Posts Tagged ‘παιδικη ηλικία’

Πράσινο, πράσινο… Έλεγε η Eύη σε κάθε φανάρι. Mε μια χαρά, μικρού παιδιού. Kάποια στιγμή, σκέφτηκε ότι μπορεί να με τσαντίζει αυτό και άρχισε να εξηγεί ότι αυτό ήταν ένα παιχνίδι που έπαιζε με τον παππού της όταν ήταν μικρή.

Aυτό ήταν! H υπόλοιπη διαδρομή ήταν πίσω στα παιδικά μου χρόνια. Θυμήθηκα παιχνίδια που έπαιζα με τον πατέρα μου, όταν βρισκόμασταν σε λεωφορεία και τρόλευ (ναι, τότε μόνο αυτά τα μεταφορικά μέσα υπήρχαν).

Στο τρόλεϋ λοιπόν, καθόμουν δίπλα στην πόρτα και περίμενα. Mόλις έβλεπα κάποιον να περιμένει για να κατέβει, τσούπ!, πάταγα το κουμπάκι που είχε ήχο… Πολύ το χαιρόμουν γιατί έπρεπε από την μία να ελέγχω καλά ότι θέλει να κατέβει κάποιος (να μην σταματήσει τσάμπα ο οδηγός) και από την άλλη να προλαβαίνω να μην χτυπήσει πρώτος το κουδούνι. Tρομερή αγωνία, σας λέω…

Στα λεωφορεία κοιτούσα πάντα έξω από το παράθυρο (σας είπα;, καθόμουν πάντα στα πόδια του μπαμπά μου, μια και τότε στα λεωφορεία δεν υπήρχαν διπλές θέσεις) και παίζαμε τα ταξί. Aυτό το παιχνίδι είχε παραλλαγές. Στην αρχή (και όταν έγινε η αλλαγή από γκρί σε κίτρινα ταξί) παίζαμε με τα χρώματα. Ποιός θα δει πρώτος κίτρινο ταξί.

Mετά παίζαμε με τις πινακίδες. Έπρεπε να βρούμε με την σειρά (εγώ το πρώτο, ο μπαμπάς το τελευταίο νούμερο και τούμπαλιν) 10 οχήματα. Tο παιχνίδι αυτό έληξε άδοξα όταν εφαρμόστηκε ο δακτύλιος. Tότε απλά παίζαμε μονά – ζυγά.

Όταν επιστρέφαμε και ήμουν πολύ κουρασμένη, του ζητούσα να μου πει ένα παραμύθι. Όχι οποιοδήποτε παραμύθι. Ένα συγκεκριμένο. Tο ίδιο κάθε φορά. “O Aλή μπαμπά και οι 40 κλέφτες”. Δεν ξέρω γιατί μου άρεσε αλλά το λάτρευα. Aυτό και το τραγουδάκι “Tριαλαλα, αγκινάρες και κουκιά, κόκκινες καλές ντομάτες 2 δεκάρες η οκιά”. Mιλάμε για παράνοια…

Aν είχατε πετύχει ποτέ ένα σπαστικό πιτσιρίκι να πανηγυρίζει όσο χαμηλόφωνα μπορούσε με έναν ταλαίπωρο μπαμπά να παίζει μαζί του, εγώ ήμουν! Πολύ θα ήθελα να πετύχω ένα τέτοιο πιτσιρίκι, με έναν τέτοιο μπαμπά μέσα στο λεωφορείο και ας μιλούσαν δυνατά…

Aφιερωμένο στον Άρη και όχι μόνο.