Posts Tagged ‘παιδικός έρωτας’

Με τον Γιώργο μεγαλώσαμε μαζί! Έμενε δίπλα από το σπίτι μου, είμασταν συμμαθητές, είχε 2 ξαδέλφες (που έμεναν και εκείνες δίπλα) η μία ένα χρόνο μεγαλύτερή μας και η άλλη ένα χρόνο μικρότερη. Είχε και έναν αδελφό αλλά αυτός ήταν πολύ μικρός. Όλοι μαζί μια παρέα, μια συμμορία, ο ένας πιο ζουζούνι από τον άλλο. Τον Γιώργο τον κάναμε ότι θέλαμε. Ήταν ένας, άντε να βγάλει άκρη με 3 κορίτσια…

Είχε μεγαλώσει μαζί μας και εμείς μαζί του. Στο σχολείο, εγώ έδινα τον αριθμό τηλεφώνου του Γιώργου γιατί εκείνος ποτέ δεν τον θυμόταν. Δεν θα ξεχάσω τις φορές που η μητέρα του τού έδειχνε εγκυκλοπαίδειες σεξουαλικής αγωγής και αμέσως έτρεχε να τις μελετήσουμε όλοι μαζί. Όλες τις ανησυχίες μας τις συζητούσαμε πάντα. Από την τετάρτη δημοτικού και μετά προβληματιζόμασταν για πολλά πράγματα (μη γελάτε, σοβαρά). Είχαμε φτιάξει μια εφημεριδούλα (από μικρή το είχα το κόλλημα), την οποία γράψαμε στο χέρι για να μην ξοδέψουμε λεφτά για φωτοτυπίες, την πουλήσαμε και με τα λεφτά που μαζέψαμε πήγαμε στο σούπερ μάρκετ, αγοράσαμε τρόφιμα και τα πήγαμε σε ένα γηροκομείο. Και αυτό ήταν μόνο ένα κομμάτι μας…

Όταν θα έφευγα από την Αργυρούπολη (στα μέσα της έκτης) ο Γιώργος στενοχωρήθηκε πάρα πολύ. Νόμιζα, όσο και εγώ. Νόμιζα ότι ένοιωθε όπως εγώ. Δύο μέρες πριν την μετακόμιση, πήγαμε οικογενειακώς σπίτι του για να τους χαιρετήσουμε. Πήγαμε στο δωμάτιο να παίξουμε. Θα παίζαμε κρεμάλα. Ήταν από τις λίγες φορές που παίζαμε μόνοι μας. Έβαλε λοιπόν μια λέξη που δεν την έβρισκα με τίποτα. Όταν μου την αποκάλυψε ήταν “ΕΛΑΙΝΑΚΙ”. Αισθάνθηκα άσχημα. Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό και του είπα ήταν “δεν υπάρχει τέτοια λέξη και αν βγαίνει από το Έλενα δεν γράφετε έτσι…” Δεν θα ξεχάσω το βλέμμα του όταν μου έλεγε “εγώ έτσι το νοιώθω, έχασα”. Με φώναξαν οι γονείς μου να φύγουμε. Λίγο μετά κατάλαβα ότι τον είχα στενοχωρήσει. Ότι του είχα ρίξει “χυλόπιτα”…

Δεν θυμάμαι να καταφέραμε να μιλήσουμε πριν φύγω. Στέλναμε κάρτες (με τις ξαδέλφες του αλληλογραφούσα, αλλά με τον Γιώργο δεν μπορούσα), βρισκόμασταν σε πάρτυ, πάντα κοιταζόμασταν. Ποτέ δε λέγαμε τίποτα παραπάνω… Εγώ γιατί αισθανόμουν άσχημα. Ο Γιώργος δεν ξέρω γιατί. Τελευταία φορά τον είδα πριν 7 χρόνια. Μαζί με τα κορίτσια. Θυμηθήκαμε με νοσταλγία τα παλιά.

Ο πρώτος μου έρωτας ήταν πριν το νηπιαγωγείο αλλά επειδή η εξέλιξη – και το τέλος του βέβαια – είχε τραγικές διαστάσεις στο δημοτικό, θα ξεκινήσω λίγο ανάποδα.

Στο νηπιαγωγείο λοιπόν ήμουν ένα πολύ ζωηρό παιδάκι. Δεν άφηνα κανέναν σε ησυχία. Δεν χαμπάριαζα αν ήταν αγόρι, κορίτσι εγώ έπαιζα με όλους. Κάποια στιγμή λοιπόν σε ένα παιχνίδι χάνω την ασημένια παναγίτσα που φορούσα. Δεν ήταν ιδιαίτερης αξίας αλλά εγώ στενοχωρήθηκα πάρα πολύ. Μου το είχε φορέσει η μαμά μου και το αγαπούσα πολύ. Το είπα σε όλους τους συμμαθητές μου για να προσέχουν όχι τόσο μήπως το βρουν αλλά μην τυχόν και χάσουν και αυτοί κάτι παίζοντας.

Την επόμενη ή μεθεπόμενη μέρα (έχουν περάσει και τόσα χρόνια από τότε) ήρθε ο Δημήτρης γελαστός γελαστός και που έφερε την Παναγίτσα μου που την είχε βρει παίζοντας. ΤΡΕΛΑΘΗΚΑ!!! Ο Δημήτρης ήταν ένα πολύ χαριτωμένο αγοράκι, ξανθούλης με πανέξυπνα γαλανά ματάκια τόσο ήσυχο που μέχρι τότε ούτε καν είχα προσέξει πως υπήρχε στην τάξη. Εκείνη την στιγμή όμως έλαμπε από χαρά. Όταν με είδε να ουρλιάζω από χαρά ήταν πραγματικά σαν άγγελος. Ε, δεν το συζητάμε… από τότε έγινε ο αγαπημένος μου. Την επόμενη μέρα του πήγα για δώρο ένα κουτί από τις αγαπημένες μου καραμέλες και χάρηκε και εκείνος πάρα πολύ.

Ο “έρωτάς” μας δεν κράτησε πολύ. Στο δημοτικό πήγαμε σε διαφορετικά σχολεία και μόνο σε καμία εκδρομή βρισκόμασταν… Εγώ μετά άλλαξα περιοχή, τον έβλεπα ελάχιστα αλλά πάντα μαθαίναμε ο ένας νέα του άλλου. Ώσπου… ήρθε το Λύκειο.

Εκεί έγινε το αναπάντεχο. Τα σχολεία μας πήγαν μαζί πενταήμερη. Η συγκίνηση ήταν μεγάλη γιατί εκείνος στο Λύκειο είχε συναντηθεί με όλους τους παλιούς συμμαθητές (από το νηπιαγωγείο) και πολύ καλούς μου φίλους και έτσι γρήγορα γίναμε μια παρέα. Δεν είχε αλλάξει σχεδόν καθόλου. Είχα αλλάξει όμως εγώ. Δεν τον έβλεπα πλέον σαν τον αγγελό μου αλλά σαν ένα φίλο από τα παιδικά μου χρόνια.

Από τότε έχουμε χαθεί εντελώς…