Posts Tagged ‘παιδική αθωότητα’

Όταν ήμουν μικρούλα, είχα μια εσωτερική φωνή που με συμβούλευε. Μου έλεγε “πρόσεξε αυτό που κάνεις δεν είναι σωστό, μήπως να κάνεις κάτι άλλο;”, “είναι καλή ιδέα, κάντο” και διάφορα άλλα τέτοια. Εγώ την άκουγα την φωνούλα μου, Την αγαπούσα. Με έκανε να χαμογελάω…

Καθώς περνούσαν τα χρόνια, έμαθα στο σχολείο, για ένα σταυροδρόμι που είχε δύο δρόμους. Τον δρόμο της Αρετής και τον δρόμο της Κακίας. “Έπρεπε” να διαλέξουμε ποιόν θα ακολουθήσουμε. Όχι μια φορά. Συνεχώς. Σε κάθε δίλημμα που είχαμε έπρεπε να επιλέξουμε. Εγώ ζητούσα πάντα την βοήθεια “του κοινού”, δηλαδή της φωνούλας μου και παίρναμε μαζί τις αποφάσεις μας. Κάποιες φορές είχα διαφωνία με την φωνούλα μου και έκανα του “κεφαλιού” μου.  Τότε ήταν που ξέχασα την πόρτα ανοιχτή και ήρθαν διάφορες φωνές να κατασκηνώσουν μέσα μου.

Οι φωνές αυτές έφεραν και τις φίλες και τους φίλους τους και έκαναν πάρτυ μέσα μου. Έτσι, δεν έχω πλέον μόνο το δίλημμα τι πρέπει να διαλέξω, έχω και τις διάφορες φωνές που λέν τα δικά τους. Και πλέον το σταυροδρόμι δεν έχει δύο δρόμους, έχει πολλούς. Και εγώ πρέπει να πάρω μια απόφαση. Προσπαθώ να αφουγκραστώ την αρχική φωνούλα αλλά μάλλον μιλάει πολύ σιγά γιατί δεν την ακούω πλέον. Προσπαθώ να πω στις άλλες φωνές να κάνουν ησυχία αλλά δε με ακούνε.

Ακόμη και τα πιο απλά διλήμματα έχουν πλεον πολλές παραμέτρους και γίνονται πολύπλοκα.

Νομίζω ότι βρήκα την λύση. Ο μόνος τρόπος (καθόλου εύκολος) για να σταματήσουν οι φωνές να με μπερδεύουν είναι να γυρίσω στην αρχική μου κατάσταση. Τότε που υπήρχε μόνο μία φωνή. Τότε που ήμουν μικρή. Που… Που… Που…