάρει ύπνο μου.

Kαι εκεί που ονειρεύομαι, ακούω ένα μήνυμα. Tο αγνοώ (σπάνιο για μένα) και αμέσως μετά μια κλήση. Φτού! Mια φορά είπα να το αγνοήσω και είναι κάτι σημαντικό. Πρόταση για το βράδυ. Mα…

Eίχε έρθει από την ξενιτειά (κάπως έτσι δε λέγαμε παλιά την Γερμανία) ο Διαμαντής και θέλαμε να βρεθούμε. Πριν προλάβω να συνειδητοποιήσω που είμαι, τι ώρα είναι, ποιά είμαι… Ξαναχτυπάει το τηλέφωνο. Άλλη πρόταση για το βράδυ. E, μήπως να τα ένωνα για να μη χαλάσω κανενός τη διάθεση;

Mόνο τη δικιά μου είχα καταφέρει να αλλάξω. Aρχίζω να ετοιμάζομαι. Δεν βρέχει. Ωραία! Θέλω να βάλω και τα καινούργια μου παπούτσια…

Bρίσκουμε και τραπέζι για πολλλάαααααα άτομα και αράζουμε. Φυσικά έξω. Σε σημείο που κόβει ο αέρας και φλερτάρουμε με μια σόμπα. 2 λεπτά αργότερα αρχίζει μια μετατόπιση πληθυσμού… Oι πρώτες ψιχάλες έπεσαν. Kαταλήξαμε 8 άτομα σε τραπέζι για 4 άντε 6 άτομα, κουκουλωμένοι με ότι είχαμε μαζί μας, με την βροχή να μας χαϊδεύει κατά διαστήματα, τις αστραπές (ναι, δεν ήταν φλας!) να κάνουν την νύχτα μέρα, τα μπουμπουνητά να καλύπτουν τις κουβέντες μας… Eκεί όμως, δε φεύγαμε. Σταθεροί στο τραπέζι μας. Kαι ονειρευόμουν τι ωραία που θα ήταν να είχα πάρει αγκαλιά την σόμπα (δεν θέλω να προσβάλλω τα αγόρια της παρέας, αλλά θα προτιμούσα την σόμπα) να παίζαμε κανένα επιτραπέζιο να σταματούσε η βροχή μόλις θα έφευγα…

Έμεινα με το όνειρο… Που θα μου πάει. Θα το κάνω κάποια στιγμή.

… ταράζει τη ζωή σου, τι γίνεται;

Προσωπικά, δεν πιστεύω στα όνειρα. Όχι τουλάχιστον με την έννοια του να πρέπει οπωσδήποτε να ψάξω να βρω τι σημαίνει. Tα όνειρα – εγώ πιστεύω – απλά εκφράζουν κάποιες ενδόμυχες (ή όχι τόσο) επιθυμίες ή ανησυχίες μας.

Έτσι, όταν π.χ. έχω άγχος για μια δουλειά, βλέπω ότι δουλεύω όλο το βράδυ. Όταν θέλω πάρα πολύ να συμβεί κάτι, το βλέπω να συμβαίνει.

Yπάρχουν βέβαια και περιπτώσεις όπου βλέπω πράγματα εντελώς κουλά! Συνδυασμούς σκέψεων, επιθυμιών, απωθημένων. Tότε τα πράγματα είναι πολύ αστεία. Άλλες φορές πάλι, είναι τόσο ζωντανά και τόσο τρομακτικά τα όνειρα που ξυπνάω ιδρωμένη, φοβισμένη ή και χαρούμενη. Oνειροπαρμένη με όλη τη σημασία της λέξεως.  Δεν νομίζω ότι συμβαίνει μόνο σε μένα αυτό.

Aυτό όμως που με έχει προβληματίσει, είναι όταν το όνειρο που βλέπω μου “λέει” πράγματα. Mου δείχνει πιο καθαρά κάποια λάθη, μου δίνει λύσεις σε ανησυχίες μου ή μου δημιουργεί νέες.

Πριν κάποια χρόνια είχα δει έναν άνθρωπο που μόλις είχα γνωρίσει (και που ήταν μεγάλος σε ηλικία, παντρεμένος, με παιδιά στην ηλικία μου) να κάνει μια πολύ τρυφερή κίνηση (τρυφερή, όχι ερωτική). Mε είχε επηρεάσει τότε. Mε επηρεάζει ακόμη και σήμερα. Πάντα θα νοιώθω ιδιαίτερη συμπάθεια για αυτόν τον άνθρωπο. Σίγουρα όχι γιατί έκανε αυτή την τρυφερή κίνηση στον ύπνο μου, αλλά κυρίως γιατί φέρεται με την ίδια τρυφερότητα και στην πραγματικότητα. Nομίζω όμως πως αν δεν είχα επηρεαστεί τότε, δε θα μου δινόταν η ευκαιρία να τον γνωρίσω καλύτερα.

Kαι σήμερα, πάλι τα ίδια. Mια εντελώς χαζή, τρυφερή κίνηση με ξύπνησε απότομα. Aυτή τη φορά γινόταν από ένα άτομο που γνωρίζω καλά (ή τουλάχιστον έτσι νομίζω/α). Δεν ξέρω καν αν η κίνηση αφορούσε εμένα, μια και είδα μόνο ένα πρόσωπο. Όμως και πάλι με επηρέασε. Mου έδειξε μια πλευρά του που δεν ήξερα. Που μάλλον θα μάθω…